บทที่ 2218 เลเวล 104 หลังจากการปะทะกับกลุ่มชาวพื้นเมืองที่สนใจปีกของมีโนส กลุ่มจากโลกวิญญาณได้เดินทางต่อเนื่องยาวนานถึงสิบห้าวัน พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไม่ค่อยหยุดพักหรือเสียเวลาสำรวจพื้นที่ตามทาง พวกเขากำลังหนีจากศัตรูที่อาจเป็นไปได้ ซึ่งได้ถูกองค์พิภพที่รอดชีวิตจากการรบครั้งนั้นเตือนเรื่องพวกเขาไว้แล้ว เนื่องจากยังไม่รู้จักสิ่งมีชีวิตเหล่านี้มากพอ พวกเขาจึงไม่อาจเสี่ยงได้เลย หากสิ่งมีชีวิตที่เลเวลเกิน 100 เพียงตนเดียวตัดสินใจไล่ล่าพวกเขา เพื่อสังเวยเพื่อนที่ตายไป หรือมาเพื่อชิงปีกของมีโนส พวกเขาคงพินาศสิ้นแน่! เพราะฉะนั้น พวกเขาจึงหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งดูแลไม่ให้เหลือร่องรอยใด ๆ แต่ก็ไม่เสี่ยงหยิบฉวยสิ่งของมาด้วย โดยอาศัยความได้เปรียบที่ยังอยู่ภายในเขตซึ่งสตรินได้ระบุไว้ พวกเขาเดินทางอย่างราบรื่น จนกระทั่งมาถึงจุดสิ้นสุดของ “เขตปลอดภัย” ที่พวกเขามีข้อมูลอย่างแน่นหนา แต่นั่นยังมิใช่จุดจบของการเดินทาง ยังต้องใช้เวลาร่วมปีกว่ากว่าจะเดินทางจากจุดสิ้นสุดของ “เขตปลอดภัย” ไปถึงเอกซาไมร์ กลุ่มจึงยังคงขานรับแผนที่ที่ได้รับมาจากคิลเบิร์น ... ล่วงเลยมานับตั้งแต่ปะทะกับสิ่งมีชีวิตที่สนใจในปีกของมีโนส เกือบเดือน เขากับพวกได้คลายความตึงเครียดลงบ้าง ระยะทางที่ก้าวผ่านมานี้ไม่ใช่ระยะทางสั้น ๆ และตอนนี้ทั้งกลุ่มได้มาอยู่ในพื้นที่อันตรายยิ่งกว่าบริเวณที่สตรินเคยชินเคยชินอย่างมาก ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงสุดทนและชะลอฝีเท้าลงสักที ทั้งเพื่อเดินทางด้วยความระมัดระวังในพื้นที่ใหม่ที่ก้าวเข้ามา และก็เพื่อให้ได้พักผ่อนและฝึกฝนตามสมควร วันนี้ กลุ่มได้หยุดพักเป็นครั้งที่สองนับตั้งแต่คราวปะทะ ช่วงที่ทุกคนในพวกปรารถนาจะกลับมาฝึกฝนร่างกายและพลังอย่างจริงจัง พวกเขาไม่อาจจะแข็งแกร่งขึ้นได้ หากไม่หยุดพักเพื่อสมาธิและไต่ระดับพลัง เพราะฉะนั้น จึงไม่อาจเดินทางเร็วต่อเนื่องอย่างที่ผ่านมาได้อีก และเพราะไม่คิดจะแวะเมืองใด ๆ ระหว่างทางจนกว่าจะไปถึงลิตเติลมีร์ สถานที่ที่เป็นมิตรกับผู้สํารวจอวกาศมากกว่าบริเวณปัจจุบัน พวกเขาจึงไม่อาจรอให้ไปถึงพื้นที่ที่รับประกันความปลอดภัยแล้วค่อยนั่งสมาธิได้ พวกเขาต้องเสี่ยงในสถานที่อย่างป่าทึบที่กําลังอยู่ หากไม่กล้าใช้ประโยชน์จากโลกที่อุดมด้วยพลังงานนี้ หลายวันที่ผ่านมา กลุ่มมิได้เจอกับสถานการณ์ร้ายใด ๆ จึงยังรู้สึกตึงเครียดไม่ต่างจากวันที่เพิ่งก้าวเข้ามาในดินแดนนี้ ตอนนี้ บางส่วนของกลุ่มกำลังนั่งสมาธิ ส่วนที่เหลือกําลังเฝ้าระวังบริเวณโดยรอบ และบางคนก็กินอาหารในขณะที่รอการออกจากพื้นที่ ทว่า ท่ามกลางการพักผ่อนและบํารุงพลังของกลุ่ม พวกเขากำลังจะเผชิญสิ่งมีชีวิตที่มีเลเวลเกิน 100 เป็นตัวแรกบนเส้นทางในโซคาร์โรกันแล้ว ... ขณะที่แมกซิมิเลียนควบคุมธารพระกรและสอดส่องบริเวณรอบ ๆ ที่กลุ่มกำลังยืนอยู่ เขากลับรู้สึกถึงแรงกดอากาศอันทรงพลังที่กําลังเข้าใกล้ แรงกดอากาศนี้ทําให้เขาหวิวสะพรึกลงสันหลัง และหมุนเวียนพลังงานภายในตัวทันที เขาจึงไม่อาจห้ามใจไม่ตักเตือนเพื่อนร่วมทางที่กําลังสอดส่องพื้นที่ให้ระวังอันตรายครั้งนี้ เขกลืนน้ําลายแล้วซ่อนตัวเข้าไปตามกิ่งก้านของต้นไม้ในบริเวณนั้น เคลื่อนไหวคล้ายคลึงกับคนของเขา ขณะเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่ซึ่งเรือบินลอยมาใกล้ ขณะที่เขาจ้องไปยังเรือบิน เขาและคนที่ยืนล้อมรอบต่างก็เห็นสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดบนยานพาหนะนั้น สิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนครึ่งหนึ่งเป็นหมึกครึ่งหนึ่งเป็นมนุษย์ ทุกคนสวมชุดพิเศษของตน แต่ที่ดึงดูดสายตาของกลุ่มไม่ใช่รูปลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น แต่เป็นเลเวลของหนึ่งในพวกมันที่ทําให้พวกนี้แฝงตัวซ่อนตัวและเตรียมปฏิบัติการหากจําเป็น บนเรือบินลำนั้น มีสิ่งมีชีวิตที่มีเลเวล 104! ‘ชิบหาย! ช่องว่างระดับเลเวลมันช่างห่างกันสิ้นดี!’ แมกซิมิเลียนคิดในใจ เมื่อเห็นว่าช่องว่างระหว่างเลเวลขั้นที่ 11 นั้นใหญ่โตกว่าระหว่างเลเวลขั้นที่ 10 มากนัก เรื่องนี้สอดคล้องกับหลักการ แต่สำหรับผู้ที่ไม่เคยรู้สึกถึงแรงกดอากาศของสิ่งมีชีวิตที่เกินเลเวล 100 มาก่อน ผู้ชายคนนี้ก็แสดงความตะลึงออกมาให้เห็น แมกซิมิเลียนเองก็คงไม่อาจช่วยคิดไม่ได้ว่า ทางสู่เลเวล 114 จุดสูงสุดของขั้นที่ 11 นั้นจะชันและท้าทายแค่ไหน หากช่องว่างระหว่างเลเวล 100 และ 104 นั้นสูงกว่าความต่างระหว่างเลเวล 99 และ 100 มากกว่าสามเท่า เขาแทบไม่อาจนึกภาพเลยว่าจะยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหนกว่าจะไปถึงเลเวล 114 ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลเวล 115 ที่เป็นจุดเริ่มต้นของขั้นสูงสุด ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ เขาจึงกำหมัดแน่นและรู้สึกอารมณ์ปนเป ทางหนึ่ง เขารู้สึกว่าการกลับไปโลกวิญญาณ หรือแม้แต่ไปยังดินแดนอาดามันไทต์ ที่ซึ่งเขาจะอยู่ท่ามกลางผู้ทรงพลังที่สุด อาจเป็นทางเลือกที่ยอมรับได้ แต่อีกทางหนึ่ง เขาก็ไม่อาจลบล้างความคิดที่น่าสนใจว่าการใช้ชีวิตที่นี่อาจเป็นเช่นไร หากเขาได้ฝึกฝนที่นี่ตลอด 26,000 ปีข้างหน้า ซึ่งเป็นระยะเวลาที่เขาต้องดํารงอยู่หากทุกอย่างราบรื่น เขาคงจะกลายเป็นสุดยอดผู้ทรงพลังอย่างแน่นอน และจะมีชีวิตยืนยาวกว่าการถอยกลับไปยังโลกบ้านเกิดของตนเองมากนัก อย่างไรก็ตาม การคงอยู่ในโซคาร์โรก็หมายความว่า เขาต้องสละเกียรติภูมิและสถานะทั้งหมดที่เคยมีมา และใช้ชีวิตเป็นแค่ “คนต่างถิ่น” ที่ค่อนข้าง “อ่อนแอ” แน่นอน เขาไม่อาจถือว่าเป็นคนอ่อนแอได้ เนื่องจากพลังของเขาในปัจจุบันก็สูงกว่าค่าเฉลี่ยของโลกนี้แล้ว แต่ในโซคาร์โรก เขากลับตกอยู่ในระดับพลังที่ไม่ต่างอะไรกับเซนต์วิญญาณในโลกวิญญาณ เขาจะถูกมองว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ แต่ย่อมมีคนอีกมากมายที่เหนือกว่าและสามารถสังหารเขาได้ในพริบตา สำหรับผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นหนึ่งในผู้ทรงพลังที่สุดในโลกของตัวเอง และยังใช้สถานะนั้นดํารงชีวิตมานาน การตัดสินใจเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องง่าย เขาจ้องมองกลุ่มบินผ่านไปพร้อมความคิดมากมายในหัว แต่ก็คลายความกังวลเมื่อมนุษย์บนเรือบินไม่ได้หยุดคุยหรือจัดการกับพวกเขาแต่อย่างใด ทันทีที่เรือบินหายลับไปขอบฟ้า เขาตักเตือนคนพวกนั้นที่กําลังนั่งสมาธิให้ออกจากบริเวณนี้ รู้สึกว่าการพักอยู่ที่นี่อีกต่อไปคงไม่สุขุม เมื่อทั้งหมดออกจากพื้นที่ แมกซิมิเลียนและพวกได้เล่าความเร้นลับของสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งผ่านพ้นไปให้กลุ่มที่เหลือทราบ ทําให้มีโนสและคนอื่น ๆ ประหลาดใจกับการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตที่เกินเลเวล 100 นี่เป็น “การสัมผัส” ครั้งแรกกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกินเลเวล 100 แต่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายในเส้นทางสู่เอกซาไมร์ ในสัปดาห์และเดือนถัดมา กลุ่มของเขาจะได้พบกับสิ่งมีชีวิตเช่นนี้อีกมากมาย และมีการติดต่อโดยตรงมากกว่านี้อีก!