บทที่ 1240: ความจริงเบื้องหลังทางน้ำ แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth มัวแฟนก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับอวสสื่อซือซีได้อย่างไร เขาไม่มีเบาะแสอื่นใดให้ติดตามอีกแล้ว การเดินพลาดไปมาเหมือนแมลงวันไร้หัวที่ไม่รู้ว่ากำลังตามหาอะไรอยู่ ทำให้เขาหงุดหงิดสุดขีด แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่ผ่านมา มัวแฟนก็ยังพอจะรักษาความสงบในใจเอาไว้ได้ ตรงกันข้ามกับบรรดาลูกศิษย์ของเขาที่กังวลอย่างหนักเกี่ยวกับเด็กๆ ที่ล้มป่วยและโอกาสที่ภารกิจนี้จะล้มเหลว “กลับไปพักผ่อนเถอะ การคอยเฝ้าอยู่ที่นี่คงช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก” มัวแฟนบอกกับลูกศิษย์ ก็เป็นเวลากลางคืนเข้าแล้ว ลูกศิษย์จึงแยกย้ายไปพักผ่อน นักล่าเมืองก็คงจะคอยจับตาดูอวสสื่อซือซีอยู่ ไม่จำเป็นต้องกังวลเกินไปนัก เกาเฉินชินวิ่งมาหามัวแฟนอย่างรวดเร็วขณะที่เขากำลังจะออกจากโรงพยาบาล เธอจับแขนเขาแล้วพูดว่า “อาจารย์ อาจารย์ ไหหงเฟ่ยตื่นแล้วครับ!” “จริงหรือ?” มัวแฟนดีใจมาก เขาเดินไปที่ห้องพักคนไข้ทันทีและพบว่าไหหงเฟ่ยตื่นอยู่จริง ดูสภาพนอกจากหน้าจะซีดเซียวเล็กน้อยแล้ว เขาก็ปกติดี “อาจารย์ ขอโทษครับที่ทำให้อาจารย์กังวล” ไหหงเฟ่ยพูดด้วยสีหน้าที่ขอโทษ “ขอให้สบายดีก็พอแล้ว ระหว่างนี้ ท่านเห็นอะไรที่ทะเลสาบชินอี้บ้างไหม?” มัวแฟนถาม “ผีเสื้อเต็มไปหมด! มันกระจายตัวอยู่บนผิวน้ำน่ะครับ ผมว่าเพราะมันเลยทำให้น้ำหยุดไหล” ไหหงเฟ่ยตอบทันที “เข้าใจแล้ว!” มือของมัวแฟนเปล่งประกาย ผีเสื้อเหล่านั้นทำให้น้ำไม่อาจไหลได้ด้วยการทับถมอยู่บนผิวน้ำ แต่เมื่อเหล่าลูกศิษย์เข้าไปตรวจสอบทางน้ำ ผีเสื้อเหล่านั้นจะบินหนีไป ทำให้ทุกอย่างดูปกติดีในสายตาของพวกเขา “สรุปว่าอวสสื่อซือซียังคงเป็นตัวการอยู่ เราจะแบ่งเวรกันเฝ้าทางน้ำ เพื่อให้แอ้มต้วการเวียนน้ำของอาจารย์เสี่ยวเซี่ยนดำเนินการได้ตามปกติ!” มัวแฟนกล่าว “เย้! เมื่อเสร็จเรียบร้อยเราจะได้กลับไปรายงานผลซักที!” “อื้ม ไหหงเฟ่ย ดีมาก!” ไหหงเฟ่ยยิ้ม แต่ยิ้มของเขาตึงเคร่งขึ้นเมื่อได้ยินว่าอวสสื่อซือซีถูกจับกุมแล้ว —— มัวแฟนพาลูกศิษย์ไปยังภูเขาเพื่อรักษาการไหลของน้ำให้แอ้มต้วการเวียนน้ำของอาจารย์เสี่ยวเซี่ยนทำงานได้ปกติ เกาเฉินชินไม่ได้ไปด้วยกัน เธออยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อดูแลไหหงเฟ่ย ไหหงเฟ่ยไม่อยากให้เกาเฉินชินต้องอดนอนเพื่อคอยดูแลเขา จึงพูดว่า “คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ ผมดีแล้วครับ” “อาจารย์มอบหมายให้ฉันคอยดูแลคุณ” เกาเฉินชินกล่าว “ฉันแค่นอนหลับไป ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงจริงๆ ๆ และก็มองตามตรง ผมไม่คิดว่าผู้หญิงผีเสื้อจะพยายามทำร้ายผม หากต้องการทำร้ายจริง เธอก็คงทิ้งให้ผมตายอยู่กลางป่าให้สัตว์ปิศาจมากินไปแล้วสิ?” ไหหงเฟ่ยพูด “ก็ใช่ แต่ทุกคนบอกว่าเธอเป็นปิศาจกินคน” เกาเฉินชินกล่าว “คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ ผมจะภาวนาอยู่ที่นี่ คุณก็รู้ว่าคุณยังไม่ได้พักผ่อนเลยตั้งแต่คืนก่อน เพราะคุณกับอาจารย์ออกตามหาผม ดวงตาคุณบวมช้ำไปหมดแล้ว” ไหหงเฟ่ยกล่าว “อ่า? จริงหรือครับ? แต่…แต่อาจารย์มอบหมายให้ฉันคอยดูแลคุณ” เกาเฉินชินพูด “ไม่เป็นไรหรอก ไปเถอะ คุณจะไปนอนในห้องข้างๆ ก็ได้ อย่าฝืนดื่นดื่นถึงรุ่งเช้าอย่างนี้เลย” ไหหงเฟ่ยกล่าว “ดีแล้วครับ” — หลังจากเกาเฉินชินจากไป ไหหงเฟ่ยก็มัวแต่คิดถึงอวสสื่อซือซี ไหหงเฟ่ยตรวจดูให้แน่ใจว่าเกาเฉินชินหลับไปแล้ว จึงเปลี่ยนเสื้อผ้าและมุ่งหน้าไปยังศาลากลางเมืองในยามดึก ศาลากลางมียามเฝ้าอยู่หนาแน่น ไหหงเฟ่ยบอกชื่อตัวเอง นักล่าเมืองไม่ได้พยายามขัดขวางเขา นักล่าเมืองไม่ได้คืบหน้าแม้แต่น้อยตั้งแต่จับตัวผู้หญิงผีเสื้อตัวการได้ พวกเขาจึงหวังว่าไหหงเฟ่ยจะสอบข้อมูลบางอย่างจากอวสสื่อซือซีได้ ไหหงเฟ่ยมาหยุดอยู่ตรงหน้าอวสสื่อซือซี เขารู้สึกสงสารเมื่อเห็นสีหน้าที่โทรมทรุดของเธอ “เป็นคุณนี่เอง” อวสสื่อซือซีเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนเมื่อเห็นไหหงเฟ่ย อวสสื่อซือซีมีความประทับใจในไหหงเฟ่ย เธอไม่ได้เจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยความมุสาเหมือนมัวแฟน เธอเพียงทำให้ไหหงเฟ่ยหลับไป เพราะหวังว่าเขาจะไม่บอกใครเกี่ยวกับสิ่งที่ค้นพบ “เด็กๆ ที่ล้มป่วยไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณใช่ไหม? ไม่เช่นนั้นผมคงไม่ได้ตื่นอยู่ตอนนี้” ไหหงเฟ่ยถามด้วยความจริงใจ อวสสื่อซือซีเงี่ยศีรษะและกัดริมฝีปาก ไหหงเฟ่ยรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ “บอกความจริงมาหากคุณเชื่อใจผม คุณคงไม่อยากให้เด็กยากจนเหล่านั้นตายหรอกใช่ไหม?” ไหหงเฟ่ยกล่าวพร้อมยิ้ม “ฉันไม่อยากทำร้ายใคร” อวสสื่อซือซีกล่าว “งั้นบอกฉันซิว่าทำไมเด็กถึงล้มป่วย และเพราะเหตุใดคุณถึงขัดขวางการไหลของน้ำ? เป็นเพราะน้ำจะทำให้ตงเซี่ยงและชาวเมืองตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม?” ไหหงเฟ่ยถาม อวสสื่อซือซีเหลือบมองหนุ่มคนนั้น พลางเปลี่ยนแววตา “ขอบคุณ ทุกคนสงสัยฉันและกล่าวหาว่าฉันเป็นปิศาจ แต่คุณยอมเชื่อใจฉันแม้ฉันจะทำให้คุณหลับไป” อวสสื่อซือซีกล่าว “งั้นบอกความจริงมาเถอะ ไม่ต้องกังวล ฉันจะพยายามช่วยเท่าที่ทำได้” ไหหงเฟ่ยยิ้ม “เด็กๆ ล้มป่วยเพราะน้ำ ที่ต้นน้ำมีแมงมุมหัวแกรนิทที่พิษของมันมีฤทธิ์ทำให้เป็นอัมพาต ฉันเห็นมันฉีดพิษเข้าสู่น้ำ พิษรุนแรงมาก แม้จะเจือจางลงหลังจากไหลผ่านทางน้ำ แต่ก็ยังเป็นอันตรายต่อมนุษย์ ชาวเมืองดื่มน้ำนี้มา และร่างกายจะอ่อนเปลี้ยลงเรื่อยๆ เด็กๆ ล้มป่วยก่อนเพราะร่างกายของพวกเขาอ่อนแอกว่า” อวสสื่อซือซีกล่าว “คุณหมายความว่าทุกคนในเมืองถูกพิษ และผู้ใหญ่ยังไม่แสดงอาการเพราะพวกเขาแข็งแรงกว่า?” ไหหงเฟ่ยตะโกน “ใช่เลย แมงมุมหัวแกรนิทคือคู่ปรับของฉัน ฉันพยายามคิดแผนกำจัดมัน แต่มันได้คลุมใยแมงมุมหนาทึบในป่า แมลงของฉันบินผ่านไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นฉันคงกำจัดมันได้ไปแล้ว…” อวสสื่อซือซีกล่าว “สรุปว่า เนื่องจากอาจารย์เสี่ยวเซี่ยนส่งน้ำที่ไหลเข้าตงเซี่ยง จึงทำให้สถานการณ์แย่ลงด้วยการเป็นพิษแก่เด็กและชาวเมือง ฉันต้องแจ้งให้อาจารย์รู้โดยเร็ว!” ไหหงเฟ่ยกล่าว ไหหงเฟ่ยไม่คิดว่าสถานการณ์จะรุนแรงถึงเพียงนี้ แต่โชคดีที่ตัดสินใจมาไหถามความจริงจากอวสสื่อซือซีเพราะรู้สึกไม่สบายใจ หากไม่เช่นนั้นเขาจะไม่มีวันรู้ความลับนี้ “อีกอย่าง ทำไมคุณไม่ได้บอกความลับนี้กับอาจารย์ของผม?” ไหหงเฟ่ยถามอย่างทันควัน “เขาไม่ค่อยดูน่าเชื่อถือ นอกจากนี้ ทุกคนก็ปฏิบัติกับฉันเหมือนปิศาจ เพียงเพราะฉันเป็นผู้หญิงผีเสื้อ ใครจะเชื่อฉัน? สตรีในเมืองนี้ต้องการจะจับฉันมานานแล้ว พวกเธออยากขับฉันออกจากเมือง หากฉันบอกพวกเขาว่าน้ำมีปัญหา พวกเธอคงจะโยนความผิดให้ฉันอีก” อวสสื่อซือซีถอนใจ “คุณพูดถูก ผมควรแจ้งอาจารย์เสี่ยวเซี่ยนแทน…” ไหหงเฟ่ยกล่าว อวสสื่อซือซีสั่นศีรษะและพูดว่า “ฉันดีใจที่คุณเชื่อใจฉัน แต่ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะยังโยนความผิดให้ฉันก่อนที่ฉันจะมีหลักฐานพิสูจน์ความบริสุทธิ์ และก็ฉันเป็นห่วงเด็กๆ หากสายไปอาจไม่ทัน” “งั้นผมควรทำอย่างไร?” ไหหงเฟ่ยถาม “จงไปยังภูเขาและมุ่งหน้าไปทางเหนือ คุณจะพบป่าแก่ปานใหญ่ที่มืดแดงปกคลุมไปด้วยใยแมงมุม คุณเพียงต้องกำจัดใยแมงมุมเหล่านั้น แมลงทั้งหลายของฉันจะจัดการกับแมงมุมหัวแกรนิทเอง” อวสสื่อซือซีกล่าว “แต่ไม่ใช่ว่าแมงมุมหัวแกรนิทคือคู่ปรับของคุณหรือ? แมลงทั้งหลายของคุณจะตายจำนวนมาก” ไหหงเฟ่ยกล่าว “ไม่มีทางเลือก เราต้องกำจัดแมงมุมหัวแกรนิทก่อน” อวสสื่อซือซีกล่าว ไหหงเฟ่ยคร้ามกลัวเมื่อเห็นความมุ่งมั่นบนสีหน้าของอวสสื่อซือซี “คุณยอมช่วยเมืองนี้ทั้งที่ผู้คนปฏิบัติกับคุณอย่างเลวร้าย แมลงพวกนี้ชัดเจนว่าสำคัญกับคุณมาก” อวสสื่อซือซีเงี่ยศีรษะเงียบ ไหหงเฟ่ยเดือดดาลขึ้นมาหลังจากเห็นปฏิกิริยาของเธอ ทำไมชาวเมืองและนักล่าเมืองถึงกล่าวหาอวสสื่อซือซีอย่างผิด ๆ ก่อนที่จะรู้ความจริง? อวสสื่อซือซีเมตตาและสูงส่งกว่าชาวเมืองที่ไม่มีความรู้สึกรับรู้และโง่เขลาเหลือเกิน แต่เขาก็ไม่มีอำนาจใดๆ ในการเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้ ความไม่เข้าใจกันย่อมเป็นปัญหาใหญ่สำหรับผู้คนมากมายเสมอ! “และอย่าลืมหยุดการไหลของน้ำเข้าสู่ตงเซี่ยง!” อวสสื่อซือซีเตือน “เข้าใจแล้ว…นอกจากนี้ ผมจะปล่อยคุณออกมาก่อน” ไหหงเฟ่ยกล่าว อวสสื่อซือซีสั่นศีรษะ “หากคุณปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้ ทุกคนคงคิดว่าฉันเป็นตัวการ คุณเพียงแค่ต้องทำลายใยแมงมุมในป่า ฉันจะไม่หนีไปไหนแม้ผู้คนจะเกลียดหรือกลัวฉัน นี่คือบ้านของฉัน ฉันเพียงต้องการปกป้องมัน” ไหหงเฟ่ยสงสารหญิงผู้นี้ เขาเป็นคนเดียวที่จะช่วยอวสสื่อซือซีได้ในตอนนี้ “ข้าสัญญาว่าข้าจะช่วยเจ้า” “ขอบคุณ” —— —— ไหหงเฟ่ยเดินทางมายังภูเขาทันที เขาลุกล้ำเข้าไปตามคำชี้แนะของอวสสื่อซือซี เขาพบป่าแก่ปานใหญ่ที่มืดแดงดังที่อวสสื่อซือซีกล่าวไว้ ในทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็รู้สึกถึงความเหนียว ๆ บนใบหน้า เขาลูบใบหน้าแล้วพบว่าเป็นใยแมงมุมเหนียว ๆ! ไหหงเฟ่ยดีใจยิ่งนัก ดูเหมือนว่าอวสสื่อซือซีจะไม่ได้โกหกเขา! เขาก้าวต่อไปอีกไม่กี่ก้าวและพบแมลงที่มีสีฟ้าติดอยู่บนใยแมงมุมมากมาย เขายิ่งเดินลึกก็ยิ่งพบแมลงที่แห้งผากติดกันเป็นกลุ่มบนใยแมงมุม ส่วนใหญ่เกือบจะเหือดแห้งจนกลายเป็นตัวอย่าง ไหหงเฟ่ยคร่ำครวญเมื่อเห็นพวกมัน ดูเหมือนว่าอวสสื่อซือซีพยายามฝ่าเข้าไปด้วยกำลังของแมลง แต่สุดท้ายเธอก็ต้องเสียสละแมลงเป็นจำนวนมาก “ไอ้เวรนรกเอ้ย วันนี้ข้าจะฆ่าแกให้ได้!” ไหหงเฟ่ยตัดใยแมงมุมออกไปขณะที่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายเลือด! แมลงเหล่านั้นดูราวกับกำลังพุ่งตัวเข้าหากองไฟเมื่อพยายามฝ่าเข้าไปในใยแมงมุม มีแมลงมากมายที่คงจะตายอย่างแน่นอน ไหหงเฟ่ยไม่อยากให้อวสสื่อซือซีเสียสละมากเกินไปเพื่อเมืองนี้ เขาจึงตัดสินใจกำจัดแมงมุมหัวแกรนิทด้วยตนเอง แม้กระนั้น เขาก็ไม่ลืมกำจัดใยแมงมุมตามที่เธอแนะนำ เพื่อให้แมลงสามารถสกัดกั้นน้ำและป้องกันไม่ให้ไหลเข้าสู่ตงเซี่ยงได้ —— —— ในระหว่างนั้น มัวแฟนเอนหลังพิงต้นไม้ขณะที่เฝ้ามองทะเลสาบชินอี้ เขาติดอยู่กับความคิดในใจ เขาสัมผัสได้เสมอว่ามีบางอย่างที่ผิดปรกติในสถานการณ์นี้ “อาจารย์ อาจารย์ ไหหงเฟ่ยหายไปอีกแล้วครับ!” เกาเฉินชินตะโกนผ่านเครื่องสื่อสาร “เอวิช! ทำไมทำตัวไม่ให้เกียรติและระวังตัวเสียที!” มัวแฟนด่าทอ “ดิฉันกังวลว่าเขาจะหนีไปอีก เลยแอบใส่ตัวติดตามในกระเป๋าของเขา อาจารย์ ดิฉันว่าเขาอยู่ในป่าลึก อาจารย์ควรไปตรวจสอบด้วยตัวเอง” เกาเฉินชินกล่าว “นั่นแสดงถึงความเฉลียวฉลาดมาก ฉันจะไปทันที” มัวแฟนกล่าว