## บทที่ 4870 – ในที่สุด...เวลานั้นก็มาถึง **ผู้แปล:** Silavin & Jon **ผู้ตรวจทานคำแปล:** PewPewLazerGun **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- อีกครั้งหนึ่งที่หยางไค่มาถึงใจกลางของคุกทมิฬ ที่ซึ่งคนของเผ่าหมึกดำถูกจองจำ เหล่าสาวกหมึกดำจำนวนมหาศาลกระจัดกระจายอยู่ตามดวงดาวแร่ต่างๆ และเขาเองก็มิอาจล่วงรู้ได้ว่าสาวกคนใดจะเดินทางมาเพื่อสังเวยตนเอง เขาจึงตัดสินใจปักหลักรอคอยการมาถึงของพวกเขา ณ ที่แห่งนี้ ด้วยความช่วยเหลือของเนตรอสูรดับสิ้น หยางไค่ยังคงสามารถมองเห็นภยันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ในสถานที่แห่งนี้ได้อย่างชัดเจน จุดศูนย์กลางของมหาค่ายกลนั้นน่าสะพรึงพรั่นพรึงที่สุด แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยังไม่กล้าพอที่จะบุกรุกเข้าไปในอาณาเขตของมัน พลังอันแปลกประหลาดที่แผ่พุ่งออกมาจากมหาค่ายกลนั้นรุนแรงอย่างยิ่งยวดในบริเวณนี้ หากมิใช่เพราะหยางไค่มีน้ำพุแห่งโลกคอยปกป้องจักรวาลน้อยของเขาอยู่ เขาคงมิอาจทนอยู่ในที่แห่งนี้ได้นานเป็นแน่ ก่อนที่เขาจะมาถึงที่นี่ด้วยซ้ำ รากฐานจักรวาลน้อยของเขาคงถูกสูบจนเหือดแห้งไปสิ้นแล้ว เหตุผลที่เหล่าสาวกหมึกดำสามารถมาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัยนั้น เป็นเพราะพวกเขาได้รับการคุ้มครองจากพลังหมึกดำ ทว่า ยังมีสิ่งหนึ่งที่หยางไค่ยังคงฉงนใจ นั่นคือเหล่าสาวกหมึกดำหลีกเลี่ยงค่ายกลภูตที่ปรากฏอยู่ดาษดื่นทั่วแดนทมิฬได้อย่างไร? ในสถานที่แห่งนี้มีมหาค่ายกลซึ่งประกอบขึ้นจากค่ายกลภูตและดวงดาวแร่นับไม่ถ้วนเพื่อใช้จองจำคนของเผ่าหมึกดำ ทุกหนแห่งในแดนทมิฬล้วนแฝงไว้ด้วยอันตราย เหตุผลที่หยางไค่สามารถเดินทางมาถึงที่นี่ได้ตลอดรอดฝั่ง ก็เพราะเนตรอสูรดับสิ้นของเขาสามารถมองทะลุภาพลวงตาทุกชนิดในโลกหล้าได้ แม้เขาอาจไม่สามารถมองทะลุความลึกซึ้งของค่ายกลภูตเหล่านั้นได้ แต่ด้วยความช่วยเหลือของเนตรอสูรดับสิ้น อย่างน้อยเขาก็สามารถค้นพบร่องรอยการมีอยู่ของพวกมันเพื่อหลีกเลี่ยงได้ เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าเหล่าสาวกหมึกดำระดับสามและสี่นั้นไร้ความสามารถเช่นนั้น ดังนั้นหยางไค่จึงทำได้เพียงคาดเดาว่าหลวนไป๋เฟิ่งได้ขีดเขียนเส้นทางที่ปลอดภัยไว้ให้พวกเขา เพื่อให้เดินทางมายังที่แห่งนี้และสังเวยชีวิตตนเองเพื่อเผ่าหมึกดำ วันรุ่งขึ้นหลังจากที่หยางไค่มาถึง เขาก็สกัดกั้นกลุ่มสาวกหมึกดำห้าคนได้สำเร็จ เฉกเช่นที่เคยทำมา เขานำพวกเขาเข้าไปในจักรวาลน้อยของตนและผนึกกำลังไว้ สองถึงสามวันต่อมา เขาก็สกัดกั้นกลุ่มสาวกหมึกดำได้อีกกลุ่ม เดิมทีหยางไค่ต้องการค้นหารูปแบบที่แน่นอน แต่ความพยายามของเขากลับไร้ผล ความถี่ในการมาถึงและจำนวนคนนั้นไม่สม่ำเสมอ บางครั้งก็มากันเป็นกลุ่มใหญ่ แต่บางคราก็มีเพียงหยิบมือเดียว มีหลายครั้งที่ไม่มีใครมาเลยติดต่อกันถึงห้าวัน แต่ในบางช่วงเวลากลับมีคนมาถึงทุกวัน ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน หยางไค่ได้จับปรมาจารย์ขอบเขตฟ้าเปิดยัดเข้าไปในจักรวาลน้อยของเขาแล้วกว่า 100 คน นอกเหนือจากชายชราแซ่หยูซึ่งเป็นปรมาจารย์ขอบเขตฟ้าเปิดระดับห้าแล้ว ที่เหลือล้วนอยู่ในขอบเขตฟ้าเปิดระดับสามและสี่ทั้งสิ้น บางทีสำหรับเหล่าสาวกหมึกดำแล้ว ปรมาจารย์ขอบเขตฟ้าเปิดระดับห้าอาจยังเป็นกำลังสำคัญที่ขาดไม่ได้ในตอนนี้ พวกเขาจึงไม่เต็มใจที่จะสังเวยคนเช่นนั้น หยางไค่มีความรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในที่แห่งนี้จะถูกเปิดโปงในไม่ช้า อันที่จริง เขาก็ประหลาดใจอยู่แล้วที่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานถึงหนึ่งเดือนเต็มโดยไม่ทำให้หลวนไป๋เฟิ่งระแคะระคาย และในไม่ช้า เวลานั้นก็มาถึง วันหนึ่ง ขณะที่หยางไค่กำลังพักผ่อนอยู่ในความว่างเปล่าพลางรอคอยการมาถึงของเหล่าสาวกหมึกดำอย่างอดทน จู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้น ความเยียบเย็นพลันเกาะกุมจิตใจ กระตุ้นให้เขาโคจรพลังแห่งโลกขึ้นป้องกันตนเองในทันที คล้ายกับว่ามีสายตาเร้นลับคู่หนึ่งเหลือบมองเขามาจากส่วนลึกของห้วงอวกาศ จิตสำนึกอันยิ่งใหญ่ที่เขาเคยสัมผัสได้ระหว่างพิธีสังเวยในอดีตปรากฏขึ้นเพียงชั่วลมหายใจก่อนจะเลือนหายไปอีกครั้ง จิตสำนึกนั้นไม่อาจสัมผัสได้อีก ราวกับว่ามันเป็นเพียงภาพมายา อย่างไรก็ตาม หยางไค่ตระหนักดีว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตา เขาได้สกัดกั้นเหล่าสาวกหมึกดำในที่แห่งนี้มาตลอด ดังนั้นคนของเผ่าหมึกดำที่หลับใหลอยู่จึงไม่ได้รับเครื่องบำรุงใดๆ มาตลอดทั้งเดือน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนของเผ่าหมึกดำตื่นตัวแล้ว จึงได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลชั่วครู่ หยางไค่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกลับไปหลับใหลอีกครั้งหรือไม่ แต่บัดนี้เขามั่นใจแล้วว่าคนของเผ่าหมึกดำที่เคยเล่นงานแดนสุขาวดีหลางหยานั้นเป็นตนเดียวกับที่ถูกจองจำอยู่ในคุกทมิฬ เขาเคยสัมผัสจิตสำนึกเดียวกันนี้ถึงสองครั้ง ดังนั้นเขาจึงคาดว่าการคาดเดาของเขานั้นถูกต้อง นี่นับเป็นข่าวดี เพราะอาจมีคนของเผ่าหมึกดำเพียงตนเดียวที่ปรากฏตัวอยู่ในสามพันโลกนี้ เดิมทีหยางไค่กังวลว่าอาจมีสมาชิกของเผ่าหมึกดำซ่อนเร้นอยู่มากกว่านี้ ข่าวร้ายก็คือ การต่อสู้ใกล้จะปะทุขึ้นแล้ว น่าจะมีสาวกหมึกดำหลายพันคนในคุกทมิฬ ในขณะที่หยางไค่มีตัวคนเดียว คนของเผ่าหมึกดำที่ถูกจองจำได้สังเกตเห็นการมีอยู่ของเขาแล้ว ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เหล่าสาวกหมึกดำจะยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราว ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หยางไค่มิได้เพียงเฝ้ารอเฉยๆ แต่เขากำลังวางแผนการเคลื่อนไหวต่อไป และบัดนี้ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องลงมือแล้ว สิ่งแรกที่เขาทำคือการนำประภาคารอวกาศออกมาและโปรยพวกมันไปรอบๆ ห้วงมิติ ประภาคารอวกาศขนาดเล็กเหล่านี้ไม่สะดุดตา และไม่มีใครสามารถสังเกตเห็นได้เว้นแต่จะตั้งใจค้นหา หลังจากวางประภาคารอวกาศเสร็จสิ้น หยางไค่ก็พุ่งทะยานไปยังขอบนอกของแดนทมิฬด้วยความเร็วประดุจสายฟ้าฟาด เขาเดินทางไปกลับใช้เวลาเพียงครึ่งวัน และเมื่อเขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก็จับจ้องไปยังทิศทางหนึ่งอย่างแน่วแน่และเฝ้ารอ เหล่าสาวกหมึกดำไม่ได้ปล่อยให้เขารอนาน เพียงสองวันให้หลัง ลำแสงหลายสายก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วจากระยะไกล เบื้องหลังลำแสงเหล่านั้นคือร่างเงานับไม่ถ้วนที่เคลื่อนผ่านห้วงมิติราวกับฝูงตั๊กแตน หยางไค่หรี่ตาลง เขาประเมินความเร็วของหลวนไป๋เฟิ่งในการเปลี่ยนผู้คนให้เป็นสาวกหมึกดำต่ำเกินไป เมื่อไม่นานมานี้ หลวนไป๋เฟิ่งบอกเขาว่ามีสาวกหมึกดำประมาณ 1,000 คนในแดนทมิฬ แต่บัดนี้จำนวนได้เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวแล้ว เมื่อหยางไค่มองไปยังเหล่าสาวกหมึกดำที่อัดแน่นจนมืดฟ้ามัวดิน เขาก็คาดว่ามีอย่างน้อย 5,000 คน แม้ว่าส่วนใหญ่จะอยู่ในขอบเขตฟ้าเปิดระดับสามและสี่ แต่ผู้ฝึกตน 5,000 คนก็ยังคงเป็นกำลังที่น่าเกรงขาม ผู้นำทางมาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลวนไป๋เฟิ่ง ตามมาด้วยซินเผิงและปรมาจารย์ขอบเขตฟ้าเปิดระดับหกคนใหม่ ฟ่านซิวฉี พวกเขาหยุดลง ณ จุดที่ห่างจากหยางไค่หลายสิบกิโลเมตร หลวนไป๋เฟิ่งจ้องมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ความเดือดดาลและไม่อยากจะเชื่อฉายชัดอยู่บนใบหน้าของนาง นางเคยเห็นแมลงหมึกดำทะลวงเข้าไปในร่างของหยางไค่และเปลี่ยนเขาให้เป็นสาวกหมึกดำด้วยตาของตนเอง ในตอนแรก นางคิดว่าหยางไค่เป็นพวกพ้องคนหนึ่ง จึงไว้วางใจเขาอย่างเต็มที่ในช่วงเวลานี้ ทว่า นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการแสดง หากท่านอาจารย์ของนางไม่ได้มีบัญชาลงมาในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ท่านตื่นขึ้น นางก็คงยังคงถูกปิดหูปิดตาอยู่ นางตระหนักดีถึงความแข็งแกร่งของหยางไค่ จึงรู้ว่าตนเองมิอาจต่อกรกับเขาได้ตามลำพัง ด้วยเหตุนี้ นางจึงรวบรวมเหล่าสาวกหมึกดำทั้งหมดในทันทีและเดินทางมาเพื่อสังหารหยางไค่โดยไม่สนใจว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด “เจ้าทำได้อย่างไร?” หลวนไป๋เฟิ่งจ้องเขม็ง คำถามนี้รบกวนจิตใจนางมาตลอด ในเมื่อหยางไค่สามารถต้านทานการรุกรานของแมลงหมึกดำได้ ก็ไม่มีทางอื่นใดที่จะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นพวกพ้องได้ หากนางไม่สามารถค้นพบเหตุผลเบื้องหลังได้ นางก็จะไม่สามารถไว้วางใจสาวกหมึกดำคนใหม่คนใดได้อีก หากปราศจากความไว้วางใจ เหล่าสาวกหมึกดำก็ไม่อาจทำงานร่วมกันได้อีกต่อไป “ไยเจ้าไม่ลองเดาดูเล่า?” หยางไค่ยิ้มกริ่ม เป็นที่คาดกันว่าเขาจะไม่บอกความจริง เพราะเขายินดีที่จะถ่วงเวลามากกว่า หลวนไป๋เฟิ่งกล่าวว่า “มีการค้นพบไผ่หยินลึกล้ำจำนวนมากในมหาเขตแดนแห่งใหม่ ในเมื่อจักรวาลน้อยของเจ้าเป็นรูปธรรมแล้ว เจ้าก็สามารถเพาะเลี้ยงไผ่หยินลึกล้ำได้ ในฐานะหนึ่งในสิบสองเสาหลักย่อย ไผ่หยินลึกล้ำนั้นมีประโยชน์ต่อจักรวาลน้อย ไม่เพียงแต่จะเสริมความแข็งแกร่งให้จักรวาลน้อยเท่านั้น แต่ยังสามารถป้องกันอิทธิพลภายนอกได้อีกด้วย นั่นคือเหตุผลใช่หรือไม่?” หยางไค่ตบมือ “เจ้าช่างหลักแหลมนัก” อย่างไรก็ตาม หลวนไป๋เฟิ่งส่ายหน้า “แม้ว่าไผ่หยินลึกล้ำจะน่าทึ่ง แต่ก็ไม่สามารถต้านทานอิทธิพลของแมลงหมึกดำได้ อันที่จริง ไม่มีเสาหลักย่อยทั้งสิบสองต้นใดที่ทำได้ เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะมีหนึ่งในสี่เสาหลักผู้ยิ่งใหญ่…” เมื่อกล่าวถึงจุดนี้ สีหน้าของหลวนไป๋เฟิ่งก็แปรเปลี่ยนไป “เดิมทีข้าคิดจะไว้ชีวิตเจ้า แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าข้าจะทำเช่นนั้นไม่ได้แล้ว” ด้วยหนึ่งในสี่เสาหลักผู้ยิ่งใหญ่คอยปกป้องจักรวาลน้อยของเขา หยางไค่จะไม่มีวันถูกเปลี่ยนให้เป็นพวกพ้องของพวกเขาได้ แม้ว่าพลังหมึกดำจะยากต่อการป้องกัน แต่สี่เสาหลักผู้ยิ่งใหญ่กลับเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุดของมัน หยางไค่เหลือบมองผู้คนที่อยู่เบื้องหลังนางและเยาะเย้ย “เจ้าคิดว่าเพียงอาศัยคนเหล่านี้จะสังหารข้าได้งั้นหรือ, หลวนไป๋เฟิ่ง? เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่านั่นไม่ใช่แค่ความปรารถนาลมๆ แล้งๆ ของเจ้า? แม้ว่าพวกเขาจะไม่คุ้นเคยกับความแข็งแกร่งของข้า แต่เจ้าเองก็ไม่รู้เรื่องเลยหรืออย่างไร?” หลวนไป๋เฟิ่งแค่นเสียง “เดี๋ยวก็รู้เองว่าพวกเขาจะสังหารเจ้าได้หรือไม่” แม้จะพูดเช่นนั้น นางก็ไม่ได้สั่งให้พวกเขาลงมือในทันที แต่กลับถามว่า “เจ้าโกหกข้าว่าคนเหล่านั้นกำลังจะไปยังแดนอเวจีและตำหนักสวรรค์สูงส่งเพื่อพาคนมาเพิ่มใช่หรือไม่ พวกเขาคงไปขอความช่วยเหลือมาสินะ?” “ถูกต้อง” หยางไค่พยักหน้ายอมรับ “หากไม่มีอะไรผิดพลาด เหล่าปรมาจารย์จากแดนสวรรค์และแดนสุขาวดีจะมาถึงในไม่ช้า” “แล้วถ้าพวกเขามาจะทำไม?” หลวนไป๋เฟิ่งมิได้ร้อนรนแม้แต่น้อย “ตราบใดที่ท่านอาจารย์ทำลายโซ่ตรวนของท่านได้สำเร็จ แดนสวรรค์และแดนสุขาวดีที่เรียกกันว่ายิ่งใหญ่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับคนอ่อนแอ ต่อหน้าพลังหมึกดำ ทุกสิ่งล้วนเป็นแค่มดปลวก!” หยางไค่ถอนหายใจ “หลวนไป๋เฟิ่ง ฟังเสียงในใจของเจ้าเถิด ตอนนี้เจ้าไม่ใช่ตัวของตัวเอง! เจ้าเพียงแค่ถูกอิทธิพลของพลังหมึกดำครอบงำ ในฐานะสตรี เจ้าอุตส่าห์บากบั่นมาจนถึงขอบเขตฟ้าเปิดระดับหกได้ ไม่ควรมีจิตใจที่อ่อนแอเช่นนี้” “บังอาจ!” หลวนไป๋เฟิ่งตวาดลั่น “เจ้าไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์พวกเรา!” หยางไค่ส่ายหน้าและเงียบไป หลวนไป๋เฟิ่งเคยเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา เขาจึงอยากจะลองเกลี้ยกล่อมดู ทว่าเขารู้ดีว่าหลังจากที่นางถูกพลังหมึกดำรุกรานแล้ว ก็ไม่มีทางที่นางจะเปลี่ยนใจได้ “ข้ามีคำถามหนึ่ง” หลวนไป๋เฟิ่งขมวดคิ้ว “ข้าหวังว่าเจ้าจะตอบมัน” “ว่ามาเถิด” หยางไค่พยักหน้า “ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้าจะเตรียมตัวมาอย่างดีก่อนที่จะมายังแดนทมิฬ เจ้ารู้เรื่องสถานการณ์ที่นี่อยู่แล้วใช่หรือไม่?” “จะว่าอย่างนั้นก็ได้” “เจ้ารู้ได้อย่างไร?” หลวนไป๋เฟิ่งดูงุนงง หยางไค่ก้มหน้าลงครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ข้าเคยคิดว่าเจ้าและซินเผิงตายไปแล้ว” ขณะที่พูด เขาก็เรียกบัญชีภักดีออกมาและเปิดไปยังหน้าที่ควรจะมีชื่อของพวกเขาอยู่ “ชื่อของพวกเจ้าหายไปในทันใด ข้าหัวใจสลาย จึงตัดสินใจมายังแดนทมิฬเพื่อสืบสวนเรื่องนี้ แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเจ้าทั้งสองยังมีชีวิตอยู่สุขสบายดี นั่นทำให้ข้าพบว่ามันแปลกประหลาดและเริ่มสืบสวน” หลวนไป๋เฟิ่งตกตะลึง นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการที่สถานการณ์ในแดนทมิฬถูกเปิดโปงนั้นเกี่ยวข้องกับบัญชีภักดี นั่นอธิบายทุกอย่างได้ หยางไค่มาเพื่อค้นหาความจริงเบื้องหลังการตายของพวกเขา แต่เขากลับมาพบซินเผิงที่นอกแดนทมิฬ นั่นคือเหตุผลที่เขาซ่อนตัวตนและติดตามหยวนถงกวงเข้ามาในแดนทมิฬเพื่อสืบสวนเรื่องนี้ จนกระทั่งหลวนไป๋เฟิ่งใช้แมลงหมึกดำจัดการกับหยางไค่ การคาดเดาทั้งหมดของเขาจึงได้รับการยืนยัน “โชคชะตาช่างคาดเดาไม่ได้โดยแท้ แผนการของเราต้องพังทลายลง” หลวนไป๋เฟิ่งถอนหายใจ หากสถานการณ์ในแดนทมิฬไม่ถูกเปิดโปงเร็วเช่นนี้ นางอาจจะคิดหาวิธีช่วยอาจารย์ของนางให้หลุดพ้นจากคุกได้ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแน่นอนอีกแล้ว แม้ว่านางจะบอกว่าไม่กังวลกับเหล่าปรมาจารย์จากแดนสวรรค์และแดนสุขาวดี แต่นางก็ถือว่าพวกเขาเป็นศัตรูตัวฉกาจ ท้ายที่สุดแล้ว แดนสวรรค์และแดนสุขาวดีดำรงอยู่มานานนับกัลป์และได้สั่งสมมรดกที่ประเมินค่ามิได้ เหล่าสาวกหมึกดำที่อ่อนแอในแดนทมิฬย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาอย่างแน่นอน ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะหยางไค่ จึงไม่น่าแปลกใจที่หลวนไป๋เฟิ่งจะขุ่นเคืองเขา