**บทที่ 634 - มาดามเฟิงตัวจริง** “ดูเหมือนว่า ‘นายน้อย’ ของนางจะมาที่นี่เพื่อขอพบคุณหนูหมินลี่ขอรับ” ทหารยามรายงานตอบคำถามของหมินอี้เต๋อด้วยท่าทางนอบน้อม “นายน้อยงั้นรึ?” หมินอี้เต๋อระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งทันทีที่ได้ยินคำรายงานนั้น “เจ้าแน่ใจนะว่านางคือมาดามเฟิงตัวจริง? ประการแรก มาดามเฟิงละทิ้งย่านการค้าหงส์ทองไปนานแล้ว และไม่มีใครพบเห็นนางอีกเลยนับตั้งแต่นั้น แล้วไฉนนางถึงโผล่มาที่นี่เพื่อพบหมินลี่ปุบปับเช่นนี้?” “แล้วไหนจะ ‘นายน้อย’ ของนางอีก? ข้ารู้จักมาดามเฟิงเป็นอย่างดี! ไม่มีทางที่สตรีทระนงเช่นนางจะยอมลดตัวลงไปรับใช้ใครหน้าไหนทั้งนั้น! นางนั่นมันตัวปลอม! ตัวปลอมชัดๆ ข้าบอกเจ้าเลย!” หมินอี้เต๋อยังคงหัวเราะร่าอย่างดูแคลน “ถ้าเช่นนั้น... ป้ายหยกแขกผู้ทรงเกียรติแห่งราชวงศ์นั่นล่ะขอรับ?” ทหารยามเอ่ยถามด้วยความลังเล “มีใครตรวจสอบหรือยังว่ามันเป็นของจริงหรือของปลอม?” “มะ... ไม่ขอรับ... มันคงเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่งต่อมาดามเฟิง เพราะการตรวจสอบป้ายหยกนั้นเปรียบเสมือนการดูหมิ่นความน่าเชื่อถือของนาง...” ทหารยามส่ายหน้าไปมาด้วยความหวาดเกรง “ไปไล่พวกมันออกไปซะ” แม้จะมีความรู้สึกไม่ลางดีต่อคำสั่งของหมินอี้เต๋อ แต่ทหารยามก็มิกล้าขัดขืนอำนาจ “รับทราบขอรับ! ผู้น้อยขอตัวลา!” ทหารยามรีบกลับไปหาหยวนและคนอื่นๆ เพื่อแจ้งผลการตัดสินใจของหมินอี้เต๋อ “ข้าเสียใจด้วย แต่พวกท่านต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” “อะไรนะ?” หยวนเบิกตากว้างด้วยความฉงน ไม่ใช่ว่าเขาไปสืบหาที่อยู่ของหมินลี่หรอกหรือ? ไฉนเรื่องราวมันถึงกลับกลายเป็นว่าพวกเขากำลังถูกไล่ตะเพิดออกมาเช่นนี้? “นี่เจ้าล้อเล่นรึเปล่า?” เฟิงยู่เซียงจ้องเขม็งไปที่ทหารยามพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของนางดูราวกับพร้อมจะลงมือสังหารเขาได้ทุกเมื่อหากนี่คือเรื่องตลก “ข้าไม่ได้ล้อเล่น ท่านประมุขหมินอี้เต๋อมีคำสั่งให้พวกท่านออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” ทหารยามกล่าวย้ำ “หมินอี้เต๋องั้นรึ? เจ้าสารเลวนั่นมันใจกล้าบ้าบิ่นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! ไปตามมันมาพบข้าเดี๋ยวนี้!” “คงเป็นไปไม่ได้...” “ข้าไม่ได้ขอร้อง แต่ข้าสั่งให้เจ้าทำ!” ทันใดนั้น เฟิงยู่เซียงก็ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังตบะระดับจอมยุทธ์วิญญาณออกมา กลิ่นอายอันทรงพลังนั้นกดทับจนทหารยามซึ่งเป็นเพียงนักรบวิญญาณถึงกับตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “ระดับ... ระดับจอมยุทธ์วิญญาณ! ท่านคือมาดามเฟิงตัวจริงงั้นหรือ?!” ทหารยามเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าด้วยความช็อก “หึ! พล่ามไร้สาระอะไรของเจ้า? แน่นอนว่าข้าคือตัวจริง!” ทหารยามรีบคุกเข่าลงและโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว “โปรดให้อภัยผู้น้อยที่ตาหามีแววไม่ ที่บังอาจเข้าใจผิดว่ามาดามเฟิงเป็นตัวปลอม!” และเพื่อเป็นการกู้หน้าตัวเองเพียงเล็กน้อย ทหารยามจึงรีบอธิบายว่าหมินอี้เต๋อต่างหากที่เป็นคนบอกว่านางคือตัวปลอม “เหอะ! นำทางข้าไปหามัน!” เฟิงยู่เซียงแค่นเสียงเย็นชา “ขะ... ขอรับเดี๋ยวนี้เลย!” ทหารยามไม่กล้าประวิงเวลาอีกต่อไป เขารีบพาเฟิงยู่เซียงและคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปพบหมินอี้เต๋อทันที “ท่านประมุข! มะ... มาดามเฟิง— นางมาพบท่านขอรับ!” ทหารยามเคาะประตูและตะโกนบอกจากด้านนอก “ข้าบอกให้ไล่ตัวปลอมนั่นออกไปไม่ใช่รึไง! เจ้ายังบังอาจพานางกลับมาที่นี่อีกเรอะ?! อยากโดนไล่ออกนักใช่ไหม?!” เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของหมินอี้เต๋อดังก้องออกมาทันที **ปัง!** เฟิงยู่เซียงถีบประตูจนพังทลายลงก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องด้วยท่าทางโอ่อ่าสง่างาม แผ่ซ่านไปด้วยแรงกดดันอันทรงอำนาจ “เจ้าลองเรียกข้าว่าตัวปลอมอีกคำดูสิ หมินอี้เต๋อ!” เฟิงยู่เซียงจ้องเขม็งไปยังหมินอี้เต๋อที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าที่เหวอค้าง “จะ... เจ้า?! เป็นไปไม่ได้!” “เป็นไปไม่ได้กับมารดาเจ้าน่ะสิ! ดูหน้าข้าชัดๆ แล้วบอกสิว่าข้าคือตัวปลอมอีกครั้ง!” จากนั้นเฟิงยู่เซียงก็หยิบป้ายหยกแขกผู้ทรงเกียรติแห่งราชวงศ์ออกมาแล้วโยนใส่อกหมินอี้เต๋อ “ดูป้ายหยกนั่นแล้วบอกข้ามาว่ามันเป็นของปลอม! ข้าท้าให้เจ้าพูดเลย!” หมินอี้เต๋อถือป้ายหยกไว้ด้วยมือที่สั่นเทา ‘จะ... ของจริง! นางคือมาดามเฟิงตัวจริง!’ หมินอี้เต๋อรู้สึกหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีที่ตระหนักถึงความจริงข้อนี้ “เจ้ารู้ไหม ด้วยส่วนลดมากมายที่ข้ามอบให้ตระกูลของเจ้า ข้าคาดหวังว่าจะได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพเป็นอย่างน้อย ข้าทำธุรกิจกับตระกูลหมินมานับพันปี มอบส่วนลดมูลค่านับพันล้านเหรียญทองให้พวกเจ้า แต่ข้ากลับถูกปฏิบัติเหมือนขยะเมื่อมาเยือนตระกูลเจ้า หากบรรพบุรุษของเจ้ายังอยู่ที่นี่ ข้าอยากรู้นักว่าพวกเขาจะว่าอย่างไร...” เฟิงยู่เซียงถอนหายใจออกมาเสียงดัง “ปะ... โปรดให้อภัยข้าด้วย มาดามเฟิง! ข้าคิดว่าท่านเป็นตัวปลอมจริงๆ!” หมินอี้เต๋อรีบคุกเข่าลงทันทีโดยไม่สนภาพลักษณ์ประมุขตระกูลหมินอีกต่อไป เขากล่าวต่ออย่างร้อนรนว่า “ข้าพร้อมจะรับการลงทัณฑ์จากท่านทุกประการ! ได้โปรด! ให้ข้าได้ขอโทษท่านอย่างเหมาะสมเถิด!” “งั้นก็บอกข้ามาว่าหมินลี่อยู่ที่ไหน นายน้อยของข้าต้องการจะสนทนากับนาง” เฟิงยู่เซียงกล่าว “ได้ครับ! โปรดตามข้ามา! ข้าจะนำทางพวกท่านไปหานางเอง!” หมินอี้เต๋อรีบลุกขึ้นและเดินนำไปยังประตูทันที “ไปกันเถอะเจ้าน่ะสิ นายน้อย” เฟิงยู่เซียงหันมากล่าวกับหยวน หยวนพยักหน้าและเดินตามหมินอี้เต๋อไปยังสถานที่ที่พวกเขากักขังหมินลี่ไว้ เมื่อมาถึง เฟิงยู่เซียงก็แค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ค่ายกลกักขังงั้นรึ? นี่พวกเจ้าขังนักโทษไว้ในห้องนี้หรืออย่างไร?” “อะ... อันที่จริง หมินลี่กำลังถูกกักบริเวณและรับการอบรมสั่งสอนเนื่องจากล้มเหลวในภารกิจสำคัญ และเพื่อป้องกันไม่ให้นางหนีไป เราจึงต้องวางค่ายกลไว้ข้างใน” หมินอี้เต๋อปั้นน้ำเป็นตัวอ้างเหตุผลมั่วๆ ออกไป “ภารกิจ? ภารกิจประเภทไหนกัน?” เฟิงยู่เซียงถาม แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราว “เอ่อ... มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียดอ่อนน่ะครับ...” หมินอี้เต๋อกล่าว พยายามสื่อเป็นนัยว่าเขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ในแบบที่คลุมเครือที่สุด “ช่างเถอะ” เฟิงยู่เซียงยักไหล่ เพราะนางทราบสถานการณ์ทุกอย่างดีอยู่แล้ว ครู่ต่อมา หมินอี้เต๋อเคาะประตูแล้วกล่าวว่า “หมินลี่! มีแขกมาหาเจ้า!” หมินลี่ที่นั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวไร้ชีวิตชีวา หันกลับมามองที่ประตูทันทีที่ได้ยินเสียงของผู้เป็นบิดา ‘แขกงั้นรึ? ตระกูลกู่ใช่ไหม?’ ความคิดแรกของหมินลี่คือตระกูลกู่มาพบนาง เพราะในเวลาเช่นนี้ จะมีใครอื่นอีกที่คิดจะมาเยี่ยมนาง? ประตูเปิดออกในวินาทีต่อมาโดยที่หมินลี่มิทันได้ขยับตัว และวินาทีถัดมา หยวนก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยความสงบ “เอ๊ะ...? ศะ... ศิษย์หยวน? นั่นท่านจริงๆ หรือ?” ดวงตาของหมินลี่เบิกกว้างด้วยความสั่นสะท้านทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาอันคุ้นตาของเขา นางถึงกับสงสัยว่าตนเองเผลอวูบหลับไปในแดนแห่งความฝันหรือไม่ เพราะสถานการณ์ตรงหน้านี้มันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลย!