บทที่ 101: ฉันคืออาจารย์ของเจ้า สองเดือนก่อน วันที่ดินแดนแห่งบททดสอบเปิดออก… ลึกลงไปในดินแดนแห่งบททดสอบ ภายในห้องลับแห่งหนึ่ง ชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ในสภาวะทำสมาธิ อัตราการเต้นของหัวใจของเขานั้นเชื่องช้ากว่าปกติอย่างถึงที่สุด โดยเต้นเพียงหนึ่งครั้งในทุกๆ สิบนาที หากใครไม่ได้สังเกตให้ดี คงนึกว่าเขาเป็นเพียงรูปปั้นที่มีชีวิต ผิวพรรณของเขาขาวซีดราวกับถูกแช่แข็งอยู่ในสภาพนี้ ซึ่งให้ความรู้สึกไม่ต่างจากศพ ทันใดนั้น อัตราการเต้นของหัวใจของเขาก็ค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้น ผิวที่ขาวซีดของชายชราเริ่มกลับมามีสีสันทีละน้อย รูปลักษณ์ภายนอกของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลง จากเดิมที่ดูเหมือนคนอายุร้อยปีที่กำลังจะสิ้นลม ตอนนี้เขากลับดูหนุ่มขึ้นสามสิบปีและมีท่าทีดั่งปราชญ์ผู้รอบรู้ ดวงตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้น หากใครได้จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขานานเกินไป จะรู้สึกราวกับว่ากำลังจ้องมองเข้าไปในจักรวาลอันไร้ขอบเขต “อืม ทำไมข้าถึงสัมผัสถึงเขาได้กันนะ?” ชายชราพึมพำพลางจ้องมองไปยังกำแพง ทันใดนั้น ชายชราก็หายตัวไปจากที่ที่เขานั่งอยู่ แล้วไปปรากฏตัวบนยอดเขา เขายืนเอามือไพล่หลัง ท่าทางดูเลื่อนลอยดุจเทพเซียน ให้ความรู้สึกว่าเขามีตัวตนอยู่ตรงนั้น แต่ในขณะเดียวกันก็ราวกับว่าไม่ได้อยู่ที่นั่น ชายชราจ้องมองไปยังทิศทางของมิติค่ายกลที่เกรย์และคนอื่นๆ ใช้เดินทางเข้ามาที่นี่ เขาเพ่งความสนใจไปที่เกรย์เป็นพิเศษ “ทำไมข้าถึงสัมผัสได้ถึงออร่าของเขานะ? หรือว่าพวกเขาจะมีความเกี่ยวข้องกัน?” ชายชราวางมือลงบนคาง พยายามคิดทบทวนบางอย่าง “ข้าไม่เห็นจะจำได้ว่าเขามีทายาทก่อนที่เขาจะตายไปเสียหน่อย” เขาส่ายหัว เขาส่งกระแสสัมผัสทางจิตออกไปเพื่อตรวจสอบเกรย์อย่างละเอียดทั้งที่ยังคงมีความกังขา ต้องเข้าใจว่าระยะห่างระหว่างทั้งสองนั้นมหาศาล หากบอกให้เกรย์มุ่งหน้าไปยังที่ที่ชายชราอยู่ แม้จะใช้ความเร็วสูงสุดโดยไม่หยุดพัก เกรย์ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือนกว่าจะไปถึง เกรย์ซึ่งอยู่กับเพื่อนๆ ในเวลานั้นไม่รู้เลยสักนิดว่าเขากำลังถูกจับจ้องอยู่ “พวกเขาเป็นคนละคนกัน แต่ทำไมเขาถึงปล่อยออร่าออกมาเหมือนกับคนผู้นั้นกันนะ?” “เฮ้อ... ข้าคิดถึงเจ้าเด็กแสบนั่นจริงๆ” ชายชรากล่าวด้วยแววตาเศร้าสร้อย เขาละสายตาจากเกรย์ หันไปมองภายนอกมิติค่ายกลและจ้องลึกเข้าไปในป่าสัตว์อสูร ราวกับว่าเขาละทิ้งตำแหน่งเดิมแล้วไปอยู่ที่นั่นด้วยตัวเองด้วยวิธีการมองเห็นอันเหนือชั้น ลึกลงไปในป่า ใต้วิหารแห่งหนึ่งมีผนึกขนาดมหึมาซ่อนอยู่ ไม่มีใครในทวีปอาซูเร่คนไหนจะคาดคิดว่าจะมีสิ่งนี้ซ่อนอยู่ใจกลางป่าสัตว์อสูร ภายในวิหารนั้นมีรูปปั้นของชายหนุ่มผู้สง่างามคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มสดใสประดับบนใบหน้า ชายชราจ้องมองชายหนุ่มผู้นั้นอยู่พักใหญ่ก่อนจะหันไปดูผนึก “ผนึกกำลังค่อยๆ เสื่อมสลายจากอีกฟากหนึ่ง... เฮ้อ สงครามคงจะเริ่มเร็วกว่าที่คิด กระดูกแก่ๆ ของข้าไม่ได้ขยับเขยื้อนมานานแล้ว หึหึหึ” ชายชราหัวเราะเบาๆ ในขณะที่เขากำลังหัวเราะ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกายเขาอย่างเงียบเชียบ “ข้าเห็นว่าเจ้าก็สัมผัสได้เช่นกัน” ชายชรากล่าว “ใช่ค่ะ” ร่างนั้นพยักหน้า “นั่นจะเป็นพี่ชายจริงๆ หรือคะ?” ร่างนั้นถามด้วยน้ำเสียงต่ำที่แฝงความหวัง “ไม่หรอก ข้าตรวจสอบชายหนุ่มคนนั้นแล้ว นอกจากจะมีออร่าที่เหมือนกัน ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกเลย” ชายชราตอบ หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปยังหญิงสาวข้างกาย “ข้ารู้ว่ามันเห็นแก่ตัวที่พูดแบบนี้ แต่เขาจำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นจริงๆ หรือ? เราก็น่าจะยังประคองสถานการณ์มาได้จนถึงทุกวันนี้ไม่ใช่หรือคะ?” หญิงสาวถาม “ต้องมีกี่ชีวิตที่ต้องสูญเสียไป?” ชายชราถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว เมื่อได้ยินคำถามนั้น หญิงสาวก็เบือนหน้าหนีแล้วจ้องมองพื้น “ถ้าหากพี่ชายของเจ้าไม่ได้ทำในสิ่งที่เขาทำ ต่อให้เราจะไม่แพ้ แต่โลกก็เกือบจะล่มสลายไปแล้ว” ชายชรากล่าวอย่างใจเย็น “เจ้าไม่ใช่คนเดียวที่เกลียดการตัดสินใจของเขา แต่เขาทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้อง เขาไม่อยากเห็นผู้คนต้องตายและครอบครัวต้องร้องไห้เพราะสูญเสียคนที่รักไปอีกแล้ว” ชายชรากล่าวต่อ “แล้วครอบครัวของเขาล่ะคะ? แล้วตัวข้าล่ะ?” หญิงสาวถามด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา “มันผ่านไปนานมากแล้ว เราแก้ไขอะไรไม่ได้อีก ตอนนี้สิ่งที่เราต้องโฟกัสคือเรื่องผนึก” ชายชราถอนหายใจก่อนจะพูดถึงประเด็นสำคัญที่อยู่ตรงหน้า “เกิดอะไรขึ้นกับผนึกคะ?” หญิงสาวถามด้วยความสับสน “จากการคาดการณ์ของข้า มันคงอยู่ได้ไม่เกินสิบห้าปี หรืออาจจะสั้นกว่านั้นด้วยซ้ำ” ชายชรากล่าว “ถ้าอย่างนั้นเราต้องเริ่มเตรียมตัว ข้าจะไปปลุกคนอื่นๆ เองค่ะ” หญิงสาวกล่าวอย่างเร่งรีบ “ไม่หรอก มันยังเร็วเกินไป หากข้าไม่สัมผัสได้ถึงออร่าของศิษย์ข้าจากเด็กคนนั้น ข้าก็คงไม่ตื่นขึ้นมาเร็วขนาดนี้หรอก” ชายชรากล่าว “เข้าใจแล้วค่ะ อาจารย์” หญิงสาวพยักหน้า “แล้วตอนนี้เราจะทำอย่างไรต่อคะ?” เธอถาม “เจ้ากลับไปนอนต่อเถอะ ข้าจะคอยเฝ้าผนึกไว้เอง ข้าจะปลุกทุกคนตอนเหลืออีกหนึ่งปีก่อนที่ผนึกจะถูกทำลายโดยสมบูรณ์” ชายชราจ้องไปยังทิศทางของผนึกอีกครั้ง “รับทราบค่ะ อาจารย์” หญิงสาวโค้งคำนับก่อนจะเลือนหายไป ชายชราถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังบนยอดเขา “ทำไมถึงไม่มีใครที่มีระดับธาตุที่ดีในหมู่คนรุ่นใหม่พวกนี้เลยนะ” ชายชรากล่าวขึ้นมาทันทีขณะสังเกตเยาวชนทุกคนที่เข้ามาในดินแดนแห่งบททดสอบ “ในวัยขนาดนี้ เด็กส่วนใหญ่ในฝ่ายของข้าต่างก็บรรลุถึงระดับโอเวอร์ลอร์ดเป็นอย่างน้อยกันหมดแล้ว” ชายชราส่ายหัวด้วยความผิดหวังเมื่อตระหนักถึงระดับพลังของเด็กทุกคน มีเพียงผู้ใช้ธาตุมืดคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขาสนใจได้ แต่นั่นก็แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น “อ้อ! ข้าจำได้แล้ว ศิษย์ของข้าตัดส่วนนี้ออกจากส่วนอื่นของโลกเพื่อแยกผนึกนี้ออกไป นี่เป็นสาเหตุที่พลังงานที่นี่น้อยกว่าปกติ และทำให้เกิดคนที่มีระดับธาตุต่ำกว่า” ชายชรากล่าวด้วยความเข้าใจ “มันนานมากจนข้าเกือบลืมไปเลยว่านั่นคือเหตุผลที่ข้าเปิดสถานที่นี้ให้พวกเขาเข้ามาตั้งแต่แรก” “ให้ข้าตรวจสอบดูหน่อยซิว่าส่วนนี้ของโลกเติบโตไปถึงไหนแล้ว” ชายชรานั่งลงในท่าทำสมาธิและส่งสัมผัสทางจิตออกไปตรวจสอบทวีปอาซูเร่ หากผู้คนในทวีปอาซูเร่รู้ว่ามีคนเพียงคนเดียวที่ตัดทวีปทั้งหมดแยกออกจากส่วนอื่นของโลก พวกเขาคงจะตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แม้จะมีบันทึกเกี่ยวกับ ‘สงครามแห่งทวยเทพ’ ตามที่พวกเขากล่าวอ้าง แต่ก็ไม่มีบันทึกใดเลยที่ระบุว่ามีส่วนอื่นของโลกหลงเหลืออยู่ ในช่วงแรกที่พวกเขาถูกตัดขาด พวกเขาคิดว่าการต่อสู้ทำลายส่วนอื่นของโลกไปหมดแล้วและเหลือเพียงพวกเขาเท่านั้น ไม่นานข้อมูลเกี่ยวกับส่วนอื่นๆ ของโลกก็ค่อยๆ หายไป จนกระทั่งมาถึงสภาพที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ที่พวกเขาไม่รู้อีกเลยว่ามีทวีปที่ใหญ่กว่านั้นดำรงอยู่ ในขณะที่สัมผัสทางจิตของชายชลังกำลังศึกษาทวีป เขาก็ชะงักและเพ่งความสนใจไปที่คนคนหนึ่งเป็นพิเศษ “เจ้าเด็กแสบ! ตอนถึงเวลาที่เขาต้องปิดค่ายกล เขากลับไปมีทายาทงั้นรึ! ข้าจะหักขาเขาทันทีที่เขาตื่น!” ชายชราคำรามด้วยความโกรธเมื่อเห็นคริส คริสคือร่างจำลองที่เหมือนถอดแบบมาจากหนึ่งในศิษย์ของเขาที่ตื่นขึ้นมาเมื่อสองร้อยปีก่อน เขาเคยสั่งไว้อย่างเคร่งครัดว่าห้ามใครออกจากที่นี่ในเวลานี้ ทว่าเขากลับไม่เพียงแค่จากไป แต่ยังมีลูกอีกต่างหาก “อืม เด็กคนนี้ค่อนข้างพิเศษ เขามีธาตุแสงด้วย ข้าจะรับเขาเป็นศิษย์หลังจากที่สถานที่นี้เปิดอย่างเป็นทางการ ตอนนี้ข้าจะพาเขาไปฝึกฝนที่นี่ก่อนก็แล้วกัน” ชายชราลุกขึ้นจากยอดเขาและหายตัวไป ... ณ หุบเขาใกล้กับสถาบันลูนาร์ คริสที่นั่งอยู่นอกบ้านอย่างสบายอารมณ์ ทันใดนั้นก็เห็นชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า “เจ้าเป็นใคร?” เขาถามด้วยความเกียจคร้าน เขาไม่ได้แม้แต่จะลุกขึ้นยืน ชายที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้านั้นแข็งแกร่งกว่าเขา ต่อให้เขาอยากหนี เขาก็ไม่มีทางรอด ดังนั้นจะลำบากไปทำไม? “ฉันคืออาจารย์ของเจ้า” ชายชราตอบพร้อมรอยยิ้ม “ข้าว่าท่านจำคนผิดแล้วละ” คริสตอบ “ไม่ผิดหรอก เจ้าคือคนที่ใช่” ชายชรากล่าว “ข้าไม่ใช่ เชิญท่านไปได้แล้ว” คริสหลับตาลงอีกครั้ง ‘พวกเขาเหมือนกันจริงๆ สงสัยข้าคงต้องใช้วิธีเดียวกันกับเขาเสียแล้ว’ ชายชราคิดในใจพร้อมรอยยิ้ม “เอามือออกไปนะไอ้แก่!” คริสตะโกน “เงียบแล้วตามมาซะ” ชายชราหายตัวไปพร้อมกับคริส และแล้ว คริสก็ถูกลากไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จัก “อย่างน้อยก็พาบราวน์ไปด้วยสิ!” คริสตะโกนไล่หลังจากความว่างเปล่า ... ปัจจุบัน... “ที่นี่ที่ไหน?” เกรย์มองดูฉากที่ไม่คุ้นตาตรงหน้าเขาราวกับตกอยู่ในภวังค์