บทที่ 3526 - คลุ้มคลั่ง นัยน์ตาของหมิงเยว่หรี่เล็กลงอย่างเฉียบคม เขายังคงรักษาระยะถอยร่นอย่างสม่ำเสมอ พร้อมกับร่ายข่ายมนตราป้องกันซ้อนทับกันเบื้องหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง... เพียงชั่วอึดใจ แสงสีชาดอันเจิดจ้าก็มลายหายไป ทั่วทั้งโลกธาตุกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง เขายืนตระหง่านอยู่บนฟากฟ้าด้วยสภาพที่ดูย่ำแย่ถึงขีดสุด ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากหู จมูก และปากอย่างน่าหวาดเสียว... อานุภาพทำลายล้างจากวิชาระเบิดตัวเองของจอมอสูรเผ่าอสูรแดงนั้นเล็กน้อยกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ทำลายล้างจนสิ้นแผ่นดิน ทว่าถึงกระนั้น บาดแผลที่เขามีอยู่เดิมก็กลับทวีความรุนแรงขึ้น พลังชีวิตอันมหาศาลจากใบของพฤกษาอมตะไหลเวียนไปทั่วร่างเพื่อซ่อมแซมบาดแผลอย่างรวดเร็ว แต่น่าเสียดายที่เรื่องเช่นนี้มิอาจสำเร็จได้ในชั่วพริบตา บาดแผลที่เขาได้รับจากเซวี่ยลี่ในคราแรกนั้นต้องใช้ใบพฤกษาถึงสองใบและเวลาเกือบหนึ่งปีกว่าจะหายสนิท “ฮ่าๆๆๆ!” เสียงหัวเราะของเซวี่ยลี่ดังกึกก้องมาแต่ไกล ก่อนที่ร่างของเขาจะทะยานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเร่งรุดมายังที่แห่งนี้ “ฮั่วป๋อ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกว่าเจ้าน่ามองขนาดนี้!” การปกป้องเจตจำนงวิญญาณของฮั่วป๋อนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมาย แท้จริงแล้วจอมอสูรตนอื่นมิได้อ่อนแอ ส่วนใหญ่แข็งแกร่งกว่าฮั่วป๋อเสียด้วยซ้ำ แต่หากเป็นผู้อื่นที่ไม่ใช่ฮั่วป๋อมาที่นี่ พวกเขาอาจล้มเหลวในการหยุดยั้งหมิงเยว่ เพราะหมิงเยว่อยู่ห่างจากประตูเขตแดนเพียงก้าวเดียวเท่านั้น! วิชาระเบิดตัวเองของฮั่วป๋อคือสิ่งเดียวที่สามารถสกัดกั้นหมิงเยว่มิให้ผ่านประตูไปได้ในจังหวะวิกฤต! จุดแสงสีแดงเล็กๆ เริ่มควบแน่นเข้าหากัน ก่อนจะก่อตัวกลับเป็นร่างท้วมเตี้ยอุ้ยอ้ายในชั่วพริบตา การระเบิดตัวเองของจอมอสูรผู้นี้มิได้พรากชีวิตของเขาไป แต่นั่นคงเป็นพรสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดที่แยกเขาออกจากเผ่าอสูรแดงทั่วไป ทว่ากระนั้น สภาพของเขาในยามนี้ก็มิได้ดีนัก ผิวพรรณที่เคยแดงฉานดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่กลิ่นอายพลังก็อ่อนโทรมลงไปมาก เห็นได้ชัดว่าวิชาระเบิดตัวเองนั้นผลาญพลังในร่างเขาไปมหาศาล วิชาศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้มิอาจใช้ต่อเนื่องได้ในเวลาอันสั้น มิฉะนั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ฮั่วป๋อหันไปมองทางเซวี่ยลี่ มุมปากกระตุกเล็กน้อยพลางพึมพำอะไรบางอย่าง แม้ไม่มีใครได้ยินว่าเขาพูดอะไร แต่ดูเหมือนเขากำลังก่นด่าใครบางคนอยู่ ในทางกลับกัน สีหน้าของหมิงเยว่กลับราบเรียบดั่งสายน้ำ เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา มิใช่เพราะความล้มเหลว แต่เพราะสถานการณ์นี้ยังอยู่ในความคาดหมาย แน่นอนว่าหากฝ่าออกไปได้ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด ทว่าแดนอสูรมีจอมอสูรถึงสิบสองตน หากพวกเขายอมปล่อยให้เขาหนีไปได้ง่ายๆ ก็คงมิอาจเรียกตนเองว่าจอมอสูรได้อีกต่อไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่มีสิ่งใดให้ต้องเสียใจ [เส้นทางของข้าเต็มไปด้วยขวากหนาม และมีเพียงทางเดียวคือมุ่งไปข้างหน้า ข้าทำได้เพียงฆ่าล้างเพื่อเปิดทางออกไปเท่านั้น!] ..... หยางไค่รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างถึงที่สุด หลังจากเร่งรุดมาตลอดทาง ในที่สุดครึ่งเดือนต่อมาเขาก็มาถึงประตูเขตแดนที่มุ่งสู่ทวีปนภาสถิต จากระยะไกลเขาสามารถมองเห็นสมาชิกเผ่าอสูรจำนวนนับไม่ถ้วนรวมตัวกันอยู่เบื้องหน้าประตูเขตแดน จนมิอาจประเมินจำนวนที่แน่นอนได้ เมื่ออสูรมารมารวมตัวกันมากเพียงนี้ สถานที่แห่งนั้นจึงตกอยู่ในความวุ่นวาย กองทัพอสูรต่างแย่งชิงกันมุ่งหน้าสู่ประตูเขตแดนภายใต้การนำของเหล้ากึ่งนักบุญ ราวกับว่ามีสิ่งล้ำค่ารออยู่บนอีกฟากหนึ่ง [ดูจากสถานการณ์ยามนี้ ต่อให้ข้ายอมเข้าแถวรอ อีกสิบวันก็คงยังไม่ถึงคิว!] หยางไค่เห็นดังนั้นจึงหันไปตะโกนบอกคนข้างหลัง “ตามมาให้ทัน!” เขากระชับเข่าเข้ากับสีข้างของจุ้ยเฟิง ก่อนจะควบขับมันทะยานเข้าหาประตูเขตแดนอย่างดุดัน ในเมื่อเข้าแถวรอแล้วไม่ได้ไป เช่นนั้นเขาก็จะไม่รอ! หยางไค่พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างเกรี้ยวกราด โดยอาศัยพละกำลังของจุ้ยเฟิงแหวกฝ่าฝูงชนอสูรที่หนาแน่นจนเกิดเป็นเส้นทาง ขณะที่กองทัพสองล้านนายของเขาเร่งติดตามมาอย่างกระชั้นชิด แน่นอนว่าการกระทำของเขาดึงดูดสายตาของเหล่าอสูรจำนวนมาก พวกเขาหันมามองด้วยสายตาโกรธแค้น ทว่าในดินแดนอสูรนั้น ผู้แข็งแกร่งคือผู้ครองกฎ แม้หยางไค่จะมิใช่กึ่งนักบุญ แต่กลิ่นอายที่จุ้ยเฟิงแผ่ซ่านออกมานั้นมิได้ด้อยไปกว่ากึ่งนักบุญเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นอสูรทั่วไปจึงมิกล้าเอ่ยปากคัดค้าน เมื่อเข้าใกล้ประตูเขตแดนในระยะห้าพันเมตร ร่างหนึ่งพลันลอยละลิ่วเข้ามาขวางเบื้องหน้าหยางไค่ ร่างนั้นยกมือขึ้นเล็กน้อยพร้อมตวาดกึกก้อง “หยุด!” “หลีกไป! ใครขวางข้าต้องตาย!” หยางไค่ไม่มีเวลาจะมาเสียกับคนผู้นี้ การต่อสู้ในทวีปนภาสถิตได้เริ่มขึ้นแล้ว และชะตากรรมของหมิงเยว่ยังคงเป็นปริศนา เขาจึงร้อนใจอย่างยิ่งที่จะเข้าไปตรวจสอบด้วยตาตนเอง ต่อให้เป็นจอมอสูรมายืนขวางหน้า เขาก็จะยังคงทำตัวคลุั่งเช่นนี้ นับประสาอะไรกับกึ่งนักบุญเพียงตนเดียว ความจริงแล้ว หยางไค่รู้สึกยินดีเสียด้วยซ้ำที่มีคนมาขวางหน้า เพราะเขาจะได้ใช้คนผู้นี้เป็นเยี่ยงอย่าง! ยามนี้ร่างธรรมกายของเขาบรรลุเป็นกึ่งนักบุญแล้ว และจุ้ยเฟิงเองก็แข็งแกร่งไม่แพ้กัน ไพ่ในมือของหยางไค่จึงมีแต่จะทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ หยางไค่มิอาจทราบได้ว่ากึ่งนักบุญผู้นี้มาจากเผ่าใด เห็นเพียงใบหน้าที่เหลืองซีดดั่งคนป่วย กองทัพอสูรที่กำลังผ่านประตูเขตแดนอยู่ในขณะนี้ล้วนอยู่ภายใต้การบัญชาการของเขา และนั่นคือสาเหตุที่เขาต้องก้าวออกมาหยุดหยางไค่ มิฉะนั้นใครจะอยากมาสอดเรื่องของผู้อื่น? เมื่อกึ่งนักบุญผู้นั้นเห็นหยางไค่ควบขับสัตว์อสูรที่มีกลิ่นอายทรงพลัง เขามั่นใจว่าชายผูนี้ต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา ด้วยเหตุนั้นเขาจึงพยายามใช้เหตุผลเข้าข่มในคราแรก ทว่าใครจะคาดคิดว่าหยางไค่จะปฏิเสธน้ำใจด้วยท่าทีจองหองถึงเพียงนี้ นั่นทำให้เขาโกรธจัดทันที [กลิ่นอายของเจ้าหมอนี่ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าไหร่ ต่อให้มีเบื้องหลังใหญ่โตแค่ไหนมันก็มีขีดจำกัด อีกอย่าง ข้าคือกึ่งนักบุญ เหตุใดต้องเกรงกลัวคนอื่นด้วย?] ด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน เขาจึงเงื้อมือขึ้นฟาดฟันเข้าใส่หยางไค่ คลื่นพลังมารอันมหาศาลซัดกระหน่ำออกมาพร้อมเสียงคำรามกึกก้อง “รนหาที่ตาย!” พลังของกึ่งนักบุญมิใช่เรื่องตลกล้อเล่น หยางไค่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอึดอัดที่รัดรึงไปทั่วร่าง พร้อมกับกลิ่นอายแห่งความตายที่ซัดเข้ามา ทว่าในขณะที่เขากำลังพิจารณาว่าจะปล่อยร่างธรรมกายออกมาดีหรือไม่ จุ้ยเฟิงก็แผดเสียงร้องดังกึกก้อง กีบเท้าทั้งสี่ระเบิดเป็นเปลวเพลิงสีทอง ทิ้งรอยไหม้สีทองไว้ในทุกย่างก้าว มันพุ่งทะยานไปอยู่เบื้องหน้ากึ่งนักบุญผู้นั้นในพริบตา ก่อนจะชูขาหน้าขึ้นสูงแล้วกระทืบลงไปอย่างรุนแรง มันดูเป็นการโจมตีที่เรียบง่าย แต่กลับทำให้กึ่งนักบุญผู้นั้นหน้าถอดสี เขาเร่งยกมือขึ้นเหนือศีรษะ พลิกฝ่ามือออกประหนึ่งจะค้ำยันแผ่นฟ้า พลังมารในร่างพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง วินาทีที่ฝ่ามือและกีบเท้าปะทะกัน แรงอัดมหาศาลที่น่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออก กึ่งนักบุญผู้นั้นพยายามต้านทานไว้ได้เพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะร่วงหล่นจากฟากฟ้าราวกับลูกศรที่หลุดจากคันศร ร่างของเขาหายลับไปจากสายตาในชั่วพริบตา จุ้ยเฟิงตั้งท่าจะพุ่งตามไปปลิดชีพคู่ต่อสู้ แต่หยางไค่รีบคว้าแผงคอเพื่อรั้งมันไว้ เขาหันไปมองรอบกายด้วยสายตาเย็นเยียบ “ใครหน้าไหนอยากจะขวางข้าอีก?” เหล่าอสูรมารรอบด้านต่างถอยกรูดอย่างรวดเร็ว ขณะที่กึ่งนักบุญตนอื่นๆ ในบริเวณนั้นต่างจ้องมองจุ้ยเฟิงพลางขมวดคิ้ว จากนั้นแววตาแห่งความประหลาดใจก็วาบผ่าน เพราะพวกเขาดูเหมือนจะจำที่มาของสัตว์อสูรตนนี้ได้ หยางไค่เดินทางไปทั่วแดนอสูรเพื่อช่วยจอมอสูรซ่อมแซมประตูเขตแดน ทำให้เขาได้รู้จักกึ่งนักบุญมากมาย แต่กระนั้น ก็ไม่มีใครเทียบเคียงกับชื่อเสียงของจุ้ยเฟิงได้ พาหนะที่เจ้าแห่งทวีปจิตวิญญาณร้อยอสูรเคยควบขับนั้นมีชื่อเสียงโด่งดังยิ่งนัก เพียงแต่พาหนะในตำนานตนนี้ค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาชาวโลกหลังจากที่ฉางเทียนปลีกวิเวกไป ไม่มีใครคาดคิดว่าจุ้ยเฟิงจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่นี่ มิหนำซ้ำยังมีเพียงราชาปีศาจระดับกลางเป็นผู้ควบขับ ชายผู้นี้เป็นใครกันแน่!? แม้ความสัมพันธ์ระหว่างทวีปจิตวิญญาณร้อยอสูรและแดนอสูรจะดูคลุมเครือ แต่ตัวตนของจุ้ยเฟิงนั้นพิเศษยิ่งนัก หากใครบังอาจทำอันตรายแม้แต่เส้นขนของมัน 'คนผู้นั้น' จากทวีปจิตวิญญาณร้อยอสูรจะต้องพุ่งออกมาด้วยความโกรธแค้นและถล่มโลกให้พินาศแน่นอน! ดังนั้น กึ่งนักบุญทุกคนจึงพากันเงียบกริบเมื่อหยางไค่เอ่ยประโยคนั้นออกมา มิใช่เพราะพวกเขาเกรงกลัวหยางไค่ แต่เพราะกังวลว่าจะพลาดพลั้งทำร้ายจุ้ยเฟิงในระหว่างการต่อสู้ ซึ่งนั่นจะเป็นเรื่องเลวร้ายยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากพละกำลังที่จุ้ยเฟิงแสดงออกมาเมื่อครู่ มันคือตัวตนที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งแม้ในหมู่กึ่งนักบุญด้วยกัน น่าเสียดายที่มันมีสติปัญญาจำกัดจึงมิอาจจำแลงร่างเป็นมนุษย์ได้ กึ่งนักบุญใบหน้าเหลืองซีดที่ถูกจุ้ยเฟิงกระทืบจนร่วงหล่นไปทะยานกลับขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าของเขาเย็นชาและน่าหวาดเสียว มันเป็นเรื่องน่าอับอายอย่างยิ่งที่ถูกเล่นงานทีเผลอเช่นนั้น ทว่าเขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ลงมือซ้ำ เพราะเริ่มมีความลังเลใจ หยางไค่ชำเลืองมองกึ่งนักบุญผู้นั้นแต่ไม่ได้ยั่วยุต่อ เขามีเรื่องให้ต้องจัดการมากพออยู่แล้ว และการรีบเข้าสู่ทวีปนภาสถิตให้เร็วที่สุดคือสิ่งสำคัญ หยางไค่จึงเพียงตะโกนสั่งกองทัพภายใต้บัญชาการ “ไป!” เมื่อกล่าวจบ เขาก็เป็นผู้นำขบวนมุ่งหน้าสู่ประตูเขตแดนทันที เหล่าเค่อและคนอื่นๆ เดินตามหลังเขาไป พลางปาดเหงื่อเย็นๆ ด้วยความรู้สึกผิด หยางไค่มีจุ้ยเฟิงคอยคุ้มครอง ต่อให้เกิดการต่อสู้ขึ้นเขาก็จะมลายหายตัวไปได้ แต่พวกเขามิใช่เช่นนั้น หากเกิดการปะทะกันขนานใหญ่ขึ้นที่นี่ กองทัพสองล้านนายจะเหลือรอดสักกี่คน? โชคดีที่เหล้ากึ่งนักบุญรอบด้านต่างพากันอดกลั้นเอาไว้... หลังจากนั้น กองทัพสองล้านนายก็ทยอยผ่านประตูเขตแดนไปจนเสร็จสิ้นภายในเวลาเพียงครึ่งวัน เนื่องจากประตูเขตแดนนั้นกว้างใหญ่พอที่จะรองรับคนจำนวนมากได้พร้อมกัน แม้จะปรากฏตัวขึ้นในจุดที่ต่างกัน แต่พวกเขาทั้งหมดก็อยู่ห่างกันไม่เกินหนึ่งพันกิโลเมตร หยางไค่ใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อรวมพลและจัดระเบียบกองทัพใหม่ ก่อนจะออกเดินทางด้วยความฮึกเหิม เป็นระยะๆ ที่พวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ ที่แผ่ออกมาจากเบื้องหน้า เสียงแห่งการสู้รบผสมปนเปไปกับแรงกระแทกจากพลังมหาศาลดังก้องมาจากระยะไกล แสงสว่างที่วูบวาบอยู่ขอบฟ้าเป็นสัญญาณว่าการต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ หยางไค่เงยหน้ามองไปทางนั้นแต่มิอาจมองเห็นสิ่งใด สมรภูมิที่แท้จริงยังอยู่ไกลจนเกินไป ระหว่างทาง เขาพบกองทัพอสูรอื่นๆ อีกมากมายที่เร่งรุดไปในทิศทางเดียวกัน ทำให้หัวใจของเขาดิ่งวูบลงเรื่อยๆ ดูจากสถานการณ์แล้ว เห็นได้ชัดว่าแดนอสูรได้ทุ่มสุดตัว กึ่งนักบุญทุกคนที่เหลืออยู่ในแดนอสูร รวมถึงสมาชิกทุกคนที่สู้รบได้ ล้วนถูกเกณฑ์มาที่ทวีปนภาสถิตแห่งนี้... ทั้งหมดนี้เพียงเพื่อสังหารหมิงเยว่! ความคิดประหลาดแวบเข้ามาในหัวของหยางไค่ทันที [หากข้าสามารถทำลายทวีปนภาสถิตนี้ลงได้ เผ่าอสูรจะต้องเผชิญกับการสูญเสียครั้งใหญ่ที่ทำให้พวกเขาอ่อนแอไปอีกนาน และนั่นจะช่วยคลี่คลายวิกฤตการรุกรานแดนดาราได้ในพริบตา!] ทว่าความคิดนั้นก็วาบผ่านไปเพียงครู่เดียวก่อนที่เขาจะละทิ้งมันไป เพราะเขายังไม่มีพลังอำนาจพอที่จะทำเช่นนั้นได้ ขณะที่เคลื่อนทัพผ่านเทือกเขาแห่งหนึ่ง หยางไค่มองเห็นฝูงชนอยู่เบื้องล่าง ธงผืนยักษ์ปักอยู่บนยอดเขา ลวดลายอันซับซ้อนบนธงโบกสะบัดไปตามแรงลม หยางไค่ขมวดคิ้วมองภาพนั้น หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงสั่งให้กองทัพหยุดรอและควบขับจุ้ยเฟิงร่อนลงไปเพียงลำพัง ใครบางคนตรงนั้นเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะทะยานขึ้นมา เมื่อสายตาประสานกัน คนผู้นั้นก็ยิ้มให้หยางไค่เล็กน้อยพร้อมค้อมกายวางมือไว้ที่หน้าอก “พบกันอีกแล้ว น้องหยาง” “ที่แท้ก็พี่ไป๋หยานี่เอง มิน่าเล่าข้าถึงรู้สึกคุ้นตาเหลือเกิน” หยางไค่ควบขับสัตว์อสูรเข้าไปหาและมองลงมาจากเบื้องบน ผู้ที่ประจำการอยู่บนเขาแห่งนี้คือกึ่งนักบุญภายใต้สังกัดของเปยลี่โม่ นามว่าไป๋หยา หยางไค่เคยพบกับไป๋หยาหลายครั้งเมื่อยามไปซ่อมแซมประตูเขตแดนในอาณาเขตของเปยลี่โม่ ดังนั้นพวกเขาจึงถือได้ว่าเป็นคนรู้จักกัน เมื่อไป๋หยาชำเลืองมองจุ้ยเฟิง แววตาแห่งความประหลาดใจก็วาบผ่านไป เขาถามด้วยรอยยิ้ม “น้องหยาง พาหนะของเจ้านี่ช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ไปได้มาจากที่ใดกัน?” หยางไค่หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะตอบไปว่า “ข้าเก็บมันได้ข้างทางน่ะ” อีกฝ่ายจำจุ้ยเฟิงได้อย่างแน่นอนอยู่แล้ว คำถามนั้นจึงเป็นเพียงการลองเชิงเพื่อยืนยันความมั่นใจเท่านั้น ซึ่งมันไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะตอบความจริงหรือไม่