บทที่ 326: ความโลภของโดนัลด์ “ท่านพ่อ ท่านกำลังทำอะไรน่ะคะ?” ซาช่าตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก “ถอยไปซะซาช่า สิ่งที่มันครอบครองสามารถพาครอบครัวเราไปสู่จุดสูงสุดของจักรวรรดิ ไม่สิ ของทั้งโลกเลยต่างหาก” โดนัลด์ตอบกลับก่อนจะลุกขึ้นยืน “เขาเป็นเพื่อนของอลิซนะ แถมเขายังบอกด้วยว่าเขาให้ของสิ่งนั้นกับเธอไปแล้ว นั่นไม่ได้หมายความว่าอลิซสามารถช่วยเราได้หรอกเหรอคะ?” ซาช่าพยายามห้ามไม่ให้บิดาทำในสิ่งที่เขากำลังจะทำ “ซาช่า แล้วถ้ามันโกหกล่ะ? แล้วจะทำยังไง? นี่เป็นโอกาสที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิต เราจะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้” โดนัลด์อธิบาย “เขาเป็นเพื่อนกับอลิซ ท่านจะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นศัตรูทั้งที่สามารถผูกมิตรกับเขาได้เนี่ยนะ” ซาช่ายืนขวางหน้าเกรย์ที่ยังคงนั่งอยู่ ‘โอ้ ดราม่าซะจริง น่าบันเทิงดีแฮะ ไม่นึกเลยว่าลูกสาวจะมองการณ์ไกลกว่าคนเป็นพ่อ’ เกรย์คิดในใจ เขาไม่ได้รู้สึกกังวลแม้แต่น้อยที่โดนัลด์พยายามจะสังหารเขา อย่างแรกคือโดนัลด์ต้องการสมบัตินั้น และมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน อย่างที่สองคือเขามีแผนรับมือเรื่องนี้ไว้แล้วก่อนที่จะมาที่นี่ “ซาช่า ลูกไม่เข้าใจหรอกว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ครอบครัวเราไม่ได้อยู่ในจุดที่เคยเป็นเหมือนก่อนแล้ว ลูกคิดว่าทำไมเราถึงฝากความหวังไว้กับอลิซมากขนาดนั้นล่ะ? ถ้าสิ่งที่มันพูดเป็นความจริง อลิซก็น่าจะมีระดับธาตุสีม่วงในตำนานไปแล้ว ลูกคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอหลอมรวมสมบัติชิ้นอื่นเพิ่มเข้าไปอีก?” โดนัลด์อธิบายให้ซาช่าฟัง “ระดับสีม่วง?” ซาช่ากล่าวด้วยความตกใจ “ใช่ สิ่งที่มันครอบครองสามารถยกระดับพลังธาตุได้ ลูกคิดว่าทำไมอลิซถึงพัฒนาขึ้นมากในเวลาอันสั้นขนาดนั้นล่ะ? ถ้าเธอสามารถยกระดับมันได้อีก เธอจะไม่แข็งแกร่งขึ้นเร็วกว่าเดิมหรอกหรือ?” โดนัลด์พูดต่อ “ขอแนะนำอะไรสักอย่างนะ ผมไม่คิดว่าอลิซจะพอใจนักหรอกถ้าท่านขู่ผมแบบนี้” จู่ๆ เกรย์ก็เอ่ยขึ้น เขาเหนื่อยที่จะต้องฟังคำแก้ตัวของโดนัลด์ ‘ความโลภมักจะมีวิธีปั่นหัวผู้คนเสมอ’ เขาคิดกับตัวเอง “พ่อไม่สนหรอกว่าอลิซจะเกลียดพ่อไหม พ่อจะรับภาระนี้ไว้เอง แต่สิ่งที่พ่อรู้คือเธอจะไม่ยืนดูครอบครัวล่มสลายไปเฉยๆ แน่นอน” โดนัลด์ยังคงพูดต่อ “ไม่ค่ะ ลูกไม่สนับสนุนความคิดของท่านแบบนี้” ซาช่ายืนขวางหน้าเกรย์เพื่อปกป้องเขา “ไม่ต้องเสียเวลาหรอก เขาถูกความโลภครอบงำไปแล้ว” เกรย์จับไหล่ซาช่าก่อนจะขยับตัวเธอไปด้านข้าง หลังจากผลักเธอออกไปแล้ว เขากล่าวเสริมว่า “อีกอย่าง เขาก็ไม่กล้าฆ่าผมหรอก” “ดีแล้วที่แกให้ความร่วมมือ” โดนัลด์กล่าว “ใครบอกว่าผมให้ความร่วมมือ? ผมแค่ย้ายเธอออกไปเพื่อที่จะได้มองหน้าท่านชัดๆ ต่างหาก” เกรย์พูด ก่อนจะเสริมว่า “ผมไม่มีสมบัติชิ้นนั้นแล้ว และในฐานะตัวแทนของอลิซ ผมผิดหวังในตัวท่านจริงๆ” โดนัลด์เบือนหน้าหนีเมื่อได้ยินเกรย์บอกว่าผิดหวังในตัวเขาในนามของอลิซ เขารู้ดีว่าเกรย์พูดถูก การทำเช่นนี้คงทำให้อลิซเกลียดเขาไปตลอดกาล แต่เขายินดีแบกรับภาระนี้เพื่อครอบครัว หากอลิซสามารถเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดได้ พวกเขาไม่เพียงแค่จะขึ้นไปสู่จุดสูงสุด แต่ยังสามารถครองโลกใบนี้ได้อีกด้วย โอกาสที่ครอบครัวของเขาจะได้ปกครองนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะยอมให้ความเกลียดชังเพียงเล็กน้อยมาขัดขวาง หากอลิซยังไม่ได้ดูดซับสมบัติชิ้นแรกไป เขาก็คงจะดูดซับมันเสียเอง แต่ในเมื่อเธอได้ดูดซับมันไปแล้ว เขารู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลกว่าที่เธอจะใช้ทั้งสองชิ้น “ซาช่า ออกไปข้างนอกแล้วล็อกประตูซะ” เขาออกคำสั่ง “ท่านพ่อ…” “ซาช่า เดี๋ยวนี้!” โดนัลด์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิม ซาช่าหันหลังให้พ่อด้วยความผิดหวังในแววตา ก่อนจะเดินออกไป เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเกรย์เพราะรู้สึกละอายใจแทนพ่อของเธอ อลิซเคยเล่าเรื่องของเกรย์และคนอื่นๆ ให้เธอฟัง ดังนั้นเธอจึงตั้งตารอที่จะได้เจอเพื่อนของอลิซมาโดยตลอด ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ พ่อของเธอกำลังขู่เอาชีวิตเกรย์เพื่อผลประโยชน์ของครอบครัวตนเอง ปัง! เธอปิดประตูดังลั่นขณะเดินออกไป โดยไม่ได้ล็อกกลอนตามคำสั่ง “แกเก็บมันไว้ที่ไหน?” โดนัลด์ถาม “อย่างที่บอกไปตอนแรก ผมไม่มีอีกแล้ว อีกอย่างจากที่ท่านพูด ผมคิดว่าท่านควรจะสร้างมิตรไม่ใช่ทำลายมัน” เกรย์กล่าวอย่างเย็นชา “ฉันไม่อาจฝากอนาคตของครอบครัวไว้ในมือคนแปลกหน้าเพียงเพราะเขาเป็นเพื่อนลูกสาวฉันได้หรอก” โดนัลด์ตอบ เขารู้ดีว่าเกรย์หมายถึงอะไร แต่สำหรับเขาแล้ว เขาทั้งเชื่อมั่นและวางใจคนในครอบครัวมากกว่าคนนอก หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก่อนที่ใครอื่นจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ คนในครอบครัวนี่แหละที่จะเป็นฝ่ายลุกขึ้นสู้ก่อน “ผมจะลืมเรื่องที่ท่านขู่ฆ่าผมไปซะ ถือว่าเห็นแก่มิตรภาพที่มีต่ออลิซ ผมไม่มีเหลือแล้ว และลูกสาวของท่านน่าจะรู้ดีว่าผมให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ของผมมากแค่ไหน” “ท่านคิดว่าผมจะเสี่ยงเอาชีวิตมาที่นี่ถ้าผมไม่ห่วงความปลอดภัยของเธอเหรอ? คิดดูให้ดี” เกรย์พูดอย่างหงุดหงิดกับท่าทีของโดนัลด์ “นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะถาม แกเอาไปไว้ที่ไหน?” โดนัลด์ไม่ยอมจำนนต่อคำพูดของเขา “มันไม่มีอีกแล้ว ท่านจะถามลูกสาวท่านดูก็ได้ถ้าคิดว่าผมโกหก” เกรย์ตอบพร้อมกับกอดอก “หึ! งั้นแกก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว” โดนัลด์แค่นเสียงอย่างโกรธจัดก่อนจะสะบัดมือ เกรย์กระเด็นลอยออกไปด้วยแรงที่เกิดจากการขยับมือเพียงเล็กน้อยนั้น ปัง! เขากระแทกเข้ากับผนังห้องทำงานจนเกิดเป็นรอยร้าว เขาไม่เห็นโดนัลด์ใช้พลังธาตุอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่แค่แรงจากการสะบัดมือก็ส่งเขาจนกระเด็น ‘นี่คือพลังของผู้ที่อยู่ในระดับจอมราชันงั้นเหรอ?’ เขาถามตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกโจมตีโดยคนในระดับจอมราชัน ไม่นึกเลยว่าคนคนนั้นจะเป็นพ่อของเพื่อน โดนัลด์มองเกรย์ด้วยความแปลกใจเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นว่าเกรย์ไม่ได้รับบาดเจ็บจากสิ่งที่เขาทำไปเมื่อครู่ แรงที่เขาสร้างขึ้นจากการขยับมือเพียงแค่นั้นสามารถสังหารจอมเวทธาตุระดับอาร์เคนขั้นสูงสุด และทำให้จอมเวทธาตุระดับต้นกำเนิดบาดเจ็บสาหัสได้เลยทีเดียว แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ เกรย์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามตัว แล้วมองเขากลับด้วยท่าทางยโส “ผมไม่นึกจริงๆ ว่ามันจะลงเอยแบบนี้”