Chapter 3: Awakening บนโขดหินกลางป่าทางตะวันตกเฉียงเหนือของเรดซิตี้ เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนหอบหายใจหนักหน่วงโดยใช้มือยันเข่าเอาไว้ เหงื่อไหลหยดลงมาจากคางขณะที่เขาก้มตัวลงด้วยความเหนื่อยอ่อน เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลางดงามจนน่าตะลึง เขามีผมสีดำสั้น ใบหน้ารูปสามเหลี่ยมหัวกลับ ริมฝีปากเป็นรูปคันธนู และดวงตาสีดำสนิทที่แสนงดงาม ผิวพรรณของเขาดูสุขภาพดีและเป็นสีแทนจากการที่ต้องอยู่กลางแดดเป็นเวลานานในทุกๆ วัน เขาสูง 5 ฟุต 7 นิ้ว มีรูปร่างเพรียวบาง ซึ่งเมื่อรวมเข้ากับกล้ามเนื้อที่คมชัดราวกับผ่านการแกะสลักมาแล้ว ยิ่งทำให้รูปร่างของเขาดูโดดเด่นอย่างน่าอัศจรรย์ ใครก็ตามที่ได้เห็นเป็นต้องตกหลุมรักเขาอย่างหัวปักหัวปำ เกรย์ยืนขึ้นและมองดูมือของตนที่ดูหยาบกร้านเกินไปสำหรับคนในวัยเดียวกัน มันเป็นเวลา 3 ปีแล้วนับตั้งแต่วันที่ทำการทดสอบ หลังจากจมอยู่กับความเศร้าโศกอยู่พักใหญ่ เขาก็สามารถดึงตัวเองขึ้นมาได้ วันหนึ่งในระหว่างมื้อค่ำ มาร์ธาได้แนะนำให้เขาเริ่มฝึกร่างกาย ในเมื่อไม่มีทางใช้องค์ประกอบธาตุเพื่อขัดเกลาพลังได้ การฝึกร่างกายก็จะช่วยให้เขามีสุขภาพที่ดีขึ้น ในตอนแรกเขาปฏิเสธความคิดนี้ แต่หลังจากมาร์ธาโน้มน้าวอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจลองดู เกรย์รับเอาความคิดนั้นมาและเริ่มฝึกฝนตั้งแต่นั้นมา เป็นเวลา 3 ปีเต็มแล้ว เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองฝึกหนักจนลุกไม่ขึ้นไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขาเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นมาโดยตลอด ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจว่า หากเขาไม่สามารถบ่มเพาะพลังได้ เขาก็จะทุ่มเทพลังทั้งหมดที่มีให้กับการขัดเกลาร่างกายของตนเอง อีกอย่าง การใช้เวลาอยู่ที่นี่ช่วยให้เขาหลีกหนีจากความจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเขาได้ "เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า ก่อนที่มันจะมืดไปมากกว่านี้" เกรย์รีบตรงกลับบ้านทันที ก่อนที่ร่างกายของเขาจะหมดสภาพหลังจากการฝึกฝนอันเข้มงวด เขาพยายามก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองในทุกวันที่ออกไปฝึกฝน ************ เรดซิตี้ "แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว" เกรย์ตะโกนขณะเปิดประตูและเดินเข้าไปในบ้าน กลิ่นหอมอบอวลที่ลอยมาจากห้องครัวทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นทันทีที่ก้าวเข้าไป "จ้ะลูกรัก ไปล้างเนื้อล้างตัวซะนะ มื้อค่ำใกล้เสร็จแล้ว" เสียงของมาร์ธาดังมาจากในครัว "ครับแม่" เกรย์ตอบรับก่อนจะไปอาบน้ำอุ่น เขาชอบแช่น้ำอุ่นหลังการฝึกฝนเพราะมันช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าได้ดี แต่ก็ไม่มีอะไรดีไปกว่าการนอนหลับพักผ่อนให้เต็มอิ่ม สิบนาทีต่อมา เกรย์ลงมาข้างล่างและได้เห็นภาพที่น่าอัศจรรย์บนโต๊ะอาหาร มาร์ธาได้เตรียมอาหารจานโปรดของเขาไว้ให้ "การฝึกวันนี้เป็นยังไงบ้างลูก?" มาร์ธาถามพลางชวนเกรย์มานั่งทานมื้อค่ำ "ก็ดีครับ วันนี้ผมสามารถฝึกได้นานกว่าปกติถึง 30 นาทีเลย" เกรย์กล่าวอย่างภาคภูมิใจ "วันนี้มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นไหม?" มาร์ธาถามเกรย์ด้วยความสงสัย "ไม่นะครับแม่ แม่ถามผมแบบนี้ทุกครั้งเลยเวลาที่ผมบอกว่าทำลายสถิติการฝึกของตัวเองได้" เกรย์อดไม่ได้ที่จะถามออกมา ช่วงหลังๆ นี้มาร์ถามคำถามนี้กับเขาบ่อยมาก และมันเริ่มทำให้เขารู้สึกกังวล 'ถ้าฉันขัดเกลาร่างกายหนักเกินไป จะมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันหรือเปล่า?' เกรย์เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา เหล่าผู้ใช้ธาตุไม่จำเป็นต้องขัดเกลาร่างกาย เพราะธาตุจะทำหน้าที่นั้นให้เอง แต่ผลลัพธ์มันต่างจากการขัดเกลาร่างกายโดยตรง ร่างกายของเขานั้นแข็งแกร่งกว่าผู้ใช้ธาตุส่วนใหญ่ในวัยเดียวกัน เพราะเขาทุ่มเทฝึกฝนมันอย่างหนัก "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ" มาร์ธาตอบ 'ทำไมมันถึงยังไม่เกิดขึ้นล่ะ หรือว่าเป็นเพราะเขายังทำตามเงื่อนไขไม่ครบกันนะ เขาบอกว่ามันควรจะตื่นขึ้นหลังจากอายุครบ 15 ปี แต่นี่ก็ผ่านไป 5 เดือนแล้วนะ' มาร์ธาอดไม่ได้ที่จะเริ่มกังวลเกี่ยวกับอนาคตของลูกชาย แต่เธอก็เก็บมันไว้ในใจและไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมา เกรย์มองเธออย่างสงสัย ก่อนจะหันไปสนใจมื้ออาหารของตนต่อ หลังอาหารค่ำ เขาได้พูดคุยกับมาร์ธาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขึ้นห้องไปพักผ่อน เกรย์ไม่มีเพื่อนอีกแล้วนับตั้งแต่วันที่ทำการทดสอบ เขถูกทุกคนทอดทิ้งและพากันหลบหน้าเหมือนเขาเป็นตัวเชื้อโรค ทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ เขารู้สึกเจ็บปวด เขายังเด็กอยู่ ดังนั้นเรื่องนี้จึงส่งผลกระทบต่อจิตใจเขาอย่างรุนแรง มาร์ธาเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเขาเสมอมา เธอพยายามดูแลเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้และคอยให้กำลังใจเขาอยู่ตลอด เกรย์เติบโตขึ้นตามกาลเวลาและสามารถก้าวข้ามเรื่องราวเลวร้ายเหล่านั้นมาได้ สถานการณ์ของเขาทำให้เขาพบความสุขในการอ่านหนังสือในยามที่ต้องอยู่คนเดียว เกรย์ยังคงดำเนินกิจวัตรประจำวันของเขาต่อไป และเวลาอีกหนึ่งเดือนก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีเหตุการณ์สำคัญใดๆ เกิดขึ้น วันหนึ่ง ในขณะที่เกรย์กำลังฝึกฝนตามปกติอยู่ในป่า จู่ๆ เขาก็เริ่มรู้สึกร้อนและเหงื่อออกมากกว่าปกติ เขาคิดว่าอาจเป็นเพราะการฝึกจึงตัดสินใจหยุดพักสั้นๆ เพื่อให้ร่างกายเย็นลง แต่ความร้อนกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเหงื่อที่ไหลซึมออกมาไม่หยุด "มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่" เกรย์เริ่มตื่นตระหนกกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น เขาเก็บข้าวของและรีบวิ่งกลับบ้านอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เกรย์มีความเร็วเหนือกว่าคนทั่วไปเพราะการฝึกฝน มีเพียงผู้ใช้ธาตุลมและธาตุสายฟ้าบางคนเท่านั้นที่มีความได้เปรียบเหนือกว่าเขาในด้านความเร็ว และความอึดของเขาก็สูงมาก ดังนั้นการวิ่งในระยะทางไกลจึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา เมื่อถึงบ้าน เขาถอดเสื้อผ้าออกทันทีแล้วกระโจนลงไปในน้ำเย็น ทว่าความร้อนในร่างกายของเขายังคงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่เขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขาแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่พักหนึ่งก่อนจะหมดสติไป ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กำลังเกิดขึ้นภายในร่างกายของเขา และร่างกายของเขาก็เริ่มดูดซับอนุภาคธาตุในบรรยากาศโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเขาราวกับหลุมดำที่กำลังดูดกลืนธาตุต่างๆ เข้าไปอย่างกระหาย ผิวพรรณที่เคยเป็นสีแทนกลับเริ่มเปลี่ยนกลับไปเป็นสีขาวผ่องตามเดิม และฝ่ามือที่เคยหยาบกร้านก็กลับเรียบเนียนราวกับมือของทารก เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาค่ำมืดแล้ว เขาประหลาดใจที่พบว่าตนเองสวมเสื้อผ้าครบชุดอยู่บนเตียง 'ใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรา' นั่นคือคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเมื่อเห็นสภาพของตนเอง เขามองไปรอบๆ ด้วยความสับสนกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็เดินลงไปข้างล่างและเห็นมาร์ธากำลังนั่งเงียบๆ อยู่บนเก้าอี้ เธอเงยหน้าขึ้นและมองดูเกรย์พร้อมรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขาเดินลงมา "แม่ครับ แม่เป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผมหรือเปล่าครับ?" เกรย์ถามคำถามสำคัญที่สุดในใจทันทีที่เห็นหน้าเธอ เกรย์รู้สึกอับอายเพราะเขายังจำได้ว่าตัวเองแก้ผ้าล่อนจ้อนตอนที่หมดสติไป มาร์ธาชะงักไปกับคำถามนั้น เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งแรกที่เกรย์พูดหลังจากตื่นขึ้นมาคือการถามว่าใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ "แม่ไม่รู้หรอกนะ" มาร์ธาตอบพลางมองดูเกรย์ด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่า 'ลูกอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้กับคนอื่นหรือไง ลองถามคำถามนั้นอีกทีสิ เดี๋ยวแม่จะฟาดให้' 'เขากำลังอายที่ฉันเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เนี่ยนะ ฉันเป็นแม่เขานะ เด็กคนนี้นี่' มาร์ธาคิดอย่างขบขัน เมื่อเกรย์ได้ยินคำตอบ เขาก็อยากจะพูดอะไรต่อ แต่เมื่อเห็นสายตาของมาร์ธา เขาก็รีบกลืนคำพูดลงคอไปทันที เขารู้ดีว่าเธอจะน่ากลัวแค่ไหนถ้าหากโกรธขึ้นมา "เกรย์ เกิดอะไรขึ้นกับลูก? ทำไมลูกถึงหมดสติไปตอนที่แม่กลับมา?" มาร์ธาถามด้วยความเป็นห่วง "ผมไม่รู้ครับแม่ จู่ๆ ผมก็รู้สึกร้อนขึ้นมาระหว่างฝึก ผมเลยรีบกลับบ้านมาแช่น้ำเย็น แต่ความรู้สึกร้อนมันไม่หายไป กลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ผมก็เลยหมดสติไปครับ" เกรย์เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนที่จะหมดสติ โดยละเว้นช่วงที่เขาร้องเสียงหลงเหมือนเด็กเอาไว้ เขายังอยากรักษามาดของตัวเองต่อหน้าแม่ มาร์ธาจมลงสู่ห้วงความคิดทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เธอเหลือบมองเกรย์ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็นให้เขา ในขณะที่เธอเดินผ่านเขาไป เธอก็ชะงักงันและหันกลับมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง เกรย์ประหลาดใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของแม่ และเริ่มรู้สึกกลัวเพราะคิดว่าแม่กำลังโกรธ "เกรย์ ลูกสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนผิวของลูกบ้างไหม?" มาร์ธาถาม เธอยังจำได้แม่นว่าเขามีสภาพเป็นอย่างไรในตอนเช้า เกรย์ไม่ได้สังเกตความเปลี่ยนแปลงบนผิวของตัวเองจริงๆ จึงก้มลงมอง เขาตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น 'เป็นไปได้ยังไงกัน' เขามองดูผิวพรรณของตนเองและสายตาก็เลื่อนไปที่ฝ่ามือ มาร์ธามองเขาด้วยความตกใจยิ่งกว่า สีผิวของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันขนาดนี้ได้อย่างไร? (หมายเหตุ: นิยายเรื่องนี้จะเป็นฉากในยุคกลาง แม้บางคนอาจจะคิดว่าเป็นยุคสมัยใหม่ก็ตาม)