Chapter 119: วิชาความว่างเปล่ามหาศาล “อื้ม! มีวังเก่าๆ อยู่ตรงนั้นด้วย นี่คือที่มาของพลังงานที่เจ้ารู้สึกได้หรือเปล่า?” เสียงหนึ่งถามขึ้นอย่างครุ่นคิด ขณะจ้องมองไปยังวังเก่าแก่ทางขวามือที่แยกทางเดินข้างหน้า ซึ่งแผ่กลิ่นอายโบราณออกมา ‘ไม่ใช่ ยังห่างจากตรงนี้อีกหน่อย แต่เราควรเข้าไปสำรวจที่นั่นดู บางทีอาจจะมีของดีอยู่ก็ได้’ เสียงเล็กๆ ตอบกลับมา แต่เป็นเสียงที่ดังอยู่ในหัวของผู้พูดคนแรกเท่านั้น คู่หูที่กำลังสนทนากันอยู่นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเกรย์และวอยด์ เกรย์วางมือไว้บนคางพลางพินิจพิเคราะห์วังแห่งนั้นอย่างใจเย็น โดยมีวอยด์นอนพาดอยู่บนไหล่ของเขาเหมือนเช่นเคย ผ่านมาเกือบสามสิบนาทีแล้วนับตั้งแต่พวกเขาออกจากปราสาทที่โจนาสอยู่ และการเดินตามทิศทางที่วอยด์บอก พวกเขาก็ผ่านทางแยกมาแล้วสองแห่ง การเดินทางมาถึงจุดนี้เรียกได้ว่าอาบไปด้วยเลือด เพราะเขาต้องผ่านการต่อสู้มาหลายครั้งระหว่างทาง บางครั้งก็เป็นพวกสัตว์ป่า แต่ส่วนใหญ่เป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่เกรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ต้องบอกเลยว่าใครก็ตามที่ผ่านมาทางเส้นทางเดียวกับเกรย์ถือว่าโชคดีมาก เพราะเขาไม่ลังเลที่จะกำจัดทุกชีวิตที่พบเจอระหว่างทาง สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นอยู่ในระดับต้นหรือระดับกลางของขั้นกำเนิดพลัง ซึ่งสำหรับเกรย์แล้ว พวกมันไม่ได้แข็งแกร่งเท่าไรนัก สิ่งเดียวที่อาจทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นมาบ้างคือจำนวนของพวกมัน บางครั้งเขาต้องรับมือกับพวกมันถึงสิบตัวพร้อมกัน แต่เนื่องจากเขาเป็นนักจารึกอักขระ การรับมือกับศัตรูหลายคนจึงไม่ใช่ปัญหาตราบใดที่เขาสามารถลงมือจารึกได้รวดเร็วพอ และหลังจากที่เขาเลื่อนระดับ พลังวิญญาณของเขาก็พัฒนาขึ้นด้วย ตอนนี้เวลาที่เขาต้องใช้ในการจารึกอักขระลดลงเกือบครึ่ง จากเดิมที่เคยต้องใช้เวลามากกว่าสองนาทีในการสร้างสัญลักษณ์ขึ้นมาหนึ่งอัน ตอนนี้เขาสามารถทำเสร็จได้ภายในเวลาหนึ่งนาทีกับสิบวินาที หากเขาอยู่ในสภาวะหลอมรวม เขาคงสามารถสร้างสัญลักษณ์หลายอันได้ในชั่วพริบตา สิ่งเดียวที่เขาเสียดายระหว่างการต่อสู้คือเพราะความเร่งรีบ เขาเลยไม่มีโอกาสได้ทดสอบขีดจำกัดความแข็งแกร่งของร่างกายตนเอง ตอนนี้พวกเขามายืนอยู่ที่ทางแยกอีกแห่ง โดยมีเส้นทางทางขวานำไปสู่วังเก่าแก่แห่งหนึ่ง มันดูเล็กมากเมื่อเทียบกับที่อื่นที่เขาเคยเห็นมาตั้งแต่เข้าสู่ดินแดนทดสอบ “มีค่ายกลอยู่ด้านนอกวังนั่น” เกรย์พูดขึ้นหลังจากศึกษาตัววังอยู่นานพอสมควร ‘ในเมื่อวังนี้ถูกปกคลุมด้วยค่ายกล ก็ต้องมีสมบัติอยู่ข้างในแน่นอน เกรย์ เจ้าทำลายมันได้ไหม?’ วอยด์ถาม เกรย์ไม่รู้วิชาค่ายกล ดังนั้นเขาจึงทำอะไรไม่ได้มากนัก “ไม่น่ามีปัญหา ถ้าค่ายกลนี้เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ข้าคงไม่มีทางหาจุดอ่อนหรือคิดวิธีทำลายมันได้ แต่เพราะมันตั้งอยู่ที่นี่มานานเกินไป พลังส่วนใหญ่ของค่ายกลจึงจางหายไปจนเกิดจุดอ่อนขึ้นมากมาย” เกรย์พยักหน้า ก่อนจะก้าวตรงไปยังวังเก่าหลังนั้น ขณะที่จ้องมองตัววัง เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเพื่อนๆ ของเขา “ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาจะเป็นยังไงบ้าง” เกรย์พึมพำกับตัวเอง แต่เขาก็ไม่ได้กังวลเกี่ยวกับพวกเขามากนัก มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขาได้ และเขารู้สึกว่าภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดน่าจะเป็นผู้ใช้อิลิเมนต์ความมืดคนนั้น ไม่นานเกรย์ก็เข้าใกล้ตัววัง พลังวิญญาณของเขาแผ่ขยายออกไปดั่งกระแสน้ำ ทำให้เขาสามารถหาจุดอ่อนของค่ายกลได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ผสานมือเป็นตราประทับ พลางตวัดมือปล่อยตราประทับซับซ้อนชุดหนึ่งที่หลอมรวมกันเป็นค่ายกลขนาดจิ๋ว ก่อนจะซัดมันเข้าไปที่จุดที่เปราะบางที่สุดของค่ายกลโบราณ ปัง! หลังเสียงระเบิดดังขึ้น รอยร้าวก็ปรากฏบนค่ายกลทันที เกรย์ซัดตราประทับชุดใหม่ออกไปอีกครั้ง เนื่องจากค่ายกลนี้คงอยู่มาเป็นเวลานานเกินไป มันจึงไม่อาจต้านทานแรงกดดันได้อีกต่อไปและพังทลายลงในทันที หลังจากทำลายค่ายกลได้ เกรย์ก็เดินมาถึงด้านหน้าวัง ประตูไม้ของวังดูทรุดโทรม ผิวหน้าของมันเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา เพียงแค่ผลักเบาๆ ประตูก็พังทลายลงเหมือนไม้ผุ กลิ่นแห่งความเสื่อมโทรมที่โชยออกมาจากข้างในทำให้เกรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่รีบร้อนที่จะเข้าไปข้างใน แต่ใช้พลังวิญญาณสแกนไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอันตรายซ่อนอยู่ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไป แม้ความแข็งแกร่งของเขาจะพัฒนาขึ้นอย่างมาก แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้มันทำให้ตัวเองลำพองใจ ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้ การระมัดระวังตัวไม่ว่าจะไปที่ไหนย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เมื่อไม่สัมผัสได้ถึงอันตรายใดๆ เกรย์จึงเดินเข้าไปข้างใน ภายในวังนั้นเล็กและว่างเปล่ามาก มันมืดสลัวดูคล้ายบ้านผีสิงที่ทำให้คนรู้สึกไม่สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก แต่แล้วไม่นาน เกรย์ก็เห็นกล่องใบหนึ่งวางอยู่ด้านหน้า มันเป็นกล่องสีดำสนิท ซึ่งน่าจะเป็นสิ่งเดียวที่อยู่ในวังแห่งนี้ ‘รีบหยิบมาเร็วเข้า ต้องมีของดีอยู่ในกล่องนั่นแน่ๆ’ วอยด์เร่งเร้า เกรย์เดินเข้าไปหยุดอยู่หน้ากล่อง แม้จะวางทิ้งไว้นานขนาดนี้แต่บนกล่องกลับไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย มันยิ่งแสดงให้เห็นว่าวัสดุที่ใช้ทำกล่องนั้นพิเศษเพียงใด เขาหยิบกล่องขึ้นมาและรู้สึกว่าน้ำหนักของมันไม่หนักอย่างที่คิด กล่องใบนี้เปิดออกได้ทันทีเพราะไม่มีแม่กุญแจล็อคอยู่ เกรย์ซัดคลื่นลมโดยใช้อิลิเมนต์วายุใส่ ทำให้ฝากล่องเปิดออก ชั่วพริบตาเดียว ภาพตรงหน้าของเกรย์ก็พร่าเลือนไป เขาคาดหวังว่าจะเกิดอะไรบางอย่างขึ้นหลังจากเปิดกล่อง แต่ไม่ใช่แบบนี้ แทนที่จะมีแสงสว่างวาบ สิ่งที่เกรย์เห็นกลับมีเพียงความมืดมิด ราวกับว่าเขาถูกดูดเข้าไปในห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต มันเป็นความรู้สึกที่พิเศษมาก และในขณะที่เขากำลังเริ่มจับความรู้สึกบางอย่างได้ ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ มีม้วนคัมภีร์ใบหนึ่งลอยอยู่ด้านบนของกล่อง เกรย์ยื่นมือไปหยิบมันมา เมื่อคลี่ออกดู คำว่า ‘วิชาความว่างเปล่ามหาศาล’ ก็ถูกเขียนไว้อย่างเด่นชัดที่ด้านบน ด้านล่างมีคำอธิบายถึงวิธีการใช้วิชาดังกล่าว “นี่มันวิชาอิลิเมนต์มิติ!” เกรย์อุทานออกมาด้วยความดีใจ วอยด์อ่านคำอธิบายของวิชานี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ‘มันเหมือนกับวิชาเคลื่อนที่ของข้าเลย เพียงแต่มันก้าวหน้ากว่ามาก น่าเสียดายที่มันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อสัตว์อสูร’ วอยด์กล่าวพร้อมน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เนื่องจากสรีระของสัตว์อสูรนั้นแตกต่างจากมนุษย์มาก พวกมันจึงไม่สามารถใช้วิชาเดียวกันกับมนุษย์ได้และต้องสร้างวิชาของตัวเองขึ้นมา วิชาเคลื่อนที่นี้เป็นวิชาที่ซับซ้อนมากจนแม้แต่วอยด์ก็ยังอยากได้มาครอบครอง น่าเสียดายที่วิชานี้มีไว้สำหรับมนุษย์เท่านั้น “ฮ่าๆ นี่มันสมบัติล้ำค่าจริงๆ” เกรย์ตื่นเต้นจนคุมไม่อยู่ ‘เจ้าจะดีใจอะไรนักหนา? ไม่เห็นจะใช้พลังอิลิเมนต์มิติได้เลยนี่’ วอยด์ถามเมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นของเกรย์ เมื่อได้ยินคำถามของวอยด์ เกรย์ก็นิ่งเงียบไม่ยอมตอบ เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะไว้ใจวอยด์ได้มากน้อยแค่ไหน จึงไม่คิดที่จะไขข้อข้องใจให้ ‘ถ้าข้าสามารถเข้าใจวิชานี้ได้ ข้าก็คงไม่มีปัญหาในการทำความเข้าใจอิลิเมนต์มิติอีกต่อไป’ เขาคิดในใจ แม้จะพยายามทำหน้านิ่ง แต่เขาก็ไม่อาจหุบยิ้มได้ เขาครุ่นคิดมานานแล้วว่าจะทำความเข้าใจอิลิเมนต์มิติได้อย่างไร แต่คาดไม่ถึงว่าแม้แต่หลังจากเข้าสู่ห้วงมิติแห่งความโกลาหล เขาก็ไม่พบอะไรที่เกี่ยวข้องกับอิลิเมนต์มิติเลย เรื่องนี้ทำเอาเขาจนปัญญามาได้สักพักหนึ่งแล้ว แต่ดูเหมือนโชคของเขาจะยังไม่เลว เกรย์เก็บม้วนคัมภีร์นั้นไป แล้วกวาดสายตามองไปรอบวังอีกครั้งเพื่อดูว่าเขาพลาดอะไรไปหรือไม่ เมื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว เขาก็หันหลังกลับเพื่อออกจากที่นั่น ..... ที่ด้านนอกวัง มีชายหนุ่มสองคนกำลังจับจ้องไปยังวังแห่งนั้น “นี่แหละที่มาของปรากฏการณ์นั้น” คนหนึ่งพูด อีกคนหรี่ตาลงเพื่อสังเกตวังอย่างใกล้ชิด ชายหนุ่มทั้งสองถูกดึงดูดมาที่นี่เพราะปรากฏการณ์ประหลาด พวกเขากำลังเดินอยู่แล้วจู่ๆ ก็เห็นทางเดินข้างหลังมืดสนิท ทิศทางการเคลื่อนที่ของความมืดนั้นดูเหมือนจะมีจุดเริ่มต้นมาจากที่ไหนสักแห่งก่อนจะหดกลับไปยังที่เดิมของมัน เมื่อติดตามความมืดนั้นมา มันก็นำพวกเขามาที่นี่ ดังนั้นพวกเขาจึงมั่นใจว่ามีคนได้รับสมบัติที่นี่ไปแล้ว หรือกำลังจะได้รับ และสมบัตินั่นแหละที่ทำให้เกิดความมืด สำหรับสิ่งที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้ได้ ถ้าไม่ใช่สมบัติลึกลับ แล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก? “เราควรเข้าไปดู บางทีคนที่นั่นอาจจะยังไม่ได้สมบัติไปก็ได้” ชายหนุ่มอีกคนเสนอ พวกเขาไม่รีรอและเริ่มเดินตรงไปยังวัง ทว่ากลับต้องหยุดชะงักหลังจากก้าวไปได้เพียงสี่ก้าว เพราะมีร่างหนึ่งที่มีแมวดำอยู่บนไหล่กำลังเดินออกมาจากวัง และจากสีหน้าของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะได้ของดีมาจริงๆ “เป็นแกนั่นเอง!” หนึ่งในชายหนุ่มชี้หน้าเกรย์ด้วยความโกรธจัด ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นและร่างกายสั่นเทิ้ม เกรย์ที่เพิ่งเดินออกมาจากวังถึงกับงุนงงกับชายหนุ่มที่มาชี้หน้าเขา เขาจำไม่ได้ว่าเคยเห็นชายหนุ่มคนนี้มาก่อนที่ไหน “แล้วแกเป็นใคร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงสงสัย เมื่อชายหนุ่มได้ยินคำถามของเกรย์ เขาก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก “ไอ้สารเลว! ข้าจะฆ่าแกกับพวกพ้องของแกให้หมด!” เขาตะโกนก้องราวกับจะสติแตก เห็นคราบน้ำตาเอ่อล้นอยู่ที่หางตา “ข้าจำไม่ได้ว่าเคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกับแก” เกรย์ที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้ม ตอนนี้ขมวดคิ้วมุ่น เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงจากชายหนุ่มคนนี้ และมันพุ่งเป้ามาที่เขา นี่เป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด! “เกิดอะไรขึ้น” ชายหนุ่มอีกคนอดไม่ได้ที่จะถามเพื่อนของตน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ชายหนุ่มเล่าประสบการณ์ที่เคยเจอเกรย์กับเพื่อนๆ ให้ฟัง แต่เพราะความโกรธจัด เขาจึงอธิบายอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่เกรย์ได้ยินประโยคหนึ่งของเขาชัดเจน และมันก็ทำให้เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที นี่คือชายหนุ่มคนที่เคลาส์เตะเข้าที่เป้านั่นเอง!