บทที่ 1219: ขยะในกองทัพ ผู้แปล: Exodus Tales ผู้จัดพิมพ์: Exodus Tales แปลโดย XephiZ จัดพิมพ์โดย Aelryinth กลุ่มเดินทางเข้าใกล้ถ้ำที่หลินเฟหลีพักอยู่ โม แฟนจับสังเกตเห็นทหารสองนายกำลังเฝ้าทางเข้าอยู่ พวกเขาชัดเจนว่าไม่มีเจตนาจะยอมให้ใครผ่านเข้าไปเลย 𝘧𝘳𝘦ℯ𝓌𝘦𝒷𝘯𝑜𝑣𝘦𝓁.𝒸𝘰𝓂 “เจียงเซียวซวี คุณจัดการพวกเขาได้ไหม?” โม แฟนชี้ไปที่ทหารสองนายที่สวมชุดสีเทาปนฟ้า “ระดับการตกแต่งเวทของพวกเขาไม่สูง ฉันจัดการเองได้” เจียงเซียวซวีตอบตกลง “ระวังหน่อย เผื่อพวกเขาติดต่อสื่อสารกันอยู่ตลอดเวลาเพื่อยืนยันว่าทุกอย่างปกติดี ถ้าไม่มีคนตอบกลับ คนอื่นอาจสังเกตเห็นว่ามีอะไรผิดปกติ” โม แฟนเตือนเธอ “ไม่ต้องห่วง ฉันรู้วิธีควบคุมจิตใจของพวกเขา” เจียงเซียวซวีเดินเข้าไปในซอกหินและใช้คาถาเวทจิตระดับสูงเพื่อควบคุมจิตใจของทหารทั้งสองจากระยะทางเกินร้อยเมตร พลังจิตใจของทหารทั้งสองไม่สูง เจียงเซียวซวีสามารถควบคุมพวกเขาได้อย่างง่ายดาย โม แฟน, มู่หนวี่จิ่ว, และหลิงหลิงเดินผ่านทหารทั้งสองไปโดยที่พวกเขาไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ เลย หนึ่งในนั้นยังคงรายงานผ่านเครื่องสื่อสารของตัวเองอยู่เลย — พวกเขาเดินเข้าไปข้างในและไม่นานก็มาถึงหุบเขา ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังก้อนหิน โม แฟนมองผ่านรอยแตกแล้วเห็นว่าคนของขุนเขาล่ามังกรทองถูกล้อมรอบด้วยทหารหนึ่งร้อยนาย คนที่เป็นหัวหน้าเป็นชายเครารุงรังและมีรูปร่างกำยำ ใบหน้าของเขาดุจเสือด้วยผมสีน้ำตาล “คนนั้นคือจางฉีหู่ เขาแข็งแกร่งค่อนข้างมาก สือเซียนซูเน้นเล่นงานเกหมิง ส่วนจางฉีหู่นั่นจัดการพวกเราที่เหลือ เราแทบไม่มีเวลาตอบโต้เลย” เจียงเซียวซวีพูด “พวกเขามีคนมากมาย บอกได้ไหมว่ามีจอมเวทระดับสูงและจอมเวทระดับกลางกี่คน?” โม แฟนถาม “ได้ แต่อาจต้องใช้เวลาสักหน่อย” เจียงเซียวซวีตอบ จำเป็นต้องรู้พลังของศัตรู เจียงเซียวซวีแอบใช้เวทจิตตรวจสอบระดับการตกแต่งเวทของทหารอย่างระมัดระวัง ขณะที่โม แฟนเคลื่อนย้ายเข้าไปในหุบเขาอย่างเงียบเชียบด้วยเสื้อคลุมมารร้ายแห่งแดงมืด เสื้อคลุมมารร้ายแห่งแดงมืดมีประโยชน์มากในการปิดบังการปรากฏตัว ถึงจะเป็นจอมเวทระดับสูงสุดก็ไม่อาจสังเกตเห็นเขาได้หากอยู่ห่างไกลพอ โม แฟนสังเกตุรอบข้างแล้วตระหนักว่ามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เฝ้าระวังหุบเขา ส่วนที่เหลือเดินลึกลงไปในหุบเขาผ่านทางลับ เป็นข่าวดีสำหรับโม แฟน การต่อกรกับกองทัพทั้งหมดคงจะยากลำบาก แต่ถ้าทหารแยกย้ายกัน ก็จะง่ายขึ้นสำหรับเขาในการจัดการพวกเขาทีละคน! “มีจอมเวทระดับสูงเจ็ดคน ส่วนที่เหลือเป็นจอมเวทระดับกลาง เกรงว่าเราจะรับมือไม่ไหวจริงๆ ใช่ไหม?” เจียงเซียวซวีพูด จอมเวทระดับกลางหนึ่งร้อยยังแข็งแกร่งกว่าจอมเวทระดับสูงสิบคน ถ้าพวกเขาไม่สามารถผ่านทางเข้าหุบเขาไปได้ แล้วจะไปช่วยจางเซียวหู, หลินเฟหลี, เกหมิง และคนอื่นๆ ที่เดินลึกเข้าไปข้างในได้อย่างไร? “ยังมีโอกาสอยู่ถ้ามีแค่เจ็ดคน มู่หนวี่จิ่ว อย่าแสดงตัวออกมา ฉันจะรบกวนพวกเขา ส่วนคุณจงปลูกต้นไม้ผีลงไป เจียงเซียวซวี ดูแลพวกที่มีเวทจิตและเวทสาปแช่งเอาไว้ ปล่อยที่เหลือให้ฉัน!” โม แฟนกล่าว “โม แฟน คุณแน่ใจเหรอที่จะสู้กับจอมเวทกว่าร้อยคนด้วยตัวเอง?” “ทำไมไม่ได้ล่ะ?” มู่หนวี่จิ่วไม่ได้พูดอะไร เธอเตรียมต้นไม้ผีของตัวเองไว้ในที่มืดอยู่แล้ว เวทพืชทุกชนิดต้องใช้เวลาเตรียมตัวบ้าง เมื่อปลูกรากและกิ่งก้านให้เพียงพอทั่วพื้นที่แล้ว ก็จะแทบไม่มีใครเอาชนะพวกเธอได้ภายในนั้น พื้นที่ตรงนี้มีความแข็งแรงค่อนข้างสูง จึงทำให้ยากต่อการแทรกซึมของพืช อย่างไรก็ตาม ก็มีข้อดีคือ พื้นดินไม่สั่นสะเทือนมากนัก จอมเวทที่ใช้เวทธาตุดินจึงไม่อาจสังเกตเห็นความผิดปกติได้ง่ายๆ นั่นหมายความว่าถ้าต้นไม้เติบโตมาอยู่ใต้เท้าของพวกเขา และระดับการตกแต่งเวทของจอมเวทเทียบเท่ากับมู่หนวี่จิ่ว พวกเขาก็ยังคงรู้สึกถึงเวทมนต์ของเธอได้อยู่ดี… — — “ชูหน้าเอาไว้ เมื่อหัวหน้าคว้าดอกเกสรธาตุดินได้ เราทุกคนจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ทำทุกอย่างที่เราอยากทำ โดยไม่ต้องกังวลว่ากองทัพจะคิดยังไง!” จางฉีหู่พูดกับทหาร “กัปตัน น่าเสียดายจริงๆ ที่ปล่อยผู้หญิงทั้งสองคนไป ไม่ควรเก็บพวกเธอไว้เพื่อคลายความเบื่อหน่อยเหรอ?” ทหารคนหนึ่งตอบอย่างไว “ฮัม คุณทุกคนเป็นทหาร แต่กลับทำตัวเยี่ยงโจรสลัด!” ทหารหญิงจ่าฮวงอี้พูดขึ้นอย่างโกรธแค้น “จ่าฮวงอี้ คุณเข้าใจผิดอย่างแรง ทหารในสมัยก่อนกับโจรสลัดไม่ต่างกันเลย มันขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนมีอำนาจอยู่ในมือ คุณสามารถถามแม้แต่คนที่ซื่อสัตย์ที่สุดในหมู่พวกเราได้ว่าพวกเขาสนใจผู้หญิงทั้งสองคนเมื่อกี้หรือไม่ ไม่เพียงแต่พวกเธอสวย แต่เรือนร่างก็ยังร้อนแรง ต้องมาจากครอบครัวที่ดีแน่นอน ครั้งนี้เป็นโอกาสเดียวที่ทหารอย่างเราจะได้ลิ้มลองพวกเธอ…” ทหารซื่อสัตย์พูด “ใช่ไหม พี่น้อง?” “ใช่! ฮ่าฮ่าฮ่า!” “เราปฏิบัติตามคำสั่งของกองทัพ คอยเฝ้าเมืองและชานเมือง เราถูกส่งไปยังสถานที่อันตรายที่สุด แต่เราไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ เลย เราเสี่ยงชีวิตเพื่อกองทัพ แต่เรามีชีวิตอยู่เยี่ยงผู้ลี้ภัย เมื่อเราตามพลตรีหลง ย่อมได้ แม้ตอนนี้เรายังต้องเสี่ยงชีวิต แต่ผลประโยชน์ที่เขาให้ไม่มีอะไรเหมือนเมื่อก่อนเลย!” จางฉีหู่เห็นด้วยกับทหารซื่อสัตย์ “ฮวงอี้ คุณควรหันหลังกลับจากเรื่องแบบนี้ ชายที่ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายแบบเรามีความปรารถนาที่จะต้องสนองอีกมากมาย!” “กัปตันพูดถูก ผมสงสัยว่าแบล็ค ฟอลคอนจับพวกเธอได้หรือยัง… บางทีเขาอาจกำลังเพลิดเพลินไปกับผู้หญิงพวกนั้นเองก็ได้!” มู่หนวี่จิ่วและเจียงเซียวซวีที่ซ่อนอยู่เริ่มหน้าซีด หัวใจของพวกเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้น สิ่งที่ทหารซื่อสัตย์พูดเกี่ยวกับทหารที่เป็นเหมือนโจรสลัดเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี พวกเธอเคยเห็นทหารผู้มีความชอบธรรมมากมาย! ความชั่วร้ายไม่อาจถูกจารงโทษได้ หากใครปล่อยให้ความชั่วในหัวใจครองตน พวกเขาก็จะเป็นขยะและคนทรามทวีต สิ่งที่เขาทำไม่ว่าจะดูภายนอกเป็นเช่นไร จางฉีหู่และทหารซื่อสัตย์อาจเป็นจ่าฝูง แต่มันน่าขบขันที่พวกเขาคิดว่าทหารคนอื่นๆ เป็นเหมือนพวกเขา! “ดูเหมือนคนพวกนี้วางแผนไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว พวกเขายอมรับความเสี่ยงด้วย ฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องใจอ่อนกับพวกเขาแล้ว!” โม แฟนนิพนธ์เยาะ โม แฟนมีความประทับใจที่ดีต่อทหารเพราะผู้ฝึกสอนทหารหัวหน้าซานกงและลูกน้องของเขายอมสละชีวิตเพื่อผู้อื่น โดยไม่เรียกร้องผลตอบแทน ชัดเจนว่าทหารพวกนี้คือคนเสื่อมทราม! พวกเขาใช้ความห่างไกลของทะเลทรายเพื่อเพาะความคิดชั่วร้ายในหัวใจ โม แฟนเชื่อว่าจำเป็นที่วิญญาณของพวกเขาจะต้องเร่ร่อนไปกับลมทะเลทรายอันหฤโหดเป็นร้อยๆ หรือกระทั่งพันปี เพื่อให้พวกเขาตระหนักว่าทางที่เลือกเดินมันน่าโง่เง่าเพียงใด! “ประตูเรียกผี: คลื่นอสุรกาย!” แสงจันทร์ห่อหุ้มโม แฟนขณะที่เขาสร้างกลุ่มดาวรูปกลุ่มอย่างรวดเร็ว ดวงดาวเปล่งแสงสว่างไสวขณะที่ประตูเรียกผีสีขาวขนาดยักษ์ค่อยๆ เปิดออก และหมาป่าสีขาวยักษ์พุ่งออกมา! หมาป่าสีขาวยังคงไหลมาอย่างไม่หยุดหย่อน ตัวใหญ่และกำยำ ทั้งหุบเขาสั่นสะเทือนด้วยแรงขานของพวกมัน — หมาป่าพุ่งเข้าไปในหุบเขา ทำให้ทหารที่กำลังแสดงความคิดเห็นกันอย่างอิสระตกใจ! “เกิดอะไรขึ้น!?” “เป็นสัตว์ร้าย เรากำลังถูกโจมตี!” “อย่าตื่นตระหนก จัดขบวน จัดเตรียมพร้อมรบ!” จ่าฮวงอี้หญิงสั่งขึ้น ทหารได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเพราะเป็นหัวหน้าในกองทัพ พวกเขารีบจัดขบวนได้ในทันทีแม้จะถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว พวกเขาสร้างกำแพงหินอย่างแม่นยำล้อมรอบขบวนเพื่อหยุดยั้งหมาป่าไม่ให้เข้าใกล้มากขึ้น! หมาป่าไถ่หิมะลำธารบินหมาป่าตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากฝูง แล้วกระโดดเข้าหาก้อนหินและทุบให้แตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วขย้ำไปที่ทหารใกล้เคียง ทหารคนนั้นถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ทันที เลือดกระฉาดไปทั่วบริเวณ ชายผู้นี้มีรอยยิ้มที่ต่ำทรามขณะพูดคุยกับทหารซื่อสัตย์เมื่อสักครู่ แต่ตอนนี้เขาได้ตายอย่างทารุณ! กำแพงหินจัดการขวางหมาป่ายักษ์ได้เพียงชั่วคราว เนื้อหนังหนาของพวกมันทนเปลวเพลิง ฟ้าผ่า และลมที่ถูกสาดใส่ได้ ในขณะที่พวกมันขย้ำทหารที่อยู่ใกล้เคียงอย่างป่าเถื่อน! “รักษาขบวนเอาไว้! เป็นแค่ฝูงหมาป่า ไม่มีอะไรต้องกลัว!” ทหารซื่อสัตย์ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นำยืนอยู่บนพื้นที่สูงแล้วบัญชาพลทหาร กองทหารร่ายเวทไฟพร้อมกัน กลุ่มรูปแบบดาวเรียงตัวกันก่อนที่ลำแสงสีแดงเพลิงจะกวาดผ่านและพุ่งลงมาบนหมาป่าในรูปของกำปั้นเพลิง! ไม่นานหลังจากนั้น ลมแรงพัดกระหน่ำและกวาดไปที่หมาป่า ทำให้ฝูงหมาป่ากระจัดกระจายไป “ฝนแห่งกำปั้นเพลิง!” โม แฟนยืนบนบ่าของหมาป่าตัวหนึ่งและยิงเปลวไฟขึ้นฟ้า จากนั้นกำปั้นเพลิงขนาดยักษ์ก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าและถล่มใส่ทหาร บังคับให้พวกเขาต้องแยกย้ายกัน! “ใครอยู่นั่น!?” ทหารซื่อสัตย์ตะโกนอย่างโกรธแค้นเมื่อเขาเห็นโม แฟน “บรรพบุรุษของคุณเอง!” โม แฟนกระโดดขึ้นฟ้าและปีกที่เพลิงโหมไหม้ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วบนหลังของเขา ด้วยปีกเหล่านี้ โม แฟนลอยข้ามฟ้าพร้อมกำปั้นเพลิง เขาจ้องมองทหารซื่อสัตย์แล้วชกออกไป ส่งมังกรเพลิงพุ่งใส่เขา! มังกรเพลิงพุ่งออกไปและแทรกทะลุการป้องกันของเวทแสงที่ทหารตั้งขึ้นได้อย่างง่ายดาย ประกายเพลิงของมังกรเผาผลาญทหารซื่อสัตย์จนกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที ทั้งมู่หนวี่จิ่วและเจียงเซียวซวีพอใจเมื่อเห็นทหารซื่อสัตย์ถูกเผาจนมอดไหม้ พวกเธอรู้ว่าชายผู้นี้มีความคิดชั่วร้ายต่อพวกเธอเมื่อยังอยู่ในความควบคุมของทหาร เขาสมควรได้รับแบบนี้! “โม แฟน คือ โม แฟน!” หยางป่าวร้องออกมาด้วยความดีใจ “เขาเป็นชายผู้มีเกียรติ เขามาช่วยเราจริงๆ!” ซูผิงตงและคนอื่นๆ พูดไม่ออก แม้จะถูกจำกัดด้วยจำนวนที่มากกว่า โม แฟนยังคงบุกฝ่าเข้ามา พวกเขารู้สึกขอบคุณ แต่การที่เขาก้าวเข้ามาตรงกับดักนี่เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดหรือไม่กันแน่? “พี่ชายโม แฟน เราขอบคุณในเรื่องนี้ แต่คุณควรจะหนีออกไปจากทะเลทราย บอกกองทัพว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เพื่อเราจะได้สบายใจตาย โดยรู้ว่าความฉ้อฉลได้รับการตอบสนองแล้ว!” ซูผิงตันร้องออกมา