ตอนที่ 2269 ความกล้าที่จะหยุดยั้ง เรือมาร์โปครูซ (Marpo Cruise) นั้นใหญ่โตมากจนอาจเรียกได้ว่าเป็นเมืองเมืองหนึ่งที่อยู่ภายในเรือ มีห้องหับ สิ่งอำนวยความสะดวก และพื้นที่ต่างๆ มากมายซึ่งเต็มไปด้วยสิ่งของหลากหลายประเภท สำหรับคนธรรมดาหรือแม้แต่แวมไพร์ที่ไม่ได้ใช้อุปกรณ์เคลื่อนที่ของเรือเพื่อช่วยในการเดินทาง การจะสำรวจทุกซอกทุกมุมให้ครบถ้วนคงต้องใช้เวลาหลายวัน ทว่าสำหรับสตาร์ค เขาสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วกว่าอุปกรณ์เดินทางบนเรือเสียด้วยซ้ำ สำหรับเขาแล้ว นี่คืองานที่สมบูรณ์แบบหากใครสักคนต้องการจะค้นหาที่ไหนสักแห่ง และในยามที่มีการต่อสู้ดำเนินอยู่เบื้องล่างบวกกับการต้องแข่งกับเวลาเช่นนี้ ความสามารถของเขาจึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง หลังจากข่มขู่ให้มนุษย์คนหนึ่งยอมเผยตำแหน่งที่แจ็คน่าจะอยู่ สตาร์คก็ใช้เวลาไม่นานในการหาพิกัดที่เขาต้องไป เขาพบประตูบานใหญ่ที่ปิดล็อกแน่นหนาและไม่มีวี่แววว่าเขาจะเข้าไปได้เลย นอกจากจะต้องใช้เครื่องสแกนฝ่ามือเท่านั้น 'ประตูบานนี้ไม่น่าจะหนาไปกว่าผนังด้านนอกของเรือหรอก ถ้าฉันวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่แล้วทำให้มือแข็งตัว ฉันก็น่าจะพุ่งทะลวงผ่านไปได้' สตาร์คคิดในใจ เขาวิ่งถอยหลังไปตามทางเดิน เพื่อให้ตัวเองมีระยะวิ่งส่งเพื่อรีดศักยภาพสูงสุดออกมา แต่ก่อนที่จะออกตัว เขากลับลังเลอยู่ครู่หนึ่ง 'จากที่ได้ยินมา ตัวแจ็คเองไม่ใช่คนที่มีความแข็งแกร่งทางกายภาพอะไรมากมาย เขาก็แค่มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งซึ่งช่วยให้เขาไต่เต้าขึ้นมาจนถึงตำแหน่งนี้ได้ ถ้าเป็นเรื่องจริง ผู้นำแบบนั้นจะยอมเดินไปไหนมาไหนโดยไม่มีใครอยู่ข้างกายจริงๆ น่ะเหรอ?' สตาร์คฉุกคิด 'การพุ่งเข้าไปตรงๆ แบบนี้จะทำให้เสียโอกาสในการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว และถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็ต้องเผชิญหน้ากับอะไรก็ตามที่อยู่ข้างใน' ในช่วงเวลาที่เขาหยุดคิด ความประหม่าก็เริ่มถาโถมเข้ามาเล็กน้อย เมื่อนึกถึงศัตรู พวกมันแข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดไว้ และจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้เผชิญหน้ากับพวกมันอย่างเต็มกำลังเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามักจะเอาแต่หนีเสียเป็นส่วนใหญ่ เขาเลือกจัดการเฉพาะพวกที่มั่นใจว่าชนะได้เท่านั้น แล้วถ้าเกิดมีดัลกี้ระดับสไปก์สูงๆ อยู่ข้างในล่ะ เขาจะสามารถเอาชนะมันได้ไหม? "ดูฉันสิ" สตาร์คหัวเราะเยาะตัวเอง "เมื่อก่อนเวลาลงแข่งฉันไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้เลย เพราะฉันแค่เป็นคนที่เร็วที่สุด ฉันเลยมักจะถูกจัดให้เป็นฮีโร่ของชาวเพนสวิ (Penswi) มาตลอด แต่ฉันเคยทำอะไรที่คู่ควรกับตำแหน่งนั้นจริงๆ บ้างหรือยัง?" ภาพของชาวเพนสวิที่นอนตายเกลื่อนดาวปรากฏขึ้นในหัวของเขา กองกำลังจำนวนมากที่ถูกส่งไปถูกสังหารเกือบหมดสิ้น เหลือรอดเพียงไม่กี่คนเท่านั้น และในบรรดาคนเหล่านั้น ทำไมเขาถึงเป็นฝ่ายรอดชีวิตมาได้ล่ะ? 'ถ้าฉันหันหลังกลับตอนนี้... ทุกอย่างที่ทำมาก็คงจะสูญเปล่า ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องนี้จะสำเร็จไหม ไม่รู้ว่ามันจะช่วยได้จริงๆ หรือเปล่า แต่ฉันต้องลองดู!' เมื่อคิดได้ดังนั้น สตาร์คก็เริ่มขยับขา พลังของชุดเกราะเซตแฟง (Fang set) ช่วยเสริมพลังให้เขาและทำให้เขาสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วเกินกว่าที่เขาจะเคยจินตนาการไว้ เมื่อได้ระยะที่เหมาะสมก่อนถึงประตู เขาก็กระโดดขึ้นพร้อมกับหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ท่วงท่านี้คล้ายคลึงกับความสามารถสายอัสนีของตระกูลเกรย์แลช เขาเหยียดแขนทั้งสองข้างออกไปโดยให้ปลายนิ้วที่แหลมคมของชาวเพนสวิเป็นส่วนนำ เขาพุ่งชนประตูและฉีกกระชากจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ทันทีที่เข้าสู่ภายใน สตาร์คก็หยุดตัวเองไว้ที่อีกฝั่งหนึ่ง เท้าของเขาครูดไปกับพื้นจนเกิดรอยไหม้และควันพวยพุ่งจากการเสียดสี เขาต้องรีบสำรวจพื้นที่รอบตัวอย่างรวดเร็ว "เขาอยู่ที่ไหน... คนที่ชื่อแจ็คอยู่ที่ไหน!" สตาร์คกวาดสายตาไปทั่วทุกมุมห้อง ห้องนี้มีลักษณะคล้ายกับสำนักงานขนาดใหญ่ มีโต๊ะตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง และมีโต๊ะเล็กๆ ด้านข้างที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มและอาหาร ที่ผนังฝั่งหนึ่งเต็มไปด้วยหน้าจอและกล้องวงจรปิดที่ซูมภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นด้านล่าง สตาร์คสามารถมองเห็นมันได้ การต่อสู้ระหว่างซิลและเอชที่ยังคงดำเนินอยู่ โชคดีที่ดูเหมือนทั้งสองคนยังคงสู้กันอยู่ ซึ่งหมายความว่ายังพอมีโอกาสที่การกระทำของสตาร์คจะส่งผลต่อผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้ "เกิดอะไรขึ้น!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมกับลุกจากที่นั่งแล้วหันกลับมา เขาคือมนุษย์คนหนึ่ง ซึ่งสตาร์คสันนิษฐานได้เพียงว่านั่นคือแจ็ค เขาอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง และห้องนี้ก็มีการป้องกันที่แน่นหนา ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เขาหวาดกลัวที่สุดก็เป็นความจริง เพราะมีดัลกี้ระดับห้าสไปก์ยืนอยู่เคียงข้างแจ็คด้วย 'ฉันทำได้ ฉันยังมีอย่างอื่นที่ทำได้' สตาร์คหมุนตัวกลับและวิ่งเข้าหาประตูอีกครั้ง เขาตัดสินใจกระโดดขึ้นหมุนตัวทะลวงประตูโลหะจนเป็นรูโหว่ที่กว้างกว่าเดิม ก่อนจะไปหยุดรออยู่ที่ฝั่งตรงข้าม 'เอาละ ตอนนี้รูโหว่น่าจะใหญ่พอที่ฉันจะพุ่งผ่านไปพร้อมกับพาแจ็คออกมาด้วยได้แล้ว' สตาร์คคิดแผนในใจ แทนที่จะเข้าปะทะ สตาร์คเชื่อว่าการพาแจ็คหนีออกมาแล้วบังคับให้เขาใช้พลังน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการเผชิญหน้ากับดัลกี้ในห้องนั้น สตาร์คเตรียมพร้อมที่จะพุ่งกลับเข้าไปอีกครั้ง แต่แล้วประตูก็ถูกกระแทกจนพังพินาศ พร้อมกับร่างของดัลกี้ที่พุ่งทะลวงออกมา "อ๊ากกก!" ดัลกี้คำรามลั่นขณะมองหาตัวสตาร์ค 'ฉันลืมไปเลยว่าพวกนี้มันหัวร้อนแค่ไหน ที่จริงฉันน่าจะหลอกให้มันพังประตูออกมาให้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง เอาเถอะ แบบนี้ก็ช่วยให้งานของฉันง่ายขึ้นเยอะ' สตาร์ควิ่งตรงเข้าหาดัลกี้ แต่เขาไม่ได้ใช้ความเร็วเต็มพิกัด ตามปกติของพวกดัลกี้ที่มักจะมั่นใจในพละกำลังและความเร็วของตัวเอง มันจึงเงื้อมือขึ้นเตรียมจะทุบลงมาที่สตาร์คให้แหลกคามือ จังหวะที่หมัดกำลังจะฟาดลงมานั่นเอง สตาร์คก็เร่งความเร็วสูญระดับสูงสุดและพุ่งอ้อมหลบดัลกี้ไปอย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากนั้นเขาก็เห็นแจ็คยืนบื้ออยู่ตรงนั้น แทบจะตามเหตุการณ์รอบตัวไม่ทัน เขารวบตัวแจ็คขึ้นมาหนีบไว้ใต้แขน ก่อนจะวิ่งสวนกลับออกมาผ่านตัวดัลกี้ที่กำลังพยายามหันกลับมามองด้านหลัง แล้วทั้งคู่ก็หายวับไปจากสายตา สตาร์คยังคงวิ่งต่อไปผ่านเรือสำราญโดยไม่ลดความเร็วลงเลย เขายังจำได้ว่าเคยเห็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ไร้ผู้คน มันเป็นส่วนของเรือที่ยังไม่ได้เปิดใช้งาน ซึ่งมีสภาพเกือบจะเหมือนกับพื้นที่กึ่งทะเลทราย ในที่สุดสตาร์คก็มาถึงที่นั่น เขาปล่อยตัวแจ็คและเหวี่ยงลงกับพื้น ร่างของแจ็คกระดอนไปกับพื้นสองสามครั้งก่อนจะหยุดลงและค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นมา "แกกำลังทำอะไร?" แจ็คถามขณะยันตัวขึ้น "แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? การที่แกทำแบบนี้ ทุกคนบนเรือลำนี้จะตามล่าเอาชีวิตแก แกจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานหรอก" แจ็คเริ่มพินิจมองมนุษย์ต่างดาวที่อยู่ตรงหน้า เขาจำได้ว่ามันเป็นหนึ่งในกลุ่มที่ร่วมโจมตี และเขาก็สงสัยว่ามันแอบขึ้นมาบนเรือได้อย่างไร แถมยังพาเขามาเผชิญหน้ากันแบบตัวต่อตัวในสถานการณ์นี้อีก "ถ้าแกอยากรอดชีวิต แกก็ต้องทำตามที่ฉันสั่ง" สตาร์คกล่าวเสียงแข็ง "แก... แกมีพลังที่จะพรากพลังไปจากพวกที่แกเรียกว่าดัลกี้ ฉันต้องการให้แกใช้พลังนั้นจัดการพวกมันให้หมด ถ้าแกไม่ทำ..." สตาร์คพุ่งเข้าไปหาแจ็คในพริบตาด้วยความเร็วที่แจ็คไม่อาจมองทัน จากนั้นเขาก็ยกเท้าขึ้นและเหยียบลงไปที่ข้อเท้าของแจ็คอย่างแรง เขาคาดหวังจะได้ยินเสียงแจ็คกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย แจ็คกลับกระชากเท้าออกมาแล้วม้วนตัวลุกขึ้นมายืนอย่างมั่นคง "แกนึกจริงๆ เหรอว่าฉันจะไม่มีทางป้องกันตัวเลย?" เสื้อผ้าทุกชิ้นที่แจ็คสวมอยู่เริ่มเรืองแสงขึ้นมา พวกมันดูเหมือนเสื้อผ้าธรรมดาที่รัดรูปไปกับร่างกายและไม่เหมือนชุดเกราะสัตว์อสูรเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อพิจารณาจากพลังที่แผ่ออกมา มันคือชุดเกราะสัตว์อสูรอย่างแน่นอน และยังเป็นระดับสูงเสียด้วย การจะโน้มน้าวใจแจ็คดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่สตาร์คคิดเสียแล้ว