บทที่ 49 กระบี่คมครามเลือกเจ้าของ นางนำเจ้าฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยมุ่งหน้าไปยังจุดที่นางสัมผัสได้ถึงไอพลังของกระบี่คมคราม ที่นั่นเป็นเนินเขาเตี้ยๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยกระบี่นานาชนิดปักเรียงรายอยู่เต็มพื้นดิน โดยมีกระบี่คมครามตั้งตระหง่านอยู่ ณ จุดสูงสุด ในขณะนั้น ตัวกระบี่กำลังแผ่ไอสังหารที่เฉียบคมและเย็นเยียบออกมา เสียงครางต่ำที่ดังก้องออกมาจากตัวกระบี่สะท้อนเข้าสู่จิตสำนึกของนาง ทำให้ใจของนางสั่นสะท้าน "นั่นคือกระบี่คมครามงั้นหรือ?" สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นจ้องมองไปยังกระบี่เล่มคมที่แผ่รัศมีเย็นเยือกอยู่บนยอดเนินเขา จู่ๆ นางก็รู้สึกราวกับว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ความรู้สึกเช่นนี้ช่างน่าหลงใหลนัก 'วิ้ง!' เสียงกระบี่ดังกังวานขึ้นข้างหู นางยืนอยู่ตีนเขาและเห็นกระบี่คมครามสั่นระริกอยู่ที่ยอดเขา เสียงร้องของมันดังออกมาจากตัวกระบี่ ราวกับกำลังฮัมเพลงด้วยความตื่นเต้น ไอพลังที่แผ่ออกมาจากตัวกระบี่ทวีความรุนแรงและเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งในที่สุด กระบี่คมครามก็ดึงตัวเองขึ้นจากพื้นดินด้วยเสียง 'วูบ' แล้วพุ่งลงจากเนินเขาตรงดิ่งมาหานาง เจ้าฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นภาพนั้น แม้เขาจะรู้ว่ากระบี่วิญญาณสามารถเลือกเจ้าของเองได้ แต่การที่เฟิ่งจิวไม่ต้องเดินเข้าไปหามันหรือแม้แต่ต้องดึงกระบี่ขึ้นมาเองเช่นนี้ เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ยากยิ่งนัก สายตาของเขาส่อแววแปลกประหลาดขณะพินิจพิจารณาเฟิ่งจิว เจ้าฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยยังคงมองไม่ออกว่านางมีความพิเศษตรงไหน 'วูบ!' กระบี่ยาวเล่มนั้นปักลงกับพื้น ปลายกระบี่จมลึกเคียงข้างมือขวาของเฟิ่งจิว เฟิ่งจิวยื่นมือออกไปกุมด้ามกระบี่คมคราม นางสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอันทรงพลังที่ส่งผ่านออกมาจากตัวกระบี่ พร้อมกับเสียงร้องที่ดังแทรกเข้าไปถึงส่วนลึกของจิตใจ นางออกแรงเพียงเล็กน้อยแล้วดึงกระบี่ขึ้นมา ด้วยเสียง 'สวบ' กระบี่ก็เริ่มเปล่งประกายด้วยแสงเย็นเยือก จากกระบี่ที่เคยสนิมเขรอะในพริบตากลับส่องประกายวาววับ ดูใหม่ราวกับเพิ่งหลุดออกมาจากเตาหลอม เมื่อเห็นใบกระบี่ทั้งเล่มเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ และอักษรจีนสามตัวที่สลักอยู่บนนั้นส่องแสงเย็นยะเยือก นางก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า "ช่างเป็นกระบี่ที่ดีจริงๆ!" นางตวัดกระบี่ในมือและแสดงกระบวนท่าเพลงกระบี่อันน่าอัศจรรย์ นางมองเห็นไอพลังที่เย็นเฉียบปกคลุมใบกระบี่ตัดผ่านอากาศ ความคมของมันนั้นเฉียบขาดเป็นพิเศษ "ท่านอาจารย์คงไม่คาดคิดแน่ว่ากระบี่คมครามจะเลือกข้าเป็นเจ้าของ" นางกล่าวพร้อมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเก็บกระบี่คมครามเข้าแหวนมิติ ในตอนนั้นเองนางถึงได้ตระหนักว่าเวลาหกชั่วโมงยังไม่หมดลงและพวกเขายังออกไปจากที่นี่ไม่ได้ "พวกเรายังออกไปจากที่นี่ไม่ได้สักพัก งั้นเราหาที่นั่งพักกันก่อนดีไหม? ข้าจะได้ใช้เวลานี้ดูว่าในแหวนมิติมีตำราอะไรบ้าง" นางกล่าวพลางจูงมือเจ้าฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยเพื่อหาที่นั่งในจุดที่ไอพลังของกระบี่ไม่เข้มข้นจนเกินไป ในขณะที่นางเพิ่งหยิบตำราเกี่ยวกับการปกปิดไอพลังขึ้นมาและกำลังพลิกอ่าน นางก็รู้สึกได้ว่าสายตาของเจ้าตัวน้อยจ้องมองมาที่ใบหน้าของนางอย่างจดจ่อ นางเงยหน้าขึ้นและหันไปหาเขาเพื่อถามด้วยรอยยิ้มว่า "มีอะไรหรือ?" เมื่อถูกจับได้ว่าแอบจ้องมอง เขาจึงรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย สายตาของเขาหลุกหลิกไปมาและปฏิเสธที่จะมองหน้านาง อย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจเอาชนะความอยากรู้อยากเห็นในใจได้ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากถาม "ทำไมบนใบหน้าของเจ้าถึงมีรอยแผลเป็นเยอะขนาดนี้?" คำถามนั้นเตือนให้นางนึกขึ้นได้ว่า หลังจากที่นางจมลงไปในสระน้ำนั้น ใบหน้าของนางก็ถูกล้างจนคราบน้ำยาสมุนไพรหลุดออกไปหมด ทำให้ใบหน้าที่มีแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวของนางปรากฏออกมาอย่างชัดเจนในยามนี้ นางยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าตัวเองก่อนจะกล่าวว่า "หญิงใจร้ายนางหนึ่งถือมีดแล้วกรีดใบหน้าข้าทีละแผล" น้ำเสียงของนางอาจจะดูเฉยเมย ทว่าลึกลงไปในดวงตากลับแฝงไว้ด้วยไอเย็นที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เจ้าฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น แล้วถามว่า "ทำไมเจ้าถึงไม่สู้กลับ?" "ตอนนั้นข้าอ่อนแอเกินกว่าจะสู้กับนาง" นางกล่าวพลางหรี่ตาลง พล