บทที่ 1002 - วงล้อมมรณะ เมื่อฝีเท้าเหยียบลงบนขั้นบันไดเบื้องหน้า หยวนเริ่มทะยานขึ้นสู่เบื้องบนภายใต้แรงกดดันจากขุมพลังเร้นลับที่มองไม่เห็นซึ่งถาโถมเข้าใส่ ทว่าครานี้เขากลับไม่สะทกสะท้านแม้เพียงนิด ผิดกับครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง ส่วนเม่ยซิ่วและคนอื่นๆ นั้นเดินตามขึ้นไปโดยไร้ซึ่งความรู้สึกกดดันใดๆ ราวกับเดินอยู่บนพื้นราบ "เหตุใดมันจึงดูง่ายดายเช่นนี้?" หลี่จินซีเอ่ยถามด้วยความฉงน "นั่นเพราะพวกเราไม่ได้เข้ารับการทดสอบอย่างไรเล่า" ฉู่หลิวเซียงอธิบายให้เธอฟัง "แต่หยวนต้องแบกรับภาระในส่วนของพวกเราเอาไว้ทั้งหมด การก้าวเดินในครั้งนี้จึงหนักหนาสาหัสกว่าปกติหลายเท่าตัวนัก" "อะไรนะ? หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดจึงไม่ปล่อยให้เขาไปเพียงลำพัง? บันไดสู่สวรรค์ย่อมเปิดออกให้ทุกคนหลังจากเขาผ่านการทดสอบแล้ว ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องเพิ่มความยากลำบากให้เขาโดยไร้เหตุผลเลย" หลี่จินซีแย้ง "เขาคงไตร่ตรองเรื่องนี้ไว้แล้ว แต่ในเมื่อเขาไม่เอ่ยปากคัดค้าน นั่นหมายความว่าเขาต้องการความท้าทายนี้ หากเข้าไปเพียงผู้เดียว ทุกอย่างคงง่ายดายเกินไปสำหรับเขา" ฉู่หลิวเซียงยักไหล่พลางตอบด้วยรอยยิ้มอย่างรู้ใจ "เขาจะไหวแน่หรือ...?" "แน่นอนอยู่แล้ว ครั้งก่อนเขาก็ผ่านบันไดสู่สวรรค์มาได้ในขณะที่แบกคนอื่นไปถึงสามคนเชียวนะ" "จริงหรือ? แล้วคนที่สามคือใคร? ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนเสียแล้วล่ะ?" "เขาช่วยศิษย์ร่วมสำนักคนหนึ่งให้หนีพ้นจากเงื้อมมือครอบครัวของเธอ ตอนนี้เธอเข้าร่วมกับหนึ่งในเจ็ดสำนักศึกษาทางจิตวิญญาณไปพร้อมกับคนอื่นๆ แล้ว" "อย่างนี้นี่เอง..." ครู่ต่อมา เมื่อหยวนและพรรคพวกมาหยุดอยู่เบื้องหน้าบานประตูอันโอ่อ่ามหึมาของบันไดสู่สวรรค์ พวกเขาเริ่มนำตราประทับสอดลงในช่อง ทว่าในจังหวะที่หยวนกำลังจะสอดตราของตนเข้าไป เขากลับชะงักงันและกวาดสายตามองไปรอบกายด้วยแววตาคมปราบ "มองหาอะไรหรือ หยวน?" ฉู่หลิวเซียงเอ่ยถาม แต่เขากลับเงียบงัน "เฟิ่งเฟิ่ง เสี่ยวหัว อิ่งอิ่ง" เขาเรียกชื่อทั้งสามออกมาอย่างฉับพลัน เพียงพริบตาเดียว ร่างของทั้งสามก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าเขา "ปกป้องพวกเธอด้วย" เขาเอ่ยคำสั่งสั้นๆ แต่หนักแน่น "ทราบแล้วเจ้าค่ะ" "เกิดอะไรขึ้น หยวน?" เม่ยซิ่วถามพลางขมวดคิ้วด้วยความกังวล "พวกเราถูกล้อมแล้ว" "หือ? โดยใครกัน?" ฉู่หลิวเซียงกวาดสายตามองไปรอบตัว แต่กลับไม่พบร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใด ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลที่ทรงพลังยิ่งกว่าแรงกดดันบนบันไดที่หยวนเพิ่งปีนขึ้นมาก็แผ่ซ่านไปทั่วชั้นบรรยากาศ เฟิ่งอวี่เซียงและเสี่ยวหัวรีบโคจรพลังตบะเพื่อสร้างม่านคุ้มกันให้เม่ยซิ่วและคนอื่นๆ ในทันที "เจ้าคิดว่าจะหนีไปไหนได้ หยวน?" น้ำเสียงที่คุ้นหูดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ร่างแปดร่างปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือหัวของพวกเขา ทุกผู้คนต่างแผ่ซ่านกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของระดับราชันวิญญาณออกมาอย่างรุนแรง หยวนเหยียดยิ้มบางเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เป็นผู้นำกลุ่ม "ข้าก็หลงสงสัยอยู่ว่าท่านจะกลับมาเมื่อไหร่ ท่านจี... หลังจากหายตัวไปโดยไม่บอกกล่าว ท่านไปที่ใดมา? แล้วผลการพิพากษาของข้าล่ะเป็นอย่างไร?" "การพิพากษาของเจ้านั้นค่อนข้าง 'พิเศษ' ข้าจึงต้องประวิงเวลาออกไปเสียหน่อย" "ท่านช่างเลือกเวลาได้ประจวบเหมาะเหลือเกิน ข้ากำลังจะเลื่อนระดับขึ้นไปอยู่แล้ว แต่ท่านก็มาขัดขวางอีก ราวกับว่าโลกใบนี้จงใจฉุดรั้งไม่ให้ข้าทะยานสู่เบื้องบนอย่างไรอย่างนั้น" "ฮ่าฮ่าฮ่า!" ท่านจีระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ไม่ต้องห่วงไป หยวน เพราะนี่จะเป็นการขัดขวางครั้งสุดท้ายของเจ้า เพราะเจ้าจะไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันพรุ่งนี้ หากเจ้ากลายเป็นศพ เจ้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการเลื่อนระดับหรือการถูกประวิงเวลาอีกต่อไป" "นี่ท่านถึงกับจะฆ่าข้าเชียวหรือ? ไหนท่านว่าท่านจะไม่แทรกแซงกิจการภายนอก เว้นเสียแต่ว่ามันจะทำลายสมดุลของโลกนี้? อย่าบอกนะว่าการเลื่อนระดับของข้าจะไปสั่นคลอนสมดุลของโลกเข้า?" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "โอ้ ไม่ใช่เลย สิ่งที่เจ้าทำมันเลวร้ายยิ่งกว่าการทำลายสมดุลของโลกใบนี้เสียอีก" ท่านจีเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ในเมื่อวันนี้ข้าต้องตาย ท่านช่วยชี้แนะให้ข้ากระจ่างแจ้งสักนิดได้หรือไม่? ข้าไปทำสิ่งใดลงไป?" ท่านจีตวัดดาบชี้มาที่หยวน พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "เจ้าลบหลู่สวรรค์! นั่นคือสิ่งที่เจ้าทำ!" "ข้าลบหลู่สวรรค์? อย่างไรและเมื่อไหร่กันที่ข้าทำเช่นนั้น?" หยวนเลิกคิ้วถาม "นั่นก็เป็นสิ่งที่ข้าอยากรู้เช่นกัน" "สรุปคือท่านก็ไม่รู้ว่าข้าลบหลู่สวรรค์อย่างไร หรือทำจริงหรือไม่ แต่ท่านก็ยังจะมาฆ่าข้าเนี่ยนะ? ท่านจะไร้เหตุผลไปมากกว่านี้ได้อีกไหม?" "ข้าอาจมิอาจหยั่งรู้ว่าเจ้าทำอย่างไร แต่ข้ามั่นใจว่าเจ้าได้ล่วงเกินสวรรค์ไปแล้วอย่างแน่นอน! เมื่อข้าอัญเชิญทัณฑ์สวรรค์ลงมาหาเจ้า ผลึกพิพากษากลับกลายเป็นสีดำสนิทดุจรัตติกาล! ในตอนนั้นข้าไม่เข้าใจความหมายของมันเพราะไม่เคยปรากฏผลลัพธ์เช่นนี้มาก่อน ข้าจึงต้องกลับไปตรวจสอบที่ต้นตระกูล" "หลังจากค้นคว้า ข้าก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า เมื่อใดที่ผลึกเปลี่ยนเป็นสีดำภายใต้ทัณฑ์สวรรค์ นั่นหมายความว่าสรวงสวรรค์ต้องการให้เจ้ามอดม้วยไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม! แม้ในเก้าชั้นฟ้าเบื้องล่างจะไม่เคยปรากฏเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน แต่มันจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีผู้กระทำการอันเป็นภัยร้ายแรงต่อสวรรค์เท่านั้น!" "อาชญากรรมอันชั่วช้าเช่นนี้ แม้ความตายของเจ้าก็มิอาจชดใช้ได้หมดสิ้น ข้าจะบดขยี้ดวงวิญญาณของเจ้าให้แหลกลาญ และลบตัวตนของเจ้าออกไปจากจักรวาลโดยสิ้นเชิง! นี่คือทัณฑ์สวรรค์สำหรับเจ้า หยวน!" ท่านจีประกาศกร้าว เขากล่าวสืบต่อ "อย่าได้คิดหนีเข้าไปในบันไดสู่สวรรค์เชียว ในฐานะที่ข้าเป็นเจ้าแห่งแดนดินนี้ ข้ามีอำนาจควบคุมบันไดสู่สวรรค์ เจ้าไม่มีวันเปิดประตูบานนั้นได้แม้จะใส่ตราประทับลงไปก็ตาม ไม่มีที่ให้เจ้าหนีอีกต่อไปแล้ว" "อย่างนั้นรอยหรือ..." หยวนพึมพำ "อ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นดังขึ้น "หยวน! ในที่สุดข้าก็ได้ล้างแค้นให้พี่ชายและลูกชายของข้าเสียที! ด้วยความร่วมมือของเจ็ดตระกูลผู้สืบทอดและตระกูลจี ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้ในวันนี้! อ้อ... ข้าลืมไป แม้แต่สวรรค์เองก็ยังอยากให้เจ้าตาย!" ผู้นำตระกูลกู่ หนึ่งในกลุ่มราชันวิญญาณ แผดตะโกนด้วยน้ำเสียงชิงชัง จิตสังหารแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศสั่นสะท้าน แท้จริงแล้ว ชายทั้งเจ็ดคนที่ท่านจีนำมาด้วย ล้วนเป็นผู้นำของเจ็ดตระกูลผู้สืบทอดทั้งสิ้น ทันทีที่สิ้นคำพูดของผู้นำตระกูลกู่ หยวนและพรรคพวกก็มองเห็นทะเลผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังถาโถมเข้าหาพวกเขาจากทุกทิศทางดุจคลื่นยักษ์สึนามิ พวกเขาคือคนจากเจ็ดตระกูลผู้สืบทอดและตระกูลจี ที่ดาหน้าเข้ามาเพื่อทำหน้าที่เป็นเพชฌฆาตผู้มอบทัณฑ์สวรรค์แด่หยวน!