**บทที่ 935 - ข้ารับใช้อันดับหนึ่ง** ตามคำขอของ**หยวน** **หวังซิวอิง**ได้นำทางเขามายังตำหนักใหญ่ของเจ้าสำนักทันที “ท่านอาจารย์ ท่านอยู่ด้านในหรือไม่เจ้าคะ?” **หวังซิวอิง**เคาะประตูห้อง ในฐานะศิษย์เอกของ**เจ้าสำนักเซี่ยโหว** **หวังซิวอิง**ได้รับอนุญาตให้เข้าออกอาคารหลังนี้ได้ตามใจชอบ ซึ่งเป็นเอกสิทธิ์ที่แม้แต่ผู้อาวุโสหลายคนในสำนักยังมิอาจทำได้ “อืม ข้าู่อยู่ด้านใน” เสียงของ**เจ้าสำนักเซี่ยโหว**ขานรับกลับมาอย่างรวดเร็ว นางมิกล้าเสี่ยงที่จะล่วงเกิน**หยวน**โดยไม่ตั้งใจอีก ดังนั้นนางจึงตัดสินใจพำนักอยู่แต่ในสำนักจนกว่าเขาจะจากไป “**หยวน**มีเรื่องอยากจะสนทนาด้วยเจ้าค่ะ” “หะ...**หยวน**อย่างนั้นหรือ?! ขะ...เข้ามาด้านในสิ!” น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความประหม่าของ**เจ้าสำนักเซี่ยโหว**นั้นแจ่มชัด จนทำให้**หวังซิวอิง**เผยรอยยิ้มเฝื่อนออกมาขณะเปิดประตูพานายหนุ่มก้าวเข้าสู่ห้อง “สวัสดีครับ ท่านเจ้าสำนัก” **หยวน**เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มอันอ่อนโยน “จะ...เจ้าต้องการสิ่งใด?” ทว่าในสายตาของ**เจ้าสำนักเซี่ยโหว** รอยยิ้มนั้นกลับดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เพราะ**หยวน**คือผู้ที่มีความกล้าบ้าบิ่นพอจะต่อกรกับ**ตระกูลจี** ผู้ปกครองดินแดนเก้าชั้นฟ้าเกือบครึ่งค่อน “ข้าต้องการซื้อสูตรปรุง**โอสถขัดเกลากายาระดับ 5** จากสำนักของท่านครับ” **หยวน**กล่าวเข้าประเด็นโดยไม่คิดอ้อมค้อม “เหตุใดเจ้าถึงต้องการสิ่งนั้น? หรือเจ้าวางแผนจะหลอมพวกมันด้วยตัวเอง?” **เจ้าสำนักเซี่ยโหว**เอ่ยถามด้วยแววตาครุ่นคิด “เปล่าครับ ไม่ใช่ข้า แต่เป็นสหายของข้าที่จะเป็นคนปรุงโอสถ... **เฟิงเฟิง**” สิ้นคำกล่าว ร่างของโฉมงามผมแดง**เฟิงยวี่เซียง**ก็ปรากฏกายขึ้นข้างกาย**หยวน**ในพริบตา “ข้ามีนามว่า**เฟิงยวี่เซียง** เป็นข้ารับใช้อันดับหนึ่งผู้ภักดีต่อนายน้อยที่สุดเจ้าค่ะ” **เฟิงยวี่เซียง**แนะนำตัวด้วยท่าทางสง่างาม ทว่าก่อนที่**เจ้าสำนักเซี่ยโหว**จะได้ทันโต้ตอบ ร่างเล็กจ้อยที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มก็นิรมิตกายขึ้นมาในห้องอีกคนหนึ่ง— “**เสี่ยวหัว**จะไม่ยอมให้เจ้าพูดเช่นนั้นเด็ดขาด เจ้านกเจ้าเล่ห์! **เสี่ยวหัว**มาก่อน ดังนั้นข้าต่างหากที่เป็นข้ารับใช้อันดับหนึ่งของ**พี่หยวน**!” **เฟิงยวี่เซียง**ลูบจมูกตัวเองอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมก่อนจะเอ่ยว่า “โอ้ อย่างนั้นหรือ? แม้เจ้าจะมาเป็นคนแรก แต่หากพูดถึงเรื่องการช่วยเหลือแบ่งเบาภาระ ข้าก้าวล้ำหน้าเจ้าไปไกลแล้ว! และอีกไม่นาน ข้าจะช่วยนายน้อยได้มากยิ่งขึ้นด้วยทักษะการปรุงโอสถของข้า!” **เสี่ยวหัว**กัดฟันด้วยความคับแค้นใจ ทว่านางกลับมิอาจหาคำใดมาโต้แย้งได้ เป็นความจริงที่ระยะหลังมานี้**เฟิงยวี่เซียง**มีประโยชน์ต่อ**หยวน**อย่างมหาศาล ไม่เพียงแต่ช่วยประหยัดและหาเงินได้มากมาย แต่นางยังมีคลังสมบัติล้ำค่าที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหมดสิ้น และตอนนี้เมื่อนางกำลังจะปรุงโอสถให้**หยวน**อีก สถานะข้ารับใช้ของ**เฟิงยวี่เซียง**ย่อมยกระดับขึ้นไปอีกขั้น! หากมองเพียงผิวเผิน ในบรรดาสามสาว **เฟิงยวี่เซียง**ดูจะเป็นผู้นำอย่างชัดเจน! “**เสี่ยวหัว**... **เสี่ยวหัว**ก็สามารถทำประโยชน์ให้**พี่หยวน**ได้เหมือนกัน!” **เสี่ยวหัว**โพล่งออกมา พร้อมกับเริ่มหยิบอาวุธและสมบัติวิเศษที่แผ่กลิ่นอายระดับ**เทพเจ้า**และระดับ**โบราณกาล**ออกมากองตรงหน้า ทุกคนในห้องถึงกับอ้าปากค้างจนแทบจะติดพื้นเมื่อเห็นจำนวนสมบัติมหาศาลในมือของ**เสี่ยวหัว** “นี่ค่ะ **พี่หยวน**! รับไปให้หมดเลย!” นางยื่นให้เขาด้วยใบหน้าที่แฝงไปด้วยความรั้น **หยวน**ทำได้เพียงส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มบางๆ “อย่าทำตัวเหลวไหลเลย ข้าไม่เคยสนใจว่าใครจะมีประโยชน์มากกว่ากัน และข้าจะไม่มีวันจัดลำดับพวกเจ้าตามความสามารถ ในสายตาของข้า พวกเจ้าทุกคนคือสหายที่ล้ำค่าที่สุด” ทว่าแม้**หยวน**จะกล่าวเช่นนั้น **เสี่ยวหัว**ก็ยังไม่รู้สึกพอใจ ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ**เฟิงยวี่เซียง** นางจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนกำลังพ่ายแพ้—รู้สึกราวกับว่าตนเองต่ำต้อยกว่า “**เฟิงเฟิง** เจ้าเองก็ควรหยุดคิดเช่นนั้นด้วย มันเป็นทัศนคติที่ไม่ดีเลยนะ” **หยวน**หันไปดุสาวงามผมแดงต่อ “ขะ...ขออภัยเจ้าค่ะ...” นางถอนหายใจพลางก้มหน้าลงด้วยความสำนึกผิด หลังจากนั้นทั้งสองก็กลับเข้าไปในร่างกายของเขาตามเดิม **หยวน**ถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยขึ้น “เอาเป็นว่า ข้าต้องการซื้อสูตรปรุง**โอสถขัดเกลากายาระดับ 5** จากท่าน ข้ารู้ว่าสูตรโอสถนั้นหายากและมีค่ามหาศาล ดังนั้นข้าจึงขอมอบสิ่งนี้ให้เป็นการแลกเปลี่ยน...” เขาหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมาวางเบื้องหน้า**เจ้าสำนักเซี่ยโหว** “นะ...นี่มัน... ใช่สิ่งเดียวกับที่ข้าคิดหรือไม่...?” **เจ้าสำนักเซี่ยโหว**เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ นางพอจะเดาสิ่งที่อยู่ภายในได้โดยไม่ต้องเปิดดู เพราะนางเคยเห็นกล่องไม้เช่นนี้มาก่อน “ใช่ครับ มันคือใบของ**พฤกษาเทพทองคำ** และมีใบสีชาดอยู่ภายในกล่องนี้ 9 ใบ อ้อ แล้วก่อนที่ข้าจะลืม... **พฤกษาเทพทองคำ**ต้นนี้มีอายุหลายล้านปีแล้วครับ” “อะไรนะ?! ใบจาก**พฤกษาเทพทองคำ**ที่มีอายุมากกว่าล้านปีงั้นหรือ?! เป็นไปได้อย่างไรกัน!” **เจ้าสำนักเซี่ยโหว**อุทานออกมาด้วยความตกตะลึงสุดขีด “ท่านสามารถตรวจสอบใบพวกนั้นได้ด้วยตนเองหากไม่เชื่อข้า” **เจ้าสำนักเซี่ยโหว**กลืนน้ำลายอย่างประหม่า “ไม่ ข้าเชื่อเจ้า... ข้าอยากจะเปิดมันใจจะขาด แต่ข้ามิกล้าเสี่ยงให้ใบไม้เหล่านี้สัมผัสกับสิ่งเจือปนไปมากกว่านี้ ข้าจะเก็บพวกมันไว้ในกล่องเช่นเดิม” *‘ใบสีชาดเก้าใบ... ข้าจะสามารถหลอม**โอสถพรสวรรค์ทองคำ**ได้ถึงสามเม็ด! ต่อให้ข้ากินเองหนึ่งเม็ด มอบให้ซิวอิงหนึ่งเม็ด ข้าก็ยังเหลืออยู่อีกเม็ด! แถมใบไม้เหล่านี้ยังมาจากต้นที่มีอายุล้านปี! นี่คือสมบัติที่ข้าอาจจะไม่มีวันได้เห็นอีกเป็นครั้งที่สองในชีวิต นับประสาอะไรกับการได้ครอบครอง!’* **เจ้าสำนักเซี่ยโหว**ร่ำร้องด้วยความยินดีอยู่ภายในใจ “ดูจากรอยยิ้มบนใบหน้าของท่าน ข้าขอทึกทักเอาเองว่าท่านตกลงรับข้อเสนอการแลกเปลี่ยนนี้ใช่ไหมครับ?” **หยวน**เอ่ยขึ้นทันควัน โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว บนใบหน้าของ**เจ้าสำนักเซี่ยโหว**กลับปรากฏรอยยิ้มที่ดูไม่สมกับเป็นยอดหญิงผู้สูงศักดิ์เสียเลย เมื่อรู้ตัวว่าแสดงกิริยาเช่นไรออกไป **เจ้าสำนักเซี่ยโหว**รีบยกมือขึ้นปิดหน้าและหันหลังกลับด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน หลังเงียบไปครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ตะ...ตกลง ข้ายอมรับการแลกเปลี่ยนนี้” “นี่คือเหรียญตราของข้า จงนำมันไปที่ร้านโอสถแล้วแสดงให้คนบนชั้นสิบดู พวกเขาจะช่วยเหลือเจ้าในทุกสิ่งที่ต้องการ อันที่จริง เจ้าสามารถขอสูตรโอสถเพิ่มได้อีกนะ เพราะใบไม้เหล่านี้มีค่ามากกว่าสูตร**โอสถขัดเกลากายาระดับ 5** นับเป็นร้อยเป็นพันเท่านัก” **หยวน**รับเหรียญตรามาพร้อมกับก้มศีรษะให้เล็กน้อย “ขอบคุณครับ ท่านสามารถเก็บใบไม้ไปได้เลย” หลังจากนั้นไม่นาน **หยวน**และ**หวังซิวอิง**ก็ได้จากสถานที่แห่งนั้นเพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านโอสถอีกครั้งหนึ่ง