บทที่ 335: ความเสี่ยง! สองชั่วโมงต่อมา ‘อีกแค่นิดเดียว ฉันสัมผัสได้แล้ว’ เกรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ตอนที่เขาได้แนวคิดนี้มาในตอนแรก เขาคิดว่ามันจะทำให้เขาเข้าใจธาตุมิติได้โดยง่าย แต่ปรากฏว่ามันกลับเหมือนครั้งแรก คือไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคาดหวังไว้ ‘ฉันทำได้ ฉันแค่ต้องลงลึกกว่านี้’ เขาให้กำลังใจตัวเอง วอยด์ที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขาเมื่อเห็นสีหน้าแบบนั้น แม้ว่าเกรย์จะไม่ได้นอนมาสองสัปดาห์ เขาก็ยังไม่เคยดูซูบโทรมเท่านี้มาก่อน ‘อย่าฝืนตัวเองเลย’ มันพูดกับเขา ‘ฉันรู้ แต่มันเป็นเพราะฉันสัมผัสได้ว่ามันอยู่แค่ปลายนิ้วแล้ว ถ้าฉันเอื้อมไปอีกนิด ฉันก็จะคว้ามันไว้ได้ ปกติแล้วฉันเป็นคนพูดเองว่าอย่ากดดันตัวเองมากเกินไป แต่เมื่อมันใกล้ขนาดนี้ ต่อให้ยังไงก็ต้องผลักดันตัวเองต่อไป’ เกรย์ตอบด้วยแววตามุ่งมั่น ‘อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าถ้าพลาดโอกาสนี้ไป กว่าจะทำความเข้าใจมันได้อีกครั้งอาจจะต้องใช้เวลานานขึ้น ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ’ เขาเสริมก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง เขาพยายามหวนนึกถึงความรู้สึกตอนที่ถูกแรงลึกลับนั่นดูดเข้าไป แต่มันยังไม่เพียงพอที่จะกระตุ้นมันได้ ตอนนี้เขาวางแผนที่จะดำดิ่งให้ลึกลงไปกว่าเดิม และเขาก็รู้ดีว่าจะต้องนึกถึงสถานที่ไหน ตอนที่เขาถูกฝูงกบและกิ้งก่าไล่ล่าหลังจากได้รับใบมีดหลากธาตุ เขาได้เข้าไปในสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเขาเดินทางผ่านมิตอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง นั่นคือสถานที่ที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับการย้อนความทรงจำ ถ้าหากเขาสามารถนึกถึงความรู้สึกตอนที่อยู่ในสถานที่นั้นได้ บางทีเขาอาจจะสามารถคว้าธาตุมิติที่ดูเหมือนจะหลุดลอยไปจากปลายนิ้วของเขาได้สำเร็จ อีกสามชั่วโมงผ่านไป “บ้าเอ๊ย!” ปัง! เกรย์ชกกำแพงอย่างบ้าคลั่งจนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ “ฉันทำไม่ได้ ฉันคว้ามันไม่ได้ มันนานเกินไปแล้ว” เขากล่าวพลางกุมขมับด้วยความหงุดหงิด เขาสามารถรับรู้ได้ว่าความรู้สึกที่กำลังจะเข้าใจธาตุมิติเริ่มถอยห่างจากเขาไปทีละน้อย ‘ไม่ ไม่นะ ฉันยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้’ เขาคิดในใจพร้อมกับแววตาที่ลุกโชน ขณะที่เขากวาดสายตามองหาทางแก้ปัญหา ตาของเขาก็เป็นประกายเมื่อเห็นวอยด์ ‘เจ้าสร้างอุโมงค์มิติได้ใหญ่แค่ไหน?’ เขาถามอย่างเร่งรีบ ‘ไม่ใหญ่มาก อย่างมากก็สามถึงสี่เท่าของตัวฉัน’ วอยด์ตอบ ‘แล้วของแวววาวพวกนั้นที่เจ้าขโมยมาล่ะ?’ เกรย์อดไม่ได้ที่จะถาม ‘พวกมันยาว ไม่ได้กว้าง ถ้าเจ้าสังเกต สิ่งของส่วนใหญ่ที่ข้าหยิบ... ไม่ใช่ขโมยมา... มักจะยาวทั้งนั้น’ วอยด์แก้ต่างให้ตัวเอง ‘ช่างเถอะ เปิดอุโมงค์มิติซะ’ เกรย์กล่าวลอดไรฟัน ‘เจ้าจะทำอะไร?’ วอยด์ถามอย่างกังวล ‘ฉันไม่สามารถมุดเข้าไปได้หรอกเพราะตัวฉันกว้างกว่าเจ้าตั้งสี่เท่า ฉันแค่อยากจะสอดมือเข้าไปข้างในเพื่อสัมผัสว่ามันเป็นยังไง’ เกรย์ตอบ ‘นั่นมันเสี่ยงเกินไปนะ มีหลายอย่างที่อาจผิดพลาดได้ อย่างแรกเลย ถ้าเจ้าสังเกต ข้าไม่ได้เปิดอุโมงค์มิติแช่ไว้ที่จุดเดียวนะ ข้าเคลื่อนที่จากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่งตลอด’ ‘เหตุผลก็เพราะบางครั้งมีสิ่งต่างๆ ที่อาจรบกวนความเสถียรของอุโมงค์มิติได้หากเปิดทิ้งไว้จุดเดียวนานเกินไป อย่างที่สอง ข้ายังไม่เชี่ยวชาญพอที่จะควบคุมมันได้ดีขนาดนั้น หลังจากเลเวลอัพไปถึงระดับห้า ข้าถึงจะมีพลังควบคุมที่มากขึ้น ตอนนั้นข้าถึงจะพาเจ้าไปด้วยได้โดยไม่มีปัญหา’ วอยด์อธิบาย ‘ไม่ต้องห่วง ฉันจะรีบ’ เกรย์กล่าว ‘ก็ได้ ข้าจะประคองมันไว้ให้นานที่สุดเท่าที่ทำได้ พยายามอย่าแช่มือนานเกินไปล่ะ ถ้าอุโมงค์ปิดลงในขณะที่มือของเจ้ายังค้างอยู่ข้างในล่ะก็... มันหายวับไปเลยนะ’ วอยด์เตือนหลังจากตกลง มันเห็นแล้วว่าเกรย์กระหายโอกาสนี้มากเพียงใด จึงไม่อาจปฏิเสธได้ บทสนทนาของพวกเขาใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาที เพราะการสื่อสารผ่านกระแสจิตนั้นเร็วกว่าการพูดออกเสียง ‘ฉันยังสัมผัสถึงความรู้สึกนั้นได้อยู่ แต่มันก็เลือนลางเหลือเกิน ถ้าวิธีนี้ใช้ได้ผล ฉันก็จะเข้าใจธาตุมิติเสียที’ เกรย์คิดพลางกำหมัดแน่น “เปิดเลย” เขาบอกวอยด์ วอยด์พยักหน้าก่อนจะยื่นอุ้งเท้าเล็กๆ ออกไป หลุมดำขนาดกว้างประมาณสิบสองนิ้วค่อยๆ ปรากฏขึ้น เกรย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะสอดมือซ้ายเข้าไปในหลุมนั้น ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับหลุม มันก็ลื่นไหลเข้าไปข้างในอย่างง่ายดาย ‘หืม! ความรู้สึกนี้... ราวกับว่าไม่มีอะไรอยู่ที่นั่นเลย’ เขาคิด เขาหลับตาและพยายามจดจ่ออยู่กับความรู้สึกที่ได้รับจากมือซ้าย เขาถึงกับรวบรวมสัมผัสวิญญาณทั้งหมดไปไว้ที่มือข้างนั้นเพื่อรับรู้ความรู้สึกให้ชัดเจนที่สุด หลังจากส่งสัมผัสวิญญาณไปยังมือเพื่อความเข้าใจที่กระจ่างขึ้น เขาก็ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ในสภาวะนี้เขาไม่รับรู้เลยว่าโลกภายนอกกำลังเกิดอะไรขึ้น แม้แต่การสื่อสารกับวอยด์ก็คงทำได้ยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เพราะเขาต้องการทุ่มสมาธิทั้งหมดไปที่ธาตุมิติ เขาจึงตัดสินใจตัดขาดจากวอยด์ด้วยเช่นกัน มันคงจะน่ารำคาญถ้าหากเขาใกล้จะสำเร็จแล้วจู่ๆ วอยด์ก็พูดแทรกขึ้นมาจนเสียสมาธิ สองนาทีต่อมา ‘เกรย์ ข้าประคองไว้ไม่ไหวแล้ว’ วอยด์พูดด้วยเสียงสั่นเครือ ‘เกรย์’ มันเรียกอีกครั้ง แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ‘บ้าเอ๊ย! เขาตัดขาดทุกอย่างจริงๆ เขาคิดว่าตัวเองจะทำความเข้าใจมันได้ก่อนที่ข้าจะหมดแรงจริงๆ งั้นเหรอ! ให้ตายสิ! เขากำลังกดดันข้าโดยเจตนาชัดๆ!’ วอยด์บ่นพึมพำก่อนจะฝืนพยายามประคองอุโมงค์เอาไว้ให้นานขึ้น ปกติแล้วมันมักจะเดินทางด้วยวิธีนี้บ่อยๆ เพราะความยากในการเคลื่อนย้ายจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่งนั้นน้อยกว่าการคงสภาพอุโมงค์มิติไว้ให้นิ่ง ถ้าหากมันสามารถเสริมพลังด้วยค่ายกลเหมือนกับค่ายกลที่ไปยังดินแดนทดสอบได้ มันคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้ ตอนนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชค และขึ้นอยู่กับว่าวอยด์จะทนได้นานแค่ไหน หากมันทนได้นานพอที่เกรย์จะเข้าใจธาตุมิติ พวกเขาก็ชนะ แต่ถ้าไม่ได้... เกรย์จะกลายเป็นคนไร้สติ เพราะสัมผัสวิญญาณของเขาจะหลงหายไปในอุโมงค์มิติพร้อมกับมือของเขานั่นเอง