บทที่ 106: ธาตุที่แปดงั้นหรือ?! ‘ให้ตายเถอะ!’ อดัมจ้องมองกระเป๋าของตัวเองด้วยความตื่นตะลึงอย่างที่สุด พืชพรรณกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ที่เขาเก็บมาจากสวนหายไปจนเกือบหมด แม้แต่หินแก่นแท้ที่เขาบังเอิญเก็บได้มาสองก้อนก่อนหน้านี้ก็หายไปด้วย สิ่งเดียวที่ยังอยู่ครบถ้วนคือพวกหินที่เขาขุดมาจากผนังทางเดินตอนที่เขากำลังมาที่นี่ เขาเพ่งมองลงไปลึกกว่าเดิมจนเห็นเศษเปลือกไข่สีดำที่เขาขโมยมาจากกลุ่มของเจ้าชายก่อนหน้านี้ ‘หืม! มันฟักแล้วงั้นหรือ? แต่ทำไมข้างในกระเป๋าถึงไม่มีความเคลื่อนไหวเลย หรือว่ามันหนีไปแล้ว?’ เมื่อนึกถึงสิ่งที่อาจจะอยู่ภายในไข่ ความสนใจของเขาก็เปลี่ยนจากเรื่องที่พืชพรรณหายไป มาเป็นเรื่องที่ว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตนั่นอยู่ที่ไหน ต้องไม่ลืมว่านี่คือสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในไข่ ณ สถานที่แห่งนี้มาไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันปี เขาจึงคาดหวังกับมันพอสมควร หากเขารู้ว่าไข่ใบนี้คอยดูดซับเลือดของเขามาสักพักแล้ว เขาคงจะต้องอ้าปากค้างด้วยความตกใจแน่นอน เนื่องจากด้านในกระเป๋ามีสีดำมืด เขาจึงไม่ทันสังเกตเห็นเจ้าสิ่งมีชีวิตขนฟูตัวจ้อยที่กำลังนอนหลับอยู่ที่ก้นกระเป๋า ซึ่งน่าจะเป็นตัวการที่ทำให้ข้าวของของเขาหายไป ในขณะที่เขากำลังจะละสายตาจากกระเป๋าเพื่อเริ่มออกค้นหาสิ่งมีชีวิตประหลาด เขาก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่ก้นกระเป๋า ‘นี่มัน?’ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน เขาเอื้อมมือไปยังสิ่งมีชีวิตตัวนั้น ทันทีที่มือของเขาแตะถูกมัน เขาก็รู้สึกถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันอย่างกะทันหัน รวมถึงความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เขามั่นใจว่าไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดนี้มาก่อน ด้วยความรู้สึกคุ้นเคยนั้น ความอยากรู้อยากเห็นของเขาก็พุ่งสูงขึ้น เขาจึงหยิบมันขึ้นมา “แมวเนี่ยนะ!” เขาอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว ในมือของเขาคือแมวที่มีความยาวเพียงเจ็ดนิ้ว สีดำสนิทของมันดูมีเอกลักษณ์เพราะความเข้มของสีที่ดูแปลกตากว่าปกติ อดัมเคยเห็นแมวสีดำมามาก่อน แต่ไม่มีตัวไหนเทียบกับตัวนี้ได้เลย เมื่อรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวตอนที่อดัมหยิบมันขึ้นมา เจ้าแมวก็ลืมตาขึ้นแล้วจ้องมองอดัมตรงๆ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น อดัมก็รู้สึกตะลึงงัน ดวงตาของมันดำสนิทเช่นเดียวกับร่างกาย และในช่วงไม่กี่วินาทีแรกที่เขาได้สบตา มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเขากำลังมองลึกลงไปในห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต ‘เดี๋ยวสิ! ทำไมถึงเป็นแมวล่ะ?’ อดัมที่กำลังสับสนครุ่นคิด มันไม่ได้อยู่ในกระเป๋าของเขามาก่อน เขาจำไม่ได้ว่าเห็นมันตอนที่เดินเข้ามา มิฉะนั้นนักรบธาตุคงจะฆ่ามันไปแล้ว และเมื่อดูจากท้องที่ป่องออกมาเล็กน้อย อดัมก็มั่นใจว่ามันเพิ่งกินอิ่ม แต่ว่า เจ้าตัวเล็กขนาดนี้กินเข้าไปเยอะขนาดนั้นได้อย่างไร? แล้วเจ้าสิ่งที่ฟักออกมาจากไข่หายไปไหน? หรือว่าเจ้าแมวนี่กินมันเข้าไป? แต่แมวตัวนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่มาก่อน และไม่มีร่องรอยหรือกลิ่นเลือดอยู่ในกระเป๋าเลย อดัมรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันทีเมื่อมีคำถามมากมายผุดขึ้นในหัว “อย่าบอกนะว่าเจ้าแมวนี่คือสิ่งที่ฟักออกมาจากไข่ใบนั้น แต่แมวจะฟักออกมาจากไข่ได้ยังไง? มันไม่สมเหตุสมผลเลย” อดัมเริ่มพินิจพิเคราะห์เจ้าแมวตัวน้อย เขาดูทั้งด้านข้าง ด้านหลัง หัว หาง แทบจะทุกส่วนเท่าที่จะดูได้ เขายังเคยเขย่ามันทีหนึ่งด้วย เมื่อดูใกล้ๆ เขาก็บอกได้ว่าแมวตัวนี้ดูเหมือนเพิ่งจะเกิดมาหมาดๆ ‘เฮ้! เฮ้! ช่วยหยุดทำแบบนั้นได้ไหม! มันรู้สึกขนลุกนะ’ เสียงเล็กๆ ดังขึ้นในหัวของอดัมอย่างกะทันหัน “หืม! ใครพูดน่ะ?” อดัมหันมองไปรอบๆ แต่ไม่พบใคร ก่อนที่สายตาจะกลับมาที่เจ้าแมว ‘ฉันต้องหูฝาดไปแน่ๆ แมวตัวเล็กแค่นี้จะพูดได้ยังไง? ต่อให้พูดได้ ก็ไม่มีทางที่เสียงจะมาอยู่ในหัวฉันแบบนี้’ อดัมรู้สึกว่าบางทีการที่เขาถูกนักรบธาตุอัดใส่จนน่วมอาจจะกำลังส่งผลต่อจิตใจของเขา ‘วางฉันลงเดี๋ยวนี้!’ เสียงเล็กๆ นั้นแผดเสียงออกมาอีกครั้ง ‘ไม่ ฉันไม่ได้หูฝาดไปแน่นอน’ ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวของอดัม “แกพูดได้งั้นหรือ?” เขาถามขณะที่ยังคงอุ้มแมวตัวนั้นไว้ ‘แน่นอนสิ’ เจ้าแมวพยักหน้าในขณะที่เสียงเล็กๆ นั้นดังขึ้นในหัวของอดัมอีกครั้ง “ทำไมฉันถึงได้ยินเสียงแกในหัวล่ะ?” อดัมถามต่อ ‘เพราะเราเชื่อมโยงกันอยู่ไง อย่าบอกนะว่าแกไม่รู้สึกถึงสายสัมพันธ์นั้น?’ เจ้าแมวมองอดัมด้วยสายตาแปลกๆ “นี่มันแปลกมาก เราเชื่อมโยงกันได้ยังไง? แล้วแมวจะฟักออกมาจากไข่ได้ยังไง?” อดัมถาม เขาพบว่าประสบการณ์ทั้งหมดนี้มันแปลกประหลาดที่สุด เริ่มตั้งแต่แมวออกมาจากไข่ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ตามมาด้วยการที่เขารู้สึกถึงสายสัมพันธ์กับแมวที่ไม่รู้จัก และยังได้ยินเสียงของมันในหัวอีก มีอะไรจะประหลาดไปกว่านี้ได้อีกไหม?! ในขณะที่ความคิดเหล่านี้กำลังแล่นวนอยู่ในหัว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เพราะเรื่องมันเริ่มประหลาดขึ้นไปอีกขั้น เจ้าแมวที่เขาถืออยู่อย่างมั่นคงเมื่อครู่ได้หายวับไปในอากาศเสียดื้อๆ “โอ...เค คิดว่าฉันคงเป็นบ้าไปแล้ว *ถอนหายใจ* ดูเหมือนแผลที่โดนกระแทกหัวจะทำพิษ ฉันต้องพักผ่อนเพื่อบรรเทาความเครียดที่เจอมาหน่อยแล้ว” อดัมกล่าวหลังจากมองไม่เห็นเจ้าแมวที่ไหนอีก เขานั่งลงขัดสมาธิและพยายามตั้งสมาธิ ‘แกไม่ได้เป็นบ้าหรอก ฉันว่านะ’ เสียงเล็กๆ ดังขึ้นในใจของอดัมอีกครั้งในขณะที่เจ้าแมวปรากฏตัวขึ้นบนไหล่ของเขา “แกทำแบบนั้นได้ยังไง?” อดัมถาม ‘อะไรนะ? แบบนี้เหรอ?’ เจ้าแมวถามก่อนจะหายตัวไปอีกครั้งแล้วมาโผล่บนตักของเขา อดัมพยักหน้าหลังจากที่แมวกลับมาปรากฏตัว ‘มันง่ายจะตาย หนึ่งในธาตุของฉันคือธาตุอวกาศ ถึงตอนนี้ฉันจะไปได้ไม่ไกลก็เถอะ’ เจ้าแมวอธิบาย “ธาตุอวกาศ? มีธาตุอวกาศด้วยงั้นหรือ?” อดัมถามด้วยความฉงน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเรื่องธาตุอวกาศ เขารู้จักเพียงแค่เจ็ดธาตุเท่านั้น แต่ตอนนี้ ตามคำบอกเล่าของเจ้าแมว ดูเหมือนจะมีธาตุอวกาศอยู่อีก ซึ่งนั่นเท่ากับว่ามีถึงแปดธาตุ ‘ก็ต้องมีสิ’ เจ้าแมวมองอดัมราวกับว่าเขาเป็นคนแปลกคน อดัมรู้สึกทึ่ง นี่คือความรู้ใหม่สำหรับเขา ต้องรู้ไว้ว่าเขาอ่านหนังสือเกี่ยวกับธาตุมามากมาย แล้วทำไมถึงไม่เคยถูกบันทึกไว้ในเล่มไหนเลย? หรือว่าผู้ใช้ธาตุอวกาศจะหายากกว่าผู้ใช้ธาตุแสงและธาตุมืดเสียอีก? นั่นดูจะเป็นเหตุผลที่เป็นไปได้ที่สุด เขาตัดสินใจว่าจะถามอาจารย์เมื่อกลับไป แต่เขาก็ยังคงอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับมันมากหลังจากเห็นแมวใช้มัน ต้องรู้ว่านี่ต่างจากการเคลื่อนที่เร็วปกติ เจ้าแมวหายตัวจากจุดหนึ่งไปโผล่อีกจุดหนึ่งได้ในเสี้ยววินาที และดูเหมือนว่ามันจะสามารถกำหนดจังหวะก่อนที่จะปรากฏตัวได้ด้วย ‘นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันก็อาจจะมีธาตุนี้ด้วยงั้นหรือ?’ อดัมคิดอย่างตื่นเต้น แต่เขาก็รีบสงบจิตใจลงและหันความสนใจกลับไปที่เจ้าแมว “เอาล่ะ แต่แกยังไม่ได้ตอบคำถามก่อนหน้านี้ของฉันเลยนะ” อดัมกล่าว ‘อ้อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ ก็เราเชื่อมโยงกันเพราะว่าหลังจากดูดซับเลือดและส่วนหนึ่งของแก่นเลือดของแกไป ฉันถึงจะเกิดมาได้ยังไงล่ะ’ เจ้าแมวอธิบาย “เลือดของฉัน... กับแก่นเลือดของฉัน แกทำตอนไหน?” สีหน้าตกตะลึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอดัม ‘น่าจะตอนที่แกกำลังต่อสู้แล้วบาดเจ็บก่อนหน้านี้มั้ง’ เจ้าแมวกล่าว ‘บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำหรอกนะ’ มันพูดเสริมหลังจากเห็นสีหน้าของอดัมที่เปลี่ยนไป “แต่นั่นก็ไม่ได้อธิบายอยู่ดีว่าทำไมแมวถึงฟักออกมาจากไข่ แมวเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ตามปกติแล้วต้องเกิดจากการคลอดออกมาไม่ใช่หรือ?” อดัมกล่าว ‘ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหรือทำได้อย่างไร’ เจ้าแมวกล่าวตามตรง อดัมมองเจ้าแมว เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่มันพูดเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ แต่เขารู้ว่าเรื่องที่มันพูดเกี่ยวกับสายสัมพันธ์นั้นเป็นเรื่องจริง “เอาเถอะ เราพักเรื่องนี้ไว้ก่อนดีกว่า แกกินเกือบทุกอย่างในกระเป๋าไปได้ยังไง?” เขาถามเจ้าแมวด้วยความสงสัย ‘ก็ตอนแรกมันไม่ได้มีเยอะนี่นา แถมพวกนั้นก็ไม่ได้มีแก่นพลังอะไรมากมายด้วย ในเมื่อฉันเพิ่งเกิด ฉันก็ต้องการพลังงานมหาศาลในการประคองชีวิตน่ะสิ’ เจ้าแมวพูดราวกับว่าการกินของจำนวนมากเข้าไปในร่างกายเล็กๆ ของมันเป็นเรื่องปกติธรรมดา อดัมมองเจ้าแมวด้วยความอึ้ง วันนี้คงจะเป็นวันที่แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตที่เขาเคยเจอมาแน่ๆ ‘ไม่เยอะงั้นหรือ? มันเห็นขนาดตัวตัวเองบ้างไหมเนี่ย?’ อดัมคิด มีผลไม้ชนิดหนึ่งในกระเป๋าที่เขาแน่ใจว่าลูกหนึ่งหนักกว่าน้ำหนักตัวรวมของเจ้าแมวเสียอีก แถมผลไม้พวกนั้นมีตั้งสามลูก และตอนนี้ทั้งสามลูกก็หายเกลี้ยงไปหมดแล้ว หากคิดแค่ผลไม้พวกนั้น นั่นหมายความว่าเจ้าแมวกินเข้าไปมากกว่าสามเท่าของน้ำหนักตัวมันเองจากแค่ผลไม้สามลูกนั้น แต่มันกลับบอกว่ามีไม่มาก อดัมขยี้หัวตัวเองเพื่อพยายามตั้งสติ วันนี้เป็นวันที่เขาจะไม่มีวันลืม เริ่มตั้งแต่เกือบตาย ต่อมาก็รอดชีวิต และตอนนี้เขากำลังคุยกับแมวที่ฟักออกมาจากไข่ เขามองไปรอบๆ และตระหนักว่าเขายังหาวิธีออกจากที่นี่ไม่ได้ เขาหยิบเจ้าแมวออกจากตักแล้วปล่อยลงบนพื้น ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทิศทางของดอกบัว ตอนแรกที่เห็นว่าไข่ใบนั้นแปลกประหลาดเพียงใด เขาคาดหวังว่าจะได้สัตว์ขี่หายากสักตัว เช่น กริฟฟินหรืออะไรทำนองนั้น แต่เมื่อมองดูเจ้าแมวตัวนี้ หากเขาเผลอเหยียบมันเข้า มีหวังมันคงตายแน่นอน สิ่งมีชีวิตเล็กแค่นี้จะเป็นสัตว์ขี่ได้อย่างไรกัน? เขาส่ายหัวด้วยความผิดหวังแล้วเดินไปยังดอกบัว เจ้าแมวรีบวิ่งตามอดัมไปยังบ่อลาวา ที่ใจกลางบ่อลาวามีพื้นดินเล็กๆ ที่มีรัศมีกว้างประมาณห้าเมตร โดยมีดอกบัวลอยเด่นอยู่ตรงกลาง ระยะทางจากจุดที่เขายืนไปยังพื้นดินกลางบ่อลาวานั้นยาวเกือบสิบห้าเมตร แต่นั่นไม่ใช่ความท้าทายสำหรับเขาเพราะเขาสามารถกระโดดข้ามไปบนพื้นดินนั้นได้อย่างง่ายดาย ทว่าเจ้าแมวกลับไปถึงก่อนเขา ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น มันจ้องมองดอกบัวด้วยความกระหายพร้อมกับเลียริมฝีปาก มันสามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่แผ่ออกมาจากดอกบัวนั้น แต่กระนั้นมันก็ยับยั้งชั่งใจไม่เดินเข้าไปหาดอกบัว เพราะรู้ว่านี่คือสิ่งที่อดัมมาที่นี่เพื่อมัน มันกินข้าวของของอดัมไปเกือบหมดแล้ว หากมันยังกล้ากินสิ่งนี้เข้าไปอีก มันอาจทำให้อดัมโกรธเอาได้จริงๆ อดัมรู้สึกได้ว่าเจ้าแมวต้องการดอกบัวเพราะพลังงานที่อยู่ภายในนั้น เขาไม่รู้ว่าเขาสัมผัสได้ถึงมันได้อย่างไร บางทีอาจเป็นเพราะสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันอยู่ เขาพยักหน้าเมื่อเห็นว่าเจ้าแมวไม่ได้พยายามจะแย่งดอกบัว มิฉะนั้นเขาอาจจะต้องโยนมันลงไปในลาวา... อะนะ ถ้าเขาสามารถจับมันได้ก่อนน่ะนะ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาดอกบัว เมื่อเหลือระยะห่างเพียงหนึ่งเมตร แผ่นศิลาโบราณก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา และมีตัวอักษรบางอย่างปรากฏขึ้นบนนั้น “แด่ผู้ถูกเลือกจากโชคชะตา...” ข้อความนั้นกล่าวถึงดอกบัวและสิ่งที่อยู่ภายใน ภายในดอกบัวนั้นคือเปลวเพลิงหายากแห่งสวรรค์และปฐพีที่ก่อตัวขึ้นหลังจากผ่านไปนับหมื่นปี ดอกบัวนี้เป็นหนึ่งในขุมทรัพย์อัคนีธรรมชาติที่หายากไม่กี่ชนิดที่สามารถกักเก็บเปลวเพลิงนั้นไว้ได้โดยไม่มอดไหม้ ตามคำบอกเล่าของผู้ที่ทิ้งขุมทรัพย์ไว้ เขาจะได้รับเปลวเพลิงเพียงส่วนน้อยเท่านั้น หากผู้ใช้ธาตุไฟสามารถขัดเกลาเปลวเพลิงนี้ได้ พวกเขาจะไม่เพียงแต่ยกระดับพลังบ่มเพาะและระดับธาตุของตนเองเท่านั้น แต่ยังมีโอกาสได้รับเปลวเพลิงสีน้ำเงินอันเป็นเอกลักษณ์อีกด้วย ดอกบัวเองก็สามารถนำไปขัดเกลาได้เช่นกันเนื่องจากมันเป็นขุมทรัพย์อัคนีธรรมชาติที่หายาก ยอดฝีมือผู้นี้กล่าวว่าสิ่งเหล่านี้คือสมบัติล้ำค่าที่สุดของเขา และหลังจากได้ขุมทรัพย์นี้ไป เส้นทางโบราณจะเปิดออกเพื่อนำไปสู่สมบัติชิ้นอื่นๆ รวมถึงมรดกตกทอดทั้งหมดของเขาอีกด้วย