บทที่ 1890 ผู้สังหารพระเจ้าที่แข็งแกร่งที่สุด ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงสดใส ส่งผลให้ท้องทะเลสะท้อนโทนสีม่วงแปลกประหลาด พื้นดินเต็มไปด้วยพืชพรรณ ทั้งต้นไม้ โขดหิน และลำธารเล็กๆ แทรกสลับอยู่ทั่วไป มันเคยเป็นพื้นที่ป่าทึบ แต่สภาพของมันในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกทำลาย ต้นไม้หลายต้นถูกถอนรากถอนโคน ยอดเขาถูกระเบิดจนแหว่งหายไป และท้องทะเลก็เกิดคลื่นยักษ์สึนามิซัดถล่มพื้นที่ชายฝั่งส่วนใหญ่จนจมอยู่ใต้น้ำ สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับดาวเคราะห์ดวงนี้ และทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อเขามาถึง ในพื้นที่ส่วนหนึ่ง ป่าถูกถอนรากถอนโคนเป็นระยะทางกว่าหนึ่งไมล์ จนตอนนี้เหลือเพียงดินโคลนบนพื้น เมื่อเขาก้าวเท้าหนักๆ ลงไป เท้าของเขาก็จมลงในดิน และหางของเขาก็สะบัดไปมา "บ้าจริง พวกนี้น่ารำคาญชะมัด!" ในมือของเขามีคริสตัลอยู่หนึ่งก้อน และไม่ใช่คริสตัลธรรมดา แต่มันเป็นของสัตว์อสูรระดับเดมอน "ถ้าข้าอยู่ในร่างปกติล่ะก็ พวกเจ้าไม่มีทางแม้แต่จะแตะต้องตัวข้าได้หรอก!" ร่างสูงใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายดัลกี้ (Dalki) ทั้งหางและหนามแหลมตามตัว แต่กลับมีใบหน้าเป็นมนุษย์ เขาไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจาก เรย์ ทาเลน (Ray Talen) เขาบีบหมัดจนคริสตัลแหลกละเอียดคามือในทันที "นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ และพวกเจ้าก็เอาแต่ขวางทางข้าอยู่ได้ พาข้าไปที่เนสต์คริสตัล (Nest Crystals) เดี๋ยวนี้!" เรย์คำรามก้องฟ้าด้วยเสียงอันทรงพลัง สัตว์อสูรหลายตัวในบริเวณนั้นสัมผัสได้ถึงพลังและรู้ทันทีว่าพวกมันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายคนนี้ จึงตัดสินใจวิ่งหนีไปในพริบตา ด้วยความหงุดหงิด เรย์จึงนั่งลงบนพื้น และร่างกายของเขาก็เริ่มกลับคืนสู่สภาพที่เหมือนมนุษย์มากขึ้น ตอนนี้เขาดูเหมือนชายวัยสามสิบต้นๆ ที่มีผมสีแดงเป็นหลัก แต่มีเส้นผมสีดำแซมอยู่ด้วย อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับบอร์เด็น (Borden) แม้จะอยู่ในร่างมนุษย์ เขาก็ไม่สามารถกำจัดเกล็ดบนใบหน้าและแขนได้ทั้งหมด และเกล็ดเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นเพราะร่างกายที่เขาใช้อยู่ในขณะนี้ไม่ใช่ของเขาเอง มันคือร่างกายของสัตว์อสูรระดับเดมอน—มังกรที่เป็นต้นเหตุความวุ่นวายของพวกดัลกี้ตั้งแต่แรก พลังของเรย์ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และถึงอย่างนั้น ร่างกายปัจจุบันของเขาก็ต้องแบกรับความกดดันอย่างมหาศาล และเป็นเรื่องยากที่ร่างมังกรตัวนี้จะรองรับแม้เพียงเศษเสี้ยวของพลังของเขา อย่างไรก็ตาม เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น หลังจากดูดซับพลังล่าสุดที่เขามีอยู่ภายใน เขาก็สามารถปลดล็อกพลังที่มีก่อนหน้านี้ได้บ้าง แต่นั่นก็ยังไม่ช่วยแก้ปัญหาที่ว่าร่างกายที่เขาใช้อยู่นั้นไม่สามารถกักเก็บพลังมหาศาลที่มีได้ นี่คือเหตุผลที่เรย์ออกจากโลกเพื่อค้นหาเนสต์คริสตัล เขาหาเจอไปบ้างแล้วและดูดซับสำเร็จ แต่เขาก็ยังหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะกลับมามีพลังเต็มที่ "ทำไมข้าต้องลำบากเพื่อเอาพลังกลับคืนมาด้วยนะ?" เรย์เริ่มคิดพลางจ้องมองฝ่ามือและระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต เรย์เคยอาศัยอยู่บนโลกในยุคที่สัตว์อสูรยังมีอยู่ แต่ตัวเขาเองไม่ใช่คน กลับกัน เขาคือสัตว์อสูร เขาเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุด—มังกร อย่างไรก็ตาม พระเจ้าที่ชื่อว่า บลิส (Bliss) ได้หลอกลวงเขา และเขาได้กลับชาติมาเกิดเป็นมนุษย์ ในช่วงเวลานั้น โลกกำลังตกอยู่ในอันตราย และบลิสอ้างว่านางทำไปเพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบของโลกที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ "ข้าสัญญาว่าจะปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของคนรุ่นหลัง ข้าได้ทำส่วนของข้าเพื่อมนุษยชาติไปแล้ว" เรย์กล่าว แต่เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่เคยเข้าใจ "เป้าหมายของคราด (Krad) คืออะไรกันแน่? เขาต้องการพามังกรทั้งหมดกลับมาจาก 'ที่นั่น' แต่ 'ที่นั่น' มันคือที่ไหนกัน? มันไม่รู้สึกเหมือนโลกเลย และมีแต่กลิ่นอายของความตาย" เมื่อใดก็ตามที่เรย์นึกถึงสถานที่แห่งนั้น เกี่ยวกับพลังที่เขาสัมผัสได้และความวุ่นวายที่เกิดขึ้นรอบตัว ความปรารถนาที่จะทวงคืนความแข็งแกร่งและกลายเป็นผู้ที่ทรงพลังก็จะกลับคืนมาอีกครั้ง ในระยะไกล สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ไม่มีขนซึ่งดูคล้ายกับไดโนเสาร์พุ่งฝ่าต้นไม้เข้ามา มันมีหัวขนาดใหญ่และแขนเล็กๆ แต่ที่หลังของมันมีขาหลายข้างเหมือนกับปู "ข้าเดาว่าเจ้าคงไม่กลัวเสียงคำรามของข้าเมื่อกี้สินะ ซึ่งนั่นหมายความว่าเจ้าต้องแข็งแกร่งพอตัว!" เรย์หักนิ้วดังกร็อบ จากนั้นก็ถีบตัวออกจากพื้นพุ่งออกไปเหมือนจรวด แต่เรย์พุ่งตัวแรงเกินไป เพราะไม่นานเขาก็อาบไปด้วยเลือดสีดำ เขาหันกลับมาเมื่อร่อนลงบนพื้น เพียงเพื่อพบว่าสัตว์อสูรระดับเดมอนตัวนั้นล้มลงแล้ว และมีรูโหว่ขนาดใหญ่ที่หัวของมัน "ข้าเดาว่าข้าคงแข็งแกร่งขึ้นกว่าที่คิด สงสัยจังว่าชุดเกราะที่ข้าเคยมีก่อนหน้านี้อยู่ที่ไหน? บลิสซ่อนมันไว้หรือเปล่า? ถ้าข้ามีมัน พลังของข้าก็จะเพิ่มขึ้นด้วย ชุดเกราะนั่นสร้างขึ้นจากร่างกายของข้าเอง มันอาจจะดูแปลกๆ ที่จะสวมใส่ แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าข้าเคยแข็งแกร่งแค่ไหน" เรย์เริ่มการค้นหาต่อ เขาต่อสู้กับสัตว์อสูรตัวแล้วตัวเล่า และไม่นานเมื่อจำนวนพวกมันเริ่มมากขึ้น เขาก็ตระหนักว่าเขาอาจจะเข้าใกล้สิ่งที่ต้องการแล้ว เขาอ้าปากพ่นไฟเผาสัตว์อสูรทั้งหมดจนเป็นจุณ จากนั้นเรย์ก็เปลี่ยนร่างแล้วคว้าหัวสัตว์อสูรตัวหนึ่ง ขว้างมันใส่ตัวอื่นๆ จนกระเด็นไปทั้งหมด เขาไม่เสียเวลาอีกต่อไปและวิ่งไปข้างหน้า ฟันแขนขาและสัตว์อสูรที่วิ่งผ่านไป จนกระทั่งในที่สุดเขาก็ไปถึงเนสต์คริสตัลอีกก้อนที่เขากำลังตามหา เขาหลับตาลงและเริ่มดูดซับพลังงานจากเนสต์คริสตัลเหมือนเช่นเคย หลังจากนั้นเพียงห้านาที คริสตัลก็หายไป และเรย์รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง "เป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆ" หลังจากพูดคำเหล่านี้ เรย์สังเกตเห็นบางอย่างบนท้องฟ้าจากบริเวณที่เขาเพิ่งต่อสู้ไปเมื่อครู่ มันเกิดขึ้นห่างจากจุดที่เขาอยู่ประมาณสี่ร้อยเมตร เมฆเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว "นั่นมันอะไรกัน?" พลังงานสีขาวเริ่มรวมตัวกันระหว่างกลุ่มเมฆที่หมุนวน และพลังงานนั้นค่อยๆ แผ่กระจายออกไป ก่อนจะพุ่งลงมาอย่างกะทันหัน สร้างระลอกคลื่นบนท้องฟ้าและทำให้เมฆทั้งหมดสลายไป เผยให้เห็นท้องฟ้าที่แจ่มใส ลำแสงพลังงานพุ่งลงสู่พื้นดิน มันสว่างมากจนเรย์ต้องเบือนหน้าหนีไปสองสามวินาที แต่ไม่นาน พลังงานก็เริ่มจางลงและสลายไปจนหมด เผยให้เห็นบุคคลหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางแสงนั้น 'เจ้านี่วาร์ปมาที่นี่งั้นเหรอ?' ชายคนนั้นมีความสูงพอๆ กับเรย์ตอนที่เขาแปลงร่าง และมีกล้ามเนื้อกำยำพอๆ กันด้วย ผิวของเขาเป็นสีเทาเข้มเหมือนถ่าน และมีลวดลายแปลกๆ ทั่วร่างกาย ทำให้เขาดูประหลาดทีเดียว แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือจากหลังไหล่ของเขา มีงูขนาดใหญ่สองตัวที่มีสีผิวเดียวกับเขา อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เรย์กังวลยิ่งกว่าคือแววตาของคนคนนั้น มันเป็นสีฟ้าอ่อนที่แผ่พลังงานเย็นเยียบ ราวกับว่าคนคนนี้ได้เห็นสิ่งที่เหนือกว่าจินตนาการของใครจะนึกถึง "ข้าคือพระเจ้าที่รู้จักกันในนาม เซโกะ (Zeko)!" ชายคนนั้นประกาศ "พวกเจ้าที่เป็นก๊อดสเลเยอร์ (God Slayers) สร้างปัญหาให้เรามากพอแล้ว นี่คือเหตุผลที่ข้าได้รับมอบหมายให้มากำจัดเจ้า แต่อย่าได้รู้สึกว่าชีวิตนี้ไม่ยุติธรรมเลย นี่คือสิ่งที่จักรวาลควรจะเป็น" "พระเจ้าเหรอ?" เรย์แสยะยิ้ม กัดฟันตอบเซโกะไปว่า "ก็น่าสนใจดี แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นพระเจ้าที่แข็งแกร่งนะ เพราะข้าก็มีข้อความจะฝากถึงพวกเจ้าเหมือนกัน—ข้าเกลียดพวกพระเจ้าฉิบหาย"