## บทที่ 626 - ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาแน่! ภายหลังจากหวนคืนสู่สวรรค์ชั้นล่าง หยวนไม่รอช้า มุ่งหน้าตรงกลับไปยังสำนักท่วงทำนองสวรรค์ในทันที ทว่าในขณะที่เขากำลังเข้าใกล้เขตสำนัก เสียงของเฟิงอวี้เสียงก็พลันดังขึ้นในมโนสำนึกของเขาอย่างกะทันหัน "นายน้อย! ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?!" "เฟิงเฟิง?" หยวนรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ยินเสียงของนางหลังจากห่างหายไปนาน "ตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหนเจ้าคะ?" เฟิงอวี้เสียงรีบเอ่ยถามด้วยความร้อนรน "ข้ากำลังมุ่งหน้าไปที่สำนักท่วงทำนองสวรรค์" "เช่นนั้นหรือ... ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะรอท่านอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ" "พวกเจ้าอยู่ที่สำนักท่วงทำนองสวรรค์งั้นหรือ? เพราะเหตุใดกัน?" หยวนถามด้วยความฉงน "พวกเราสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของท่านที่นี่ ทว่ามันกลับเลือนหายไปก่อนที่พวกเราจะมาถึงเจ้าค่ะ" "อา... เดี๋ยวข้าจะอธิบายทุกอย่างให้ฟังเมื่อไปถึงก็แล้วกัน" "รับทราบเจ้าค่ะ แล้วพบกันนะเจ้าคะนายน้อย" เมื่อสิ้นสุดการสื่อสาร เฟิงอวี้เสียงจึงหันไปอธิบายให้เสี่ยวหัวและคนอื่นๆ ฟังว่าหยวนกำลังเดินทางกลับมาที่สำนักท่วงทำนองสวรรค์ "หยวนไม่เป็นไรใช่ไหม?" ซ่งลิงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความกังวล "เจ้าค่ะ น้ำเสียงของเขาดูปกติดี" เฟิงอวี้เสียงพยักหน้ายืนยัน "ขอบคุณสวรรค์... หากเกิดอะไรขึ้นกับเขาล่ะก็..." ซ่งลิงเอ๋อร์ระบายลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก เมื่อได้รับรู้ว่าหยวนไม่ได้รบัอันตรายใดๆ ในที่สุด หยวนก็สามารถเดินทางกลับมาถึงสำนักท่วงทำนองสวรรค์ได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรค "นายน้อย!" "พี่หยวน!" "นายท่าน!" เสี่ยวหัวและคนอื่นๆ ต่างพากันกรูเข้ามาหาเขาในทันที ความรู้สึกของพวกเขาในยามนี้ราวกับว่าไม่ได้พบกันมาเนิ่นนานนับชั่วกัลปาวสาน "สวัสดีทุกคน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" หยวนเอ่ยกับพวกเขาพร้อมรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ประดับบนใบหน้า "หยวน ข้าดีใจที่เจ้าไม่เป็นไร แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเจ้าหายไปไหนมางั้นหรือ?" ซ่งลิงเอ๋อร์เอ่ยถามหลังจากตั้งสติได้ "เรื่องมันยาวน่ะ เรากลับไปที่พักของข้ากันก่อนเถอะ" หยวนกล่าว ในขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังที่พักชั่วคราวของหยวนภายในสำนัก เฟิงอวี้เสียงกลับจ้องมองหยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด "นายน้อย... ช่วงที่ผ่านมาเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับท่านหรือเปล่าเจ้าคะ?" นางตัดสินใจเอ่ยถามออกมา "หืม? เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" "ข้าสัมผัสได้ว่าท่านดูเปลี่ยนไปมาก... นับตั้งแต่ที่เราพบกันครั้งล่าสุด" หยวนอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นเมื่อได้ยินคำถามนั้น ซึ่งเป็นสิ่งเดียวกับที่ซ่งลิงเอ๋อร์เคยสงสัย "ใช่... มีบางอย่างเกิดขึ้นจริงๆ เจ้าดูออกได้อย่างไรกัน?" "มันคือสัญชาตญาณของ..." "ผู้หญิงงั้นหรือ?" หยวนชิงพูดขัดขึ้นมาก่อน เฟิงอวี้เสียงพยักหน้ารับด้วยท่าทีเหม่อลอยเล็กน้อย "หากท่านต้องการความช่วยเหลือใดๆ..." เฟิงอวี้เสียงพึมพำออกมา "มันเป็นเหตุการณ์ที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" เขาเอ่ยปลอบ "หากท่านว่าเช่นนั้น..." เมื่อมาถึงห้องพักและนั่งลงเรียบร้อยแล้ว หยวนจึงเริ่มบอกเล่าประสบการณ์ของเขาในสวรรค์ชั้นที่ห้าให้ทุกคนฟัง "ข้าถูกเคลื่อนย้ายไปยังสถานที่ที่เรียกว่า 'แดนสวรรค์ภูต' ในสวรรค์ชั้นที่ห้า..." "สวรรค์ชั้นที่ห้า?!" ซ่งลิงเอ๋อร์โพล่งออกมาด้วยความตกตะลึงจนตัวโยน ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบประโยคเสียด้วยซ้ำ "ใช่ และข้าก็ถูกกักขังอยู่ที่นั่นสองสามวัน เพราะที่แดนสวรรค์ภูตอนุญาตให้เพียงสตรีเข้าออกเท่านั้น การที่ข้าจะออกมาได้นั้น ข้าต้องไปเจรจากับจักรพรรดินีภูต และยังได้รับความช่วยเหลือจากราชวงศ์มังกรที่นั่นด้วย..." "ดูเหมือนท่านจะผ่านความลำบากมาไม่น้อยเลยนะเจ้าคะนายน้อย" เฟิงอวี้เสียงกล่าวด้วยความเห็นใจ "พี่หยวน แล้วท่านกลับมาได้อย่างไร? ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ส่งท่านไปนั้นเป็นแบบเคลื่อนย้ายทางเดียวมิใช่หรือ?" เสี่ยวหัวถามด้วยความสงสัย "ข้าใช้ของล้ำค่าที่ชื่อว่า 'มุกมังกร' น่ะ มันเป็นของที่ผู้อาวุโสเสวียนแห่งวิหารแก่นมังกรมอบให้ข้าไว้ เดิมทีมันควรจะเป็นของช่วยชีวิตในยามคับขัน แต่ข้ากลับต้องนำมันมาใช้เพื่อเดินทางกลับมาที่นี่" "ของล้ำค่าช่วยชีวิตที่สามารถเคลื่อนย้ายผู้คนจากสวรรค์ชั้นที่ห้ากลับมายังสวรรค์ชั้นล่างได้... มันต้องเป็นสมบัติที่ทรงพลังเหนือคณานับแน่ๆ..." เฟิงอวี้เสียงพึมพำอย่างอัศจรรย์ใจ "บอกตามตรง ข้าเองก็ไม่คิดว่ามันจะใช้ได้ผล การหายตัวไปอย่างกะทันหันของข้าคงจะสร้างปัญหาให้กับราชวงศ์มังกรไม่น้อย เพราะข้าพักอยู่ที่นั่นในฐานะแขก... ข้าได้แต่หวังว่ามันจะไม่เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นนะ..." หยวนถอนหายใจพลางจินตนาการถึงความโกลาหลที่จะเกิดขึ้นกับราชวงศ์มังกรเมื่อพวกเขารู้ว่าเขาหายไป "ข้าคิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกเจ้าค่ะ อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นถึงราชวงศ์มังกร เหตุใดพวกเขาจะต้องตื่นตระหนกกับการหายตัวไปของท่านขนาดนั้นด้วย?" เฟิงอวี้เสียงกล่าว โดยที่นางหารู้ไม่ว่าหยวนได้สวมรอยเป็น 'จักรพรรดิมังกร' อยู่ในช่วงเวลานั้น ซึ่งแน่นอนว่ามันจะนำมาซึ่งความปั่นป่วนอย่างมหาศาล --- ในขณะเดียวกัน ณ ราชวงศ์มังกร เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่หยวนหายตัวไป ราชามังกรก็ได้หวนกลับมาที่ห้องพักของหยวน "ข้าไปสืบเรื่องของ 'เทพธิดาฉิน' ตามที่เจ้าขอมาให้แล้ว และได้รับข้อมูลบางอย่างมาด้วย! ตอนนี้เจ้าสะดวกคุยหรือไม่?" ราชามังกรเคาะประตูห้องของหยวน เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ ราชามังกรจึงเคาะเรียกอีกครั้ง หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง ราชามังกรจึงหันไปถามทหารยามด้วยความสงสัย "เขาออกไปข้างนอกในตอนที่ข้าไม่อยู่หรือเปล่า?" "หามิได้ขอรับ จักรพรรดิมังกรยังมิได้ก้าวออกจากห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียว" "แล้วเหตุใดเขาถึงไม่ขานรับล่ะ?" ราชามังกรพึมพำกับตัวเอง "หยวน! เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?!" ราชามังกรเคาะประตูอีกครั้ง คราวนี้ความรู้สึกกังวลเริ่มเกาะกินหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุด ราชามังกรก็ตัดสินใจผลักประตูเข้าไปในห้อง "ขออภัยที่รบกวน!" ทว่าสิ่งที่สร้างความตกตะลึงให้กับราชามังกรคือ... ห้องนั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งร่องรอยของผู้คน "เจ้าแน่ใจนะว่าเขาไม่ได้ออกจากห้องไป? หรือว่าเขาแอบออกไปตอนที่พวกเจ้าเผลอ?!" ราชามังกรหันกลับไปตวาดทหารยามด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง "หะ... หามิได้ขอรับ! มันเป็นไปไม่ได้! พวกเราเฝ้าหน้าประตูไว้อย่างเข้มงวดนับตั้งแต่ที่จักรพรรดิมังกรเข้าไป! นอกเสียจากว่าเขาจะปีนออกทางหน้าต่าง มิเช่นนั้นพวกเราต้องเห็นเขาอย่างแน่นอนขอรับ!" ทหารยามกราบทูลด้วยความลนลาน "หน้าต่างยังคงปิดล็อกอยู่ และมันล็อกได้จากด้านในเท่านั้น! อีกอย่าง จักรพรรดิมังกรจะปีนออกทางหน้าต่างไปเพื่ออะไร? มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด!" ราชามังกรคำราม "จะ... จะว่าไป! พอนึกดูแล้ว ข้าสัมผัสได้ถึงความผันผวนเล็กน้อยที่มาจากห้องของจักรพรรดิมังกรเมื่อครู่ แต่มันก็เลือนหายไปเร็วมากจนข้าไม่ได้เอะใจขอรับ" ทหารยามคนหนึ่งกล่าวขึ้น โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้นั้นคือการเปิดใช้งานของมุกมังกร "บัดซบ! ข้าอุตส่าห์นัดแนะการพบปะกับจักรพรรดินีภูตให้จักรพรรดิมังกรแล้วแท้ๆ! เขาจะหายตัวไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ได้อย่างไร?!" ราชามังกรสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาหันไปจ้องเขม็งที่ทหารยามและออกคำสั่งเฉียบขาด "จงไปสืบมาให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับจักรพรรดิมังกร! ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะจากไปโดยไม่บอกกล่าว ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาแน่ และข้าต้องการรู้ว่ามันคืออะไร!"