ตอนที่ 2731: นางแมงมุมยั่วยวน โชคดีที่ม่อฟานเตรียมพร้อมอยู่เสมอ เขาได้ทิ้งตราประทับความมืดไว้บนตัวเด็กสาวหลายคนจากเกาะหลี่เฉิงอาฟเตอร์โกลว์อย่างจงใจ สสารมืดของเป่ยเจียงเป็นความสามารถที่ทรงพลังอย่างยิ่งและใช้งานได้จริงมาก มันเปรียบเสมือนดวงตาอีกดวงที่เขาใช้สะกดรอยตามสิ่งมีชีวิตหรือแม้แต่ผู้คน เป้าหมายไม่สามารถหลบหนีเขาได้ง่ายๆ ตราบใดที่ตราประทับความมืดนั่นยังคงอยู่ ม่อฟานหลับตาลง โลกทั้งใบกลายเป็นสีเทาดำ เส้นชีพจรความมืดพลุ่งพล่าน มันช่วยเสริมความสามารถของม่อฟานในการค้นหาตราประทับความมืด ในบางครั้งหากเป้าหมายอยู่ไกลเกินไป ตราประทับความมืดจะอ่อนกำลังลงและกระจัดกระจาย ในกรณีนั้นม่อฟานต้องค้นหาสสารมืดที่ริบหรี่อย่างระมัดระวัง “แปลกจริง... ทำไมฉันถึงหาพวกเธอไม่เจอเลย?” ม่อฟานพึมพำ “เป็นไปไม่ได้ที่พวกเธอจะเดินทางไปได้ไกลขนาดนั้นในเวลาสั้นๆ ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่พวกเธอจะออกไปจากเมืองโบราณหมิงอู่แล้ว” ‘หรือว่าจะมีจอมเวทธาตุแสงอยู่กับพวกเธอที่สังเกตเห็นสสารมืดและลบตราประทับความมืดของฉันออกไป?’ เขาคิด ‘พวกเขาต้องเป็นยอดฝีมือในด้านนี้แน่!’ ม่อฟานตกอยู่ในภวังค์ความคิด สสารมืดของม่อฟานนั้นมีคุณภาพสูงมาก แม้ว่าธาตุอื่นๆ ของเขาจะได้รับการเสริมพลังขึ้นร้อยละห้าสิบหลังจากที่เขาได้รับแหล่งกำเนิดความมืดมา แต่สสารมืดกลับได้รับประโยชน์จากมันมากกว่านั้นเสียอีก โดยปกติแล้วตราประทับความมืดจะถูกซ่อนไว้ลึกมาก ดังนั้นจึงไม่ใช่ทุกคนที่จะสังเกตเห็นมันได้ หากจอมเวทธาตุแสงสามารถตรวจพบและลบตราประทับออกไปได้ แสดงว่าพวกเขาต้องมีระดับการบำเพ็ญที่สูงมากจริงๆ! ม่อฟานเดินไปตามทางเดิน เขาเริ่มสังเกตเห็นว่ารูปปั้นอื่นๆ อีกหลายรูปก็ได้หายไปด้วยเช่นกัน แม้ว่ารูปปั้นอื่นๆ จะมีกลิ่นอายที่อ่อนกว่ารูปปั้นวิฬาร์สายฟ้าและนกกระสาขลุ่ยมาก แต่มันก็ยังช่วยขับไล่พวกปีศาจไปได้ รูปปั้นเหล่านั้นประเมินค่ามิได้เลย ม่อฟานสงสัยว่าใครในกลุ่มนักล่ากลุ่มนั้นที่ทรงพลังขนาดที่สามารถย้ายรูปปั้นหนักๆ หลายรูปออกไปได้ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้ “จี๊ด จี๊ด จี๊ด” เถาวัลย์สีเหลืองอมเขียวเลื้อยออกมาอย่างช้าๆ ราวกับงูพิษในพงหญ้าที่เท้าของเขา ต้นมะพร้าวตรงหน้าเขาถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมหนาทึบ ความหนาของมันทำให้ม่อฟานมองไม่เห็นถนนข้างหน้าด้วยซ้ำ แมงมุมขนาดเท่ากำปั้นกว่าสิบตัวกำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งในการปั่นใยที่หนาเตอะ ม่อฟานรู้สึกสะอิดสะเอียนเมื่อได้เห็นพวกมัน อากาศเต็มไปด้วยเสียงแปลกประหลาดที่น่าขนลุก ม่อฟานก้มลงมองที่เท้าของเขา เถาวัลย์เกือบจะถึงข้อเท้าของเขาแล้ว หากเขายังยืนอยู่ที่นั่น เถาวัลย์พวกนั้นดูเหมือนจะปีนขึ้นมาตามเท้าของเขาในไม่ช้า! วัชพืชเติบโตอย่างบ้าคลั่ง เถาวัลย์เลื้อยพันกันไปมา และต้นไม้ดูเหมือนจะหนาทึบขึ้น เมืองโบราณหมิงอู่ที่ดูเงียบสงบเมื่อครู่ก่อน ตอนนี้กลับเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหัน ราวกับว่าเวลาผ่านไปสิบปีในสถานที่แห่งนี้ มันดูป่าเถื่อนและดึกดำบรรพ์ขึ้นเรื่อยๆ ม่อฟานรู้สึกตกใจ เขาตระหนักได้ว่าเมืองแห่งนี้จะไม่ต่างอะไรกับระบบนิเวศที่รกชัฏและน่าสยดสยองที่เขาเห็นข้างนอกในตอนนี้ เมื่อรูปปั้นหายไป รูปปั้นเหล่านั้นเคยสะกดทุกอย่างไว้ แต่เมื่อขาดการคุ้มครองจากพวกมัน เหล่าพืชพรรณและต้นไม้ก็เติบโตขึ้นด้วยความแค้นเคือง ราวกับว่ามีจอมเวทผู้ทรงพลังได้สาปแช่งเมืองนี้ไว้ ม่อฟานพยายามไม่คิดถึงมัน เขาออกจากเมืองไป ทั้งรูปปั้นและพวกผู้หญิงจากเกาะหลี่เฉิงอาฟเตอร์โกลว์ต่างก็หายไปหมดแล้ว เขาไม่เห็นเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป เมื่อเขามาถึงประตูเมือง เขาพบว่ามันถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมอย่างหนาแน่น พวกมันส่องประกายด้วยแสงสีเงิน ใยแมงมุมดูเหมือนรังไหมยักษ์ที่ปกคลุมเมืองโบราณหมิงอู่ไว้ทั้งหมด มันดูไม่เหมือนทางออกอีกต่อไป แต่มันดูเหมือนรังเวทมนตร์โบราณที่คุกคามและน่าหวาดกลัว แมงมุมเมฆาเนตรโลหิตบางส่วนคลานอยู่บนใยสีเงินเพื่อเฝ้ามองหาผู้ที่จะหลงเข้ามาในกับดักของพวกมัน “ฟู่...” เสียงเบาๆ ดังมาจากด้านหลังม่อฟาน ปีศาจสาวที่มีกรงเล็บ ซึ่งมีท่อนล่างตั้งแต่เอวลงไปดูเหมือนแมงมุมกำลังเดินเข้ามาหาเขา มันมีลิ้นสามแฉกที่พุ่งออกมาเหมือนงู เสียงที่มันทำนั้นเบามากจนมนุษย์ทั่วไปคงจะถูกจับตัวได้โดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อมันขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าที่ดูเป็นปีศาจก็ฉีกยิ้มออกมา ม่อฟานหันกลับมาได้ทันเวลาพอดีและยิ้มตอบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขากลายเป็นขุ่นมัว นางแมงมุมยั่วยวนตกใจมาก มันกำลังจะหันหลังกลับเพื่อหลบหนี แต่กรงเล็บทั้งหมดของมันถูกปักตรึงไว้ด้วยหนามเงายักษ์หลายอันที่ปรากฏขึ้นจากด้านหลังไหล่ของม่อฟาน นางแมงมุมยั่วยวนนอนแน่นิ่งอยู่บนใยแมงมุมสีเงินราวกับตัวอย่างแมลง มันพยายามดิ้นรนแต่ไม่สามารถหลบหนีได้ “ในเมืองโบราณหมิงอู่แห่งนี้ มีเพียงแมงมุมตัวน้อยๆ ของแกเท่านั้นที่ขยับเขยื้อน พวกมันคลานไปทั่วทุกที่...” ม่อฟานก้าวไปข้างหน้า “ฟู่!” นางแมงมุมยั่วยวนยังคงดิ้นรนต่อไป มันอ้าปากเพื่อพ่นพิษใส่ม่อฟาน “แกควรจะคิดให้ดีนะ ถ้าแกตอบคำถามของฉันตามความจริง ฉันอาจจะปล่อยแกไป แต่ถ้าแกพ่นพิษใส่ฉัน ฉันจะสับแกเป็นชิ้นๆ!” ม่อฟานยกมือขึ้น เตรียมจะขว้างใบมีดจักรกลจากแขนเสื้อของเขา มันคือพลังแห่งโกลาหล รูปแบบการโจมตีที่เกิดจากการฉีกกระชากมิติ มันทะลุทะลวงทุกสรรพสิ่ง แม้แต่อุปกรณ์ป้องกัน นางแมงมุมยั่วยวนมีเกราะพิษที่แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ แต่มันก็เป็นเรื่องง่ายสำหรับม่อฟานที่จะเชือดเฉือนมันด้วยเวทมนตร์ธาตุโกลาหล สิ่งมีชีวิตระดับแม่ทัพมีความเฉลียวฉลาดอยู่บ้าง และแมงมุมตัวนี้อยู่ในระดับแม่ทัพขั้นสูงสุดเสียด้วย มันเป็นปีศาจสาวที่มีเชื้อสายมนุษย์ มันดุร้ายกว่าปกติ แต่ม่อฟานรู้ว่ามันเข้าใจเขาเป็นอย่างดี นางแมงมุมยั่วยวนกลายเป็นเด็กดีขึ้นมาทันที มันรู้ว่ามันไม่สามารถเอาชนะม่อฟานได้ สำหรับเขาแล้ว การฆ่าแมงมุมตัวนี้ไม่ต่างจากการเหยียบแมงมุมตัวเล็กๆ ที่น่ารำคาญในป่าเลย “แกเห็นกลุ่มผู้หญิงเดินผ่านทางนี้ไปพร้อมกับฉันไหม?” ม่อฟานถาม “ฟู่ ฟู่ ฟู่” “อาพาส ตื่นได้แล้ว มาช่วยแปลให้ฉันที” ม่อฟานเรียก อาพาสขดตัวกลมดิบอยู่ในรังของเธอในพื้นที่พันธสัญญาอย่างสบายอารมณ์ เธอไม่มีเจตนาจะตื่นขึ้นมาตามคำเรียกของเขาเลย “ฉันจะเข้าไปข้างในแล้วตีตูดเธอจริงๆ นะ” ม่อฟานกล่าว “มันบอกว่ามันเห็นพวกเธออยู่กับนาย” อาพาสกล่าวเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ยังง่วงนอนอยู่ “แล้วมันเห็นพวกเธออีกครั้งไหม?” ม่อฟานถาม เมื่อม่อฟานคุยกับอาพาสผ่านช่องว่างในพื้นที่พันธสัญญา นางแมงมุมยั่วยวนก็ได้กลิ่นของปีศาจสาวตนนั้น มันน่ากลัวมากจนนางแมงมุมแทบจะเป็นลม “พวกเธอจากไปทางทะเลต้นมะพร้าว” อาพาสกล่าวอย่างรำคาญ เธออยากจะกลับไปนอนต่อเต็มทีแล้ว “ฉันยังไม่ได้... เธอรู้ได้ยังไง? อย่ามาหลอกฉันนะ” ม่อฟานยกมือขึ้นเตรียมจะบุกเข้าไปในรังของอาพาส “ไม่จำเป็นต้องสอบสวนปีศาจที่อ่อนแอขนาดนี้หรอก นายแค่ค้นหาความทรงจำของมันก็พอแล้ว!” อาพาสกล่าวอย่างเฉียบขาด เธอจ้องมองม่อฟานอย่างไม่พอใจด้วยดวงตาที่เป็นประกายสีทอง “โอ้ เธอพูดถูก ในเมื่อเธอตื่นแล้ว เธอก็ควรจะออกไปเดินเล่นบ้าง อย่าเอาแต่นอนทั้งวัน ดูเอวบางๆ ของเธอสิ มันกำลังจะเริ่มมีไขมันพอกแล้วนะ” ม่อฟานกล่าว