บทที่ 939 - เผชิญหน้าสำนักดนตรีสากลจักรวาล “เจ้าสำนักเซี่ยโหว ต่อให้ท่านจะพยายามเกลี้ยกล่อมพวกเราอีกสักกี่ครา ทว่าปณิธานและความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้นให้เจ้าสำนักของพวกเราจะไม่มีวันสั่นคลอน! พวกเราจะปลิดชีพไอ้สารเลวที่ฆ่าเจ้าสำนักให้จงได้! หนทางเดียวที่จะหยุดยั้งพวกเราได้ คือท่านต้องสังหารพวกเราทุกคนทิ้งเสียที่นี่เดี๋ยวนี้!” ผู้อาวุโสเฉินแผดเสียงประกาศกร้าวด้วยโทสะอันแรงกล้า เจ้าสำนักเซี่ยโหวบีบนวดขมับพลางถอนใจยาว นางรู้สึกราวกับกำลังพร่ำสอนเด็กน้อยที่รับรู้ได้เพียงเสียงแต่หามีความเข้าใจในคำเตือนของนางไม่ “ฟังนะ... พวกเจ้าไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ลงมือล้างแค้นด้วยซ้ำ ข้าไม่จำเป็นต้องลงมือสังหารพวกเจ้าหรอก เพราะหากพวกเจ้าคิดจะกำจัดหยวน พวกเจ้าทุกคนนั่นแหละที่จะต้องกลายเป็นศพ” “พวกเจ้าไม่เคยล่วงรู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริงของความแข็งแกร่งนั่น เพราะพวกเจ้าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น แต่ชายที่ปลิดชีพเจ้าสำนักของพวกเจ้าน่ะไม่ใช่คนที่ใครจะไปตอแยด้วยได้! ต่อให้เจ้าจะยกยอดฝีมือมานับหมื่นคน เขาก็สามารถกวาดล้างพวกเจ้าทุกคนได้อย่างง่ายดายโดยที่เหงื่อไม่ซึมสีกหยด! หากจะดั้นด้นไปเพื่อตายเพียงอย่างเดียว สู้พวกเจ้าปลิดชีพตัวเองเสียตรงนี้เลยไม่ดีกว่าหรือ อย่างน้อยมันก็ช่วยประหยัดเวลาและลดความปวดหัวลงไปได้บ้าง” “เหอะ! ข้าได้ยินมาว่าไอ้หมอนั่นเป็นเพียงจอมยุทธ์จิตวิญญาณระดับสูงสุดเท่านั้น! แต่พวกเราที่นี่มีราชาจิตวิญญาณถึงสองคน และจอมยุทธ์จิตวิญญาณอีกห้าสิบคน! ยังไม่นับรวมปรมาจารย์จิตวิญญาณอีกกว่าเก้าพันชีวิต! ท่านกำลังจะบอกว่าเพียงจอมยุทธ์จิตวิญญาณระดับสูงสุดคนเดียว จะแข็งแกร่งพอที่จะสยบพวกเราทั้งหมดงั้นหรือ?! ช่างน่าขันสิ้นดี!” เจ้าสำนักเซี่ยโหวขมวดคิ้วมุ่นพลางกล่าวทิ้งท้าย “ข้าจะเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จงหันหลังกลับไปเสีย! มิเช่นนั้น... เส้นทางที่เจ้ากำลังมุ่งหน้าไป คือเส้นทางสู่นรกภูมิ!” “ข้าปฏิเสธ!” ผู้อาวุโสเฉินคำรามก้อง เสียงนั่นปลุกใจเหล่าศิษย์ที่อยู่เบื้องหลังจนเลือดในกายเดือดพล่านด้วยความฮึกเหิม “ข้าน่าจะเชื่อคำเตือนของเจ้าสำนักคนอื่นๆ พวกเขาล้วนเต็มใจที่จะปล่อยให้พวกเจ้าไปตายโดยไม่หยิบยื่นโอกาสให้เสียด้วยซ้ำ ช่างโชคร้ายที่ข้าต้องมาเสียเวลาอยู่ที่นี่... ข้าจะบอกให้หยวนออกไปพบพวกเจ้าที่นอกสำนัก ข้าไม่อยากให้ลูกศิษย์ของข้าต้องมาตามล้างซากศพของพวกเจ้าในภายหลัง” เจ้าสำนักเซี่ยโหวส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะทะยานร่างบินกลับเข้าสู่สำนัก เมื่อนางเข้าใกล้สำนักเยียวยาจิตวิญญาณ เสียงดนตรีอันไพเราะจับใจก็แว่วมาจากทิศทางหนึ่งภายในสำนัก 'เสียงพิณกู่เจิงงั้นหรือ? ใครกันที่กำลังบรรเลงอยู่ในยามนี้? แม้แต่เจ้าสำนักซุนในยามรุ่งโรจน์ที่สุด ก็ยังมิอาจเทียบเคียงกับผู้บรรเลงผู้นี้ได้เลย' เจ้าสำนักเซี่ยโหวรู้สึกได้ถึงขุมพลังงานที่เอ่อล้นขึ้นมาในกายเพียงแค่ได้สดับฟังท่วงทำนองนั้น ในที่สุด เสียงดนตรีก็นำพานางมาถึงเนินเขาของหวังซิ่วอิง 'เป็นเขาเองหรือ? เขายังมีความเชี่ยวชาญในการบรรเลงพิณถึงขั้นปรมาจารย์เชียวหรือนี่? เบื้องหลังของชายผูนี้คืออะไรกันแน่?' เจ้าสำนักเซี่ยโหวตกตะลึงเมื่อเห็นหยวนกำลังบรรเลงพิณให้หวังซิ่วอิงฟังอย่างตั้งใจ หลังจากที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศเพื่อซึมซับบทเพลงนานหลายนาที เจ้าสำนักเซี่ยโหวก็ดึงสติกลับมาและร่อนกายลงเบื้องหน้าของเขา อย่างไรก็ตาม นางไม่ได้ขัดจังหวะบทเพลงนั้น แต่รอจนกระทั่งท่วงทำนองสุดท้ายจบลงจึงเริ่มเอ่ยปาก “ข้าพยายามโน้มน้าวสำนักดนตรีสากลจักรวาลให้ถอยกลับไปแล้ว แต่พวกเขากลับปฏิเสธที่จะฟังคำเตือนของข้า ฝ่ายนั้นมียอดฝีมือระดับราชาจิตวิญญาณสองคน จอมยุทธ์จิตวิญญาณห้าสิบคน และปรมาจารย์จิตวิญญาณอีกกว่าเก้าพันชีวิต” “อย่างนั้นหรือ?” หยวนพึมพำเสียงเรียบ เขาหันไปมองหวังซิ่วอิงพลางกล่าวว่า “ขอโทษทีนะ แต่ข้าต้องขอตัวไปทำธุระสักครู่ ไม่ต้องห่วง ข้าจะรีบกลับมา” “เกิดอะไรขึ้น? นายจะไปไหนน่ะ?” นางถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล เมื่อดูจากบรรยากาศและสีหน้าของอาจารย์ หวังซิ่วอิงก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่าหยวนคงเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากอีกแล้วเป็นแน่ “อาจารย์ของเจ้าน่าจะอธิบายเรื่องนี้ได้ดีกว่า” หยวนส่งยิ้มให้ จากนั้นเขาก็เอ่ยถาม “ไปทางทิศไหน?” เจ้าสำนักเซี่ยโหวชี้หัตถ์ไปทางทิศใต้ หยวนไม่รั้งรอให้เสียเวลา ร่างของเขาอันตรธานหายไปมุ่งตรงสู่ทิศใต้ในทันที “ท่านอาจารย์! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?! บอกศิษย์เถอะเจ้าค่ะ!” เจ้าสำนักเซี่ยโหวถอนหายใจยาว “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่าหยวนสังหารเจ้าสำนักของสำนักดนตรีสากลจักรวาลไป... ตอนนี้พวกเขายกโขยงกันมาเพื่อล้างแค้นแล้ว” “อะไรนะ?! แล้วท่านอาจารย์ก็ปล่อยให้เขาไปสู้กับคนพวกนั้นงั้นหรือ?! ท่านกับเจ้าสำนักคนอื่นๆ ทำอะไรไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ?!” นางส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ “พวกเราพยายามแล้ว... พยายามหลายครั้งแล้วด้วยซ้ำ แต่น่าเศร้าที่พวกเขามิได้ใส่ใจคำเตือนของพวกเราเลยแม้แต่น้อย” “ไม่จริงน่า...” หวังซิ่วอิงพึมพำอย่างใจคอไม่ดี ในขณะเดียวกัน หยวนและกองทัพสำนักดนตรีสากลจักรวาลก็กำลังเคลื่อนที่เข้าหากันอย่างรวดเร็ว “นายน้อย ให้ข้าช่วยสังหารพวกโง่เขลาเบาปัญญาเหล่านี้ดีหรือไม่เจ้าคะ?” เฟิ่งยวี่เซียงเอ่ยถาม “ไม่หรอก เดี๋ยวเสี่ยวฮวาจะจัดการเอง” “ไม่ ข้าจะจัดการพวกเขาลำพังเอง นี่เป็นเรื่องวุ่นวายที่ข้าก่อขึ้นมา ดังนั้นข้าต้องจบมันด้วยตัวเอง” หยวนปฏิเสธความช่วยเหลือของพวกนางในทันที เพียงไม่นาน หยวนก็มองเห็นกองทัพของสำนักดนตรีสากลจักรวาลที่ดาหน้ากันมานับหมื่นชีวิต หยวนสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเรียก ‘กระบี่จอมราชันสวรรค์’ (Empyrean Overlord) ออกมาไว้ในมือ ทันทีที่หยวนสังเกตเห็นพวกเขา ฝ่ายนั้นก็สังเกตเห็นเขาเช่นกัน “มันอยู่นั่น! นั่นคือไอ้สารเลวที่ฆ่าเจ้าสำนักของพวกเรา!” ศิษย์บางคนจำหยวนได้จากตอนที่เขาไปเยือนสำนักเพื่อบีบบังคับเอาตำแหน่งของซุนฮ่าว “ทุกคน! ไอ้คนชั่วที่ฆ่าเจ้าสำนักปรากฏตัวออกมาแล้ว! เตรียมตัวเข้าสู่การต่อสู้!” ผู้อาวุโสเฉินแผดเสียงก้องเตือนทุกคนในที่นั้น ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ทันขยับตัว ผู้อาวุโสเฉินก็ร้องตะโกนขึ้นมาอีกครั้งด้วยความตื่นตระหนก “ระ... รอก่อน! มันกำลังทำอะไรบางอย่าง!” เนื่องจากระยะห่างยังค่อนข้างไกล ผู้อาวุโสเฉินจึงมองเห็นร่างของหยวนไม่ชัดเจนนัก ทว่าเขากลับเห็นภาพหยวนชูแขนทั้งสองข้างขึ้นสู่ฟากฟ้า ในมือของเขาดูเหมือนจะถือวัตถุบางอย่างที่มีขนาดมหึมาเกือบเท่าร่างกายของตนเอง หลังจากหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศชั่วครู่ หยวนก็เหวี่ยงสิ่งที่อยู่ในมือลงมาทางทิศที่พวกเขาอยู่ทันที “ฉิบหายแล้ว! กระจายกำลังออกไป! แยกย้ายกันไปเดี๋ยวนี้!!” ผู้อาวุโสเฉินแผดเสียงคำรามด้วยความขวัญเสีย ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว อึดใจต่อมา ลำแสงกระบี่ขนาดมหึมาที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากคมกระบี่ของหยวนก็พุ่งเข้าใส่กองทัพ กลืนกินเหล่าศิษย์ไปกว่าครึ่งในพริบตาเดียว! ศิษย์ที่ถูกลำแสงกระบี่สายนั้นพาดผ่านล้วนสลายกลายเป็นจล หมดสิ้นไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน ผู้อาวุโสเฉินรอดพ้นจาก ‘เพลงกระบี่ทลายสวรรค์’ (Heaven Splitting Sword Strike) มาได้อย่างหวุดหวิด ทว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจเลยแม้แต่น้อย ดวงตาที่เบิกโพลนของเขาทำได้เพียงจ้องมองความพินาศย่อยยับที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง การโจมตีเพียงครั้งเดียวที่รุนแรงยิ่งกว่าสนามรบที่ขับเคี่ยวกันมานับพันปีเสียอีก 'ไอ้สารเลวนี่... มันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า...?' ผู้อาวุโสเฉินร่ำร้องถามอยู่ในใจด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด