บทที่ 325: ความสามารถใหม่! เมืองฟรอสต์ซิตี้ คฤหาสน์ตระกูลรีสส์ รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวผ่านประตูหน้าเข้ามาในอาณาเขตของคฤหาสน์ ภายในรถมีโดนัลด์และเกรย์นั่งอยู่ด้วยกัน บรรยากาศภายในรถค่อนข้างตึงเครียด ตลอดทางที่ผ่านมาไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำเดียว ก่อนหน้านี้ที่สำนักงานของเจอรัลด์ เกรย์ยอมเสี่ยงบอกชื่อสมบัติกับโดนัลด์ เพราะโดนัลด์ยื่นคำขาดว่าหากเขาไม่บอก ก็จะไม่ยอมบอกว่าอลิซอยู่ที่ไหน ‘ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง?’ เกรย์ถามวอยด์ที่ยังคงเฝ้าดูเจอรัลด์อยู่ ‘ปกติ แต่ลูกสาวของเขาดูเหมือนจะมีทัศนคติที่ไม่ดีกับนายนะ เอาแต่บ่นถึงนายตลอดเวลา จะให้ฉัน... ก็นะ กำจัดเธอทิ้งเลยไหม?’ วอยด์ถาม ‘ไม่จำเป็น ถ้าทุกอย่างราบรื่น วันนี้ฉันก็น่าจะออกไปจากที่นี่แล้ว ฉันได้ไอเดียในการทำอุปกรณ์สื่อสารมาบ้างแล้ว เหลือแค่ลงมือทำตอนที่ฉันกำลังเดินทางไปหาอลิซ’ เกรย์ปฏิเสธความคิดที่จะให้วอยด์สังหารลูกสาวของเจอรัลด์ เขาไม่ได้จะบอกว่าเขาชอบเธอ แต่เขาก็ไม่ได้เกลียดเธอถึงขั้นอยากฆ่าแกงกัน เขาเข้าใจดีว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่ใจกับความเกลียดชังของเธอ ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงอาคารหลังหนึ่ง เกรย์และโดนัลด์ก้าวลงจากรถม้า ทันทีที่ลงมา เกรย์ก็ได้รับการต้อนรับจากใบหน้าที่คุ้นเคย “ซีค ฮูเวอร์ ฉันไม่คิดเลยว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้งในเขตคฤหาสน์ตระกูลฉันแบบนี้” ซาช่ากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “สวัสดี นี่เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้แอบสะกดรอยตามฉันอยู่?” เกรย์ถามพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “นี่มันเขตคฤหาสน์ตระกูลฉันนะ ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนพูดประโยคนั้น” ซาช่าตอบกลับ “ก็นะ ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายที่เดินเข้ามาหาฉันตลอด ฉันก็เลยสงสัยน่ะ” เกรย์ตอบพลางยักไหล่ “พ่อคะ เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ซาช่าหันไปถามพ่อของเธอ “เขาคือเหตุผลที่จักรพรรดิกำลังตามหาตัวซาช่าอยู่” โดนัลด์ชี้ไปที่เกรย์ก่อนจะเดินเข้าอาคารไป “เป็นวิธีแนะนำตัวที่แปลกดีนะ” เกรย์บ่นพึมพำ “ห้ะ! นายคือเกรย์ เพื่อนของอลิซเหรอ?” ซาช่าถามด้วยความประหลาดใจ เกรย์พยักหน้าก่อนจะเดินตามหลังโดนัลด์เข้าไป “เดี๋ยวสิ แล้วทำไมตอนนั้นถึงบอกว่าชื่อซีค ฮูเวอร์ล่ะ?” ซาช่าถามพลางวิ่งตามพวกเขาไป เกรย์ยักไหล่ทำนองว่า ‘ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร’ “งั้นที่นายมาที่นี่ก็เพราะอลิซสินะ เสียใจด้วยนะที่ต้องทำลายความหวังของนาย แต่อลิซไม่ได้อยู่ในเมืองนี้แล้ว” ซาช่ากล่าวพร้อมรอยยิ้มเยาะเมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบสนอง “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันมาที่นี่ล่ะ?” เกรย์เอียงคอถาม โดนัลด์พาเกรย์เข้าไปในห้องทำงานแล้วนั่งลง ซาช่าเองก็ตามเข้ามาในห้องด้วยเช่นกัน “พ่อคะ พ่อจะบอกเขาเหรอว่าอลิซอยู่ที่ไหน? พ่อยังไม่ยอมบอกหนูเลยนะ” ซาช่าถาม “ในเมื่อลูกอยู่ที่นี่ด้วย พ่อก็จะบอกให้รู้พร้อมกันไปเลย” โดนัลด์กล่าวพลางมองไปที่เกรย์และซาช่า “อลิซอยู่ในอาคารนี้แหละ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ เกรย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ในขณะที่ซาช่ามองพ่อของเธอด้วยความสับสน “แต่... แต่หนูเห็นเธอออกจากเมืองไปก่อนที่คนของจักรพรรดิจะมาถึงนี่นา” ซาช่าลุกขึ้นจากโซฟา “พ่อได้รับข่าวกรองมาว่าจักรพรรดิจะส่งคนมา พ่อเลยสร้างฉากให้ทุกคนเข้าใจว่าเธอออกจากเมืองไปแล้วจริงๆ มีแค่พ่อกับอาของลูกเท่านั้นที่รู้ว่าเธออยู่ในอาคารนี้” โดนัลด์อธิบาย เกรย์จึงเข้าใจในทันทีว่าทำไมจุดแสงของอลิซถึงแสดงผลอยู่ในอาคารนี้ “เธอถูกซ่อนเอาไว้ที่ไหนสักแห่งในอาคารนี้เองสินะ ไม่น่าล่ะ” เขาพึมพำกับตัวเอง “ใช่ มันมีห้องใต้ดินอยู่ในอาคารนี้ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ และเป็นคนที่พ่อเชื่อใจว่ายอมตายดีกว่าจะเอาความลับนี้ไปบอกศัตรู” โดนัลด์มองเกรย์และซาช่าด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมขอพบเธอได้ไหม?” เกรย์ถาม “ไม่ได้ พ่อบอกแค่ว่าจะบอกว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ไม่ได้บอกว่าจะอนุญาตให้พบ เหตุผลเดียวที่พ่อตกลงจะบอกเพราะนายยอมเสี่ยงบอกสิ่งที่พ่อต้องการรู้ต่างหาก” โดนัลด์ปฏิเสธ “ถ้าจะไม่ให้ผมพบเธอ แล้วจะบอกผมทำไมว่าเธออยู่ที่นี่?” เกรย์ถามกลับ “ประการแรก เพราะพ่อสัญญาว่าจะบอกว่าเธออยู่ที่ไหน ประการที่สอง... ของสิ่งนั้นอยู่ที่ไหน?” โดนัลด์มองไปทางเกรย์ด้วยสายตาเย็นชา เกรย์สบตากับแววตาเย็นชานั้นก่อนจะยิ้มมุมปาก “ผมไม่มีมันหรอก ผมได้มาแค่สี่ชิ้น และผมก็แบ่งแจกจ่ายให้ตัวเองกับเพื่อนๆ ไปหมดแล้ว” “ฉันไม่คิดว่านายจะเข้าใจสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่นะ เอาล่ะ ฉันจะพูดใหม่อีกครั้ง ส่งมันมาให้ซะ ไม่งั้นก็ตาย” โดนัลด์วางมือขวาลงบนโต๊ะก่อนจะเคาะนิ้วซ้ำๆ การเปลี่ยนแปลงท่าทีอย่างกะทันหันของโดนัลด์ทำให้ซาช่าตกใจ เธอเพิ่งจะอ้าปากเตรียมขอให้เขาพาไปหาอลิซ เขาก็เริ่มข่มขู่เกรย์เสียแล้ว “อย่างที่บอกไปแต่แรก ผมไม่มีมันหรอก ยิ่งไปกว่านั้น คุณคิดว่าผมจะโง่พอที่จะพกของสำคัญแบบนั้นติดตัวไปทุกที่ที่ผมไปเลยหรือไง?” เกรย์ตอบด้วยสีหน้าใจเย็น เขายังคงนั่งสบายๆ อยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับโดนัลด์ โดนัลด์หรี่ตาลงก่อนจะปลดปล่อยแรงกดดันจากระดับพลังของเขาเข้าใส่เกรย์ ระยะห่างที่ใกล้กันทำให้เกรย์สัมผัสถึงแรงกดดันได้โดยตรง มันแตกต่างจากที่หญิงสาวตระกูลสมิธเคยส่งมาให้โดยสิ้นเชิง ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกแก้วแห่งความโกลาหลที่เขาดูดซับไป มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย ทันทีที่แรงกดดันพุ่งเข้ามา เกรย์สังเกตเห็นลูกแก้วธาตุในตัวหมุนวนด้วยตัวเอง ก่อนจะแผ่ออร่าที่เขาสามารถสัมผัสได้เพียงคนเดียวออกมา เมื่อแรงกดดันปะทะเข้ากับออร่านั้น มันก็สลายไปในทันทีและผ่านร่างเขาไปเสมือนว่าเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ เขาไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งนี้ตอนที่หญิงสาวตระกูลสมิธทำกับเขา อาจเป็นเพราะตอนนั้นเธออยู่ในเพียงขั้นแรกของระดับโอเวอร์ลอร์ดเท่านั้น ‘หึม ความสามารถในการลบล้างแรงกดดันจากคนที่มีระดับพลังสูงกว่าเรางั้นเหรอ นี่เป็นของใหม่สินะ’ เขาคิดในใจพร้อมรอยยิ้ม โดนัลด์มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าเขาจะยังยิ้มออกในขณะที่เขาปลดปล่อยแรงกดดันเข้าใส่แบบนี้ ‘ต้องเป็นเพราะสมบัตินั่นแน่ๆ ไม่มีอะไรอื่นที่จะทำให้คนที่มีระดับพลังต่ำกว่ารู้สึกใจเย็นต่อหน้าแรงกดดันของข้าได้ขนาดนี้’ เขาคิดขณะที่ความโลภฉายชัดอยู่ในแววตา