บทที่ 973 แผนการเจ้าเล่ห์ ชายหนุ่มยังคงเดินหน้าโจมตีอย่างต่อเนื่อง เวลาล่วงเลยมากว่าห้านาทีแล้วโดยที่เกรย์ไม่สามารถโต้กลับชายหนุ่มได้เลยหากปราศจากอาคม ชายหนุ่มผู้นั้นได้ทำให้เขาเสียเปรียบอย่างสมบูรณ์ การโจมตีระลอกหนึ่งพุ่งเข้ามาจนร่างของเกรย์กระเด็นไปอีกทิศทางหนึ่ง ร่างของเกรย์กระแทกเข้ากับพื้น ออร่าของจอมเวทธาตุระดับแปดเริ่มจางหายไปจากร่างกายของเขา ไม่นานนักเขาก็กลับคืนสู่ระดับห้าตามเดิม “ยอมแพ้ซะ...” “ยังไม่...” เกรย์ขัดจังหวะชายหนุ่มด้วยเสียงหอบหายใจรวยริน เห็นได้ชัดว่าเขามาถึงขีดจำกัดแล้ว ชายชราไม่ยื่นมือเข้าไปแทรกแซงอีกต่อไป เขาพยายามจะช่วยเกรย์แล้ว แต่ดูเหมือนเกรย์จะดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผล เขาถึงขั้นแสดงท่าทีไม่เคารพชายชราด้วยซ้ำ “ฮ่าๆ ข้าชอบคนแบบแกจริงๆ ตอนนี้ข้าจะฆ่าแกด้วยความสำราญใจเลย” ชายหนุ่มหัวเราะลั่น เกรย์ลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองชายหนุ่ม “แกคิดว่าแกจะฆ่าข้าได้จริงๆ งั้นรึ?” ชายหนุ่มหัวเราะก่อนจะปลดปล่อยการโจมตีที่ส่งร่างของเกรย์กระเด็นไปอีกครั้ง เกรย์กระอักเลือดออกมาคำโตขณะกระแทกเข้ากับพื้นดิน “นึกว่าข้าจะเริ่มต้องกังวลซะแล้ว” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเมื่อเห็นเกรย์นอนนิ่งอยู่กับพื้น เขาเดินเข้าไปหาเกรย์ ในสายตาของเขา เกรย์จบสิ้นแล้ว แม้จะยังระแวดระวังอยู่บ้างแต่เขาก็ไม่คิดว่าเกรย์จะฝืนทนได้อีกต่อไป ทุกคนต่างดูออกว่าการโจมตีครั้งล่าสุดนี้ทำให้เกรย์สะบักสะบอมอย่างหนัก เลือดไหลทะลักออกมาจากปาก จมูก และแผลตามร่างกายหลายแห่ง เมื่อเขาเดินไปถึงระยะห่างจากเกรย์ประมาณห้าเมตร สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนที่เฝ้าดูการต่อสู้อยู่ก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเช่นกัน สายตาของพวกเขาทั้งหมดจับจ้องไปยังจุดที่เกรย์เคยนอนอยู่ แต่ทว่า... เขากลับไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว ‘กับดักงั้นรึ!’ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่แล่นเข้ามาในหัวของทุกคน ชายหนุ่มพยายามจะเคลื่อนไหวแต่กลับพบว่าร่างกายของเขาเริ่มเชื่องช้าลง เกรย์ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเขาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก “แกคิดจริงๆ รึว่าแกจะฆ่าข้าได้?” ยังไม่ทันสิ้นเสียง เกรย์ก็ซัดหมัดเข้าใส่แผ่นหลังของชายหนุ่มอย่างจัง หมัดนี้อัดแน่นไปด้วยธาตุไฟ สายฟ้า และดิน ทำให้พลังทำลายล้างเหนือระดับกว่าปกติหลายเท่า เมื่อถูกโจมตีในระยะประชิดเช่นนั้น ชายหนุ่มก็กระอักเลือดออกมาคำโต เมื่อทุกคนหันไปมองเกรย์ พวกเขาก็สังเกตเห็นว่าเขากลับมาอยู่ในระดับแปดของขอบเขตปราชญ์อีกครั้ง และดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ ในขณะที่ผู้ชมยังคงตกตะลึง เกรย์ก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง คราวนี้เขาเร็วขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ชายหนุ่ม ขณะที่ชายหนุ่มพยายามป้องกัน เขากลับถูกพลังนั้นซัดกระเด็นไป ทุกคนสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของพลังโจมตีในตัวเกรย์ได้อย่างชัดเจน มันอยู่ในระดับที่เหนือกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงผู้ที่อยู่เหนือขอบเขตปราชญ์เท่านั้นที่ตรวจสอบจนเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น “เขาแอบสร้างค่ายกลเอาไว้ ช่างเป็นคนที่เจ้าเล่ห์จริงๆ แม้แต่ข้ายังไม่ทันสังเกตเห็นเลย” ชายชราพึมพำกับตัวเอง การที่เกรย์สามารถปิดบังเรื่องเช่นนี้จากสายตาของยอดฝีมือจำนวนมากได้ แสดงให้เห็นว่าเขาเจ้าเล่ห์เพียงใด ไม่เพียงเท่านั้น ทักษะการสร้างค่ายกลของเขายังอยู่ในระดับที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย “เป็นเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์จริงๆ เขาช่าง...” ผู้นำตระกูลเบอร์ชาร์ดถอนหายใจพลางมองไปยังบรรดาคนรุ่นใหม่ในตระกูลของเขา เขาไม่สามารถนำพวกนั้นมาเปรียบเทียบกับเกรย์ได้เลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่แค่คนเหล่านั้น แม้แต่ผู้อาวุโสส่วนใหญ่ก็ยังเทียบไม่ได้กับเด็กหนุ่มคนนี้ เกรย์มีอายุเพียงยี่สิบถึงยี่สิบสองปีเท่านั้น ทว่าเขากลับเป็นปรมาจารย์ด้านค่ายกล ทั้งยังมีการตัดสินใจในการต่อสู้ที่เฉียบแหลม และสามารถเลือกใช้แผนการที่ดีที่สุดได้เสมอ จากอาคมที่เขาใช้ ทุกคนรู้ดีว่าเขาต้องเชี่ยวชาญเรื่องค่ายกล แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะทำเรื่องแบบนี้ได้ ชายหนุ่มจากฝ่ายเนเธอร์ที่เคยโจมตีเกรย์รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง หากเขาสังหารเกรย์ในตอนนั้น เขาคงไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวเช่นนี้ในอนาคต ‘ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม’ เวลานี้พวกเขาต่างรู้สึกว่าเกรย์คงจะเผยไพ่ตายออกมาหมดแล้ว หรืออย่างน้อยก็คงใช้ไพ่ใบสำคัญที่สุดไปแล้ว พวกเขาต่างคิดว่าเกรย์ไม่สามารถคงสภาพนี้ได้นานนัก เป็นที่รู้กันดีว่าการใช้เทคนิคเพื่อรีดเร้นพลังนั้นเท่ากับการทำร้ายตนเอง โดยเฉพาะเทคนิคระดับของเกรย์ ปกติแล้วเทคนิคเหล่านี้มักเพิ่มพลังให้จอมเวทธาตุได้เพียงระดับเดียวเท่านั้น แต่เทคนิคของเกรย์กลับเพิ่มให้ถึงสามระดับ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน กลับมาที่ลานประลอง เกรย์ยังคงระดมโจมตีชายหนุ่มอย่างต่อเนื่อง เขาไม่เปิดโอกาสให้คู่ต่อสู้ได้พักฟื้นเลยแม้แต่นิดเดียว เขาพุ่งตัวเข้าไปหลังจากซัดชายหนุ่มจนกระเด็นด้วยหมัด ก่อนจะเตะส่งร่างนั้นขึ้นไปบนอากาศ ร่างของเขาเลือนหายไปแล้วปรากฏตัวขึ้นเหนือร่างของชายหนุ่ม คทาดินขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในมือ เขาคว้าด้ามคทาไว้แน่นแล้วฟาดลงบนร่างกายของชายหนุ่มอย่างเต็มแรง เมื่อการโจมตีปะทะเข้ากับร่างของชายหนุ่ม เขาก็กระแทกลงบนลานประลองอย่างจัง และเป็นครั้งแรกตั้งแต่การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นที่ลานประลองต้องสั่นสะเทือน แรงปะทะจากการโจมตีครั้งนี้เหนือความคาดหมายของทุกคน เกรย์ไม่หยุดเพียงแค่นั้น ชายหนุ่มคนนี้ต้องการเอาชีวิตเขา และแน่นอนว่าเขาย่อมต้องเอาคืนอย่างสาสม ก้อนหินขนาดใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าและร่วงหล่นลงมาสู่พื้นดิน ชายหนุ่มที่กำลังพยายามยันตัวลุกขึ้นเห็นหินเหล่านั้นร่วงลงมาดั่งห่าฝน เขากำลังจะขยับตัวแต่กลับรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งและเชื่องช้าลง ไม่เพียงแค่นั้น ร่างหนึ่งยังปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาพร้อมกับถือดาบสายฟ้าเล่มใหญ่ที่ถูกใช้พุ่งเสียบเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างจัง หลังจากเกรย์แทงดาบ เขาก็เลือนหายไป ปล่อยให้ชายหนุ่มต้องรับมือกับการโจมตีจากก้อนหินเหล่านั้นด้วยตนเอง ความสิ้นหวังปรากฏขึ้นในดวงตาของชายหนุ่ม เขาทำได้เพียงเฝ้ามองก้อนหินเหล่านั้นกระแทกเข้ากับร่างกายของเขา เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะเอ่ยปากยอมแพ้เสียด้วยซ้ำ นับจากตอนที่เกรย์ใช้ค่ายกลจนถึงตอนนี้กินเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งนาที ผลแพ้ชนะของการต่อสู้ก็ถูกตัดสินลงแล้ว