บทที่ 357: จุดเปลี่ยนของตระกูลเซียว ทั้งสองคนลงจอด ณ จุดที่ไม่ไกลจากเมืองอู่ถานนัก หลังจากลงสู่พื้น เซียวเหยียนไม่ได้สนใจราชินีเมดูซ่าที่อยู่เคียงข้าง สีหน้าของเขามืดมนลงเล็กน้อยขณะเดินตรงไปยังประตูเมืองที่เปิดกว้าง เมื่อเดินเข้าใกล้ประตูเมือง เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมองตัวอักษรขนาดใหญ่สามคำที่เขียนว่า ‘เมืองอู่ถาน’ เหนือซุ้มประตู ฝีเท้าของเขาก็ชะงักลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขากวาดสายตามองความวุ่นวายและเสียงผู้คนที่ดังแว่วออกมาจากอุโมงค์ประตูเมือง เขาก็ถอนหายใจเบาๆ และพึมพำกับตัวเองว่า “เมืองอู่ถาน ในที่สุดผม เซียวเหยียน ก็ได้กลับบ้านเสียที” เซียวเหยียนก้าวเท้าเดินผ่านอุโมงค์ที่ค่อนข้างมืดเข้าสู่ตัวเมือง จากนั้นพื้นที่เบื้องหน้าก็พลันสว่างไสวขึ้นภายใต้แสงแดด เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและเห็นทางแยกที่คุ้นเคยและน่าถวิลหาปรากฏอยู่ในสายตา “สองปีแล้ว แต่แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย” เซียวเหยียนหัวเราะเบาๆ ความรู้สึกอบอุ่นจางๆ ของการได้กลับบ้านทำให้สีหน้าที่เคร่งขรึมของเขาอ่อนลงเล็กน้อย เขาหันไปมองราชินีเมดูซ่าที่กำลังเดินตามหลังมาด้วยฝีเท้าสม่ำเสมอไม่ช้าไม่เร็ว จากนั้นเขาก็หันกลับมา ก้าวเท้าเดินอย่างรวดเร็วไปตามถนนที่เขาคุ้นเคยมานานกว่าทศวรรษ เนื่องจากเซียวเหยียนกังวลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตระกูลในใจ เขาจึงไม่ได้หยุดพักระหว่างทาง เขาเดินรีบร้อนไปตามถนนในความทรงจำ ระหว่างทางเมื่อเขาผ่านตลาดไม่กี่แห่งที่เป็นของตระกูลเซียว เขาก็หยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าตลาดมีผู้คนบางตา จากนั้นฝีเท้าของเขาก็เร่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ สิบกว่านาทีต่อมา เซียวเหยียนที่ผ่านถนนหลายสายด้วยความคุ้นเคยก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน เขาเงยหน้ามองลานกว้างขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดถนน บนประตูทางเข้ามีตัวอักษรใหญ่สองคำว่า ‘ตระกูลเซียว’ สิ่งนี้ทำให้เขาค่อยๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก เซียวเหยียนยืนอยู่หน้าประตูบ้านของเขาเอง แต่บรรยากาศกลับเงียบเหงากว่าที่เคย สายตาของเขากวาดมองรอบๆ ตระกูลเซียว เมื่อตอนที่เขาจากบ้านไป ที่แห่งนี้เคยเต็มไปด้วยผู้คน แต่ปัจจุบันกลับดูรกร้างว่างเปล่า ไม่เห็นแม้แต่ยามที่เคยยืนสง่าอยู่หน้าประตูหลัก “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเอียงศีรษะไปมองราชินีเมดูซ่าที่อยู่ด้านหลัง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามเบาๆ “คุณรับปากอะไรผมสักอย่างได้ไหม?” “ไม่” ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะยังคงผูกใจเจ็บกับท่าทีของเซียวเหยียนเมื่อครู่ ดังนั้นเธอจึงปฏิเสธเขาทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น “ค่าตอบแทนคือสมุนไพรชนิดหนึ่งที่จำเป็นในการหลอม ‘โอสถวิญญาณละลาย’ (Thawing Spirit Pill)” เซียวเหยียนกล่าวเรียบๆ “นายมีเหรอ?” รูม่านตาของราชินีเมดูซ่าสว่างวาบขึ้นทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา “ผมมี ‘ผลเข็มปีศาจสุสาน’ (Tomb Monster Needle Fruit)” เซียวเหยียนเคยเก็บสมุนไพรจำนวนมากกลับมาจากหุบเขาเล็กๆ ในเทือกเขาสัตว์อสูรก่อนที่จะจากมาในตอนนั้น ‘ผลเข็มปีศาจสุสาน’ ที่จำเป็นต้องใช้ในการหลอมโอสถวิญญาณละลายก็บังเอิญเป็นหนึ่งในนั้น “ต้องการอะไร?” “วันนี้ คุณต้องเชื่อฟังผม” “ฉันฆ่าคนได้นะ” ราชินีเมดูซ่าไตร่ตรองอยู่ไม่ถึงสองวินาทีก่อนจะพยักหน้า สำหรับเธอแล้ว การฆ่าคนนั้นถือว่าราคาถูกกว่าเรื่องอื่นๆ มากนัก เซียวเหยียนยิ้ม หันหลังกลับและเดินผ่านประตูหลักเข้าไป แต่ทว่าทันทีที่เขาก้าวเท้าผ่านประตู เสียงเล็กๆ ที่โกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตู “พวกเจ้าเป็นใคร? คิดว่าตระกูลเซียวของพวกเราจะรังแกกันง่ายๆ หรือไง?” เมื่อได้ยินเสียงนั้น ฝีเท้าของเซียวเหยียนก็อดชะงักไม่ได้ เขาหันกลับไปมองทิศทางที่มาของเสียง ด้านหลังประตูหลัก เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ดูน่ารักสดใสอายุเพียงสิบสองถึงสิบสามปี กำลังจ้องมองเขาอย่างโกรธเคืองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “เธอ...” สายตาของเซียวเหยียนกวาดผ่านร่างของเด็กหญิงช้าๆ ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นจากก้นบึ้งของจิตใจ ใบหน้าของเขานุ่มนวลลงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวเบาๆ “ฉันจำได้ว่าเธอชื่อ เซียวชิง ใช่ไหม? น้องสาวของลูกพี่ลูกน้องเซียวเม่ย เธอโตขึ้นเยอะเลยนะตั้งแต่ที่ฉันเห็นครั้งล่าสุดเมื่อสองปีก่อน” เมื่อได้ยินเซียวเหยียนเรียกชื่อเธอได้อย่างแม่นยำ เด็กหญิงก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่ฉลาดเฉลียวของเธอหยุดอยู่ที่ร่างของราชินีเมดูซ่าครู่หนึ่ง แม้ว่าตอนนี้เธอยังเด็ก แต่เธอก็ยังตกใจกับความงามของหญิงสาวผู้ทรงเสน่ห์ที่มีผ้าคลุมหน้าปิดบังใบหน้าเอาไว้ เธอตกใจอยู่ชั่วครู่ก่อนที่สายตาจะเลื่อนกลับมาที่ใบหน้าของเซียวเหยียน เด็กหญิงจ้องมองเค้าโครงที่คุ้นเคยจางๆ พร้อมกับขมวดคิ้วเรียวพยายามใช้ความคิดอย่างหนัก หลังจากขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน เซียวชิงดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที ใบหน้าเล็กๆ ที่หันไปทางเซียวเหยียนแดงก่ำขึ้นในทันที ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความประหลาดใจและความตื่นเต้น ช่วงเวลาต่อมา เด็กหญิงผู้ไม่อาจควบคุมความตื่นเต้นได้ก็พุ่งเข้าใส่เซียวเหยียนทันที “พี่เซียวเหยียน? เป็นพี่จริงๆ ด้วย ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว!” เซียวเหยียนก้าวไปข้างหน้าและรับร่างเด็กหญิงที่โผเข้ามา เขายิ้มและลูบผมเซียวชิงพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “แม่หนูน้อย สองปีผ่านไป เธอเกือบจะไล่ตามพี่สาวเธอทันแล้วนะเนี่ย ในอนาคตต้องเป็นสาวงามแน่ๆ” “พี่คะ *ฮึก* พี่กลับมาสักที เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นกับตระกูลเรา พวกคนเลวนั่นกำลังฉวยโอกาส พวกมันมาที่ตระกูลเซียวทุกวัน หนูได้ยินจากแม่ว่าพวกมันต้องการจะยึดตลาดของเรา ช่วงนี้เราไม่กล้าออกจากบ้านเลยด้วยซ้ำ” เซียวชิงเงยใบหน้าเล็กๆ ที่นองไปด้วยน้ำตาจากหน้าอกของเซียวเหยียน ดวงตาของเธอแดงก่ำขณะสะอื้น เซียวเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย เขายิ้มพร้อมกับตบหลังเซียวชิงและกล่าวเบาๆ ว่า “เอาล่ะ แม่หนูน้อย ไม่ต้องกลัวนะ เรื่องพวกนี้ให้พี่จัดการเอง พาพี่ไปดูหน่อย” “ค่ะ!” เซียวชิงพยักหน้าเล็กๆ ของเธออย่างรีบร้อน เนื่องจากเซียวเหยียนเคยช่วยให้ตระกูลเซียวกลายเป็นกลุ่มอิทธิพลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองอู่ถานในคราวเดียวในตอนนั้น ชื่อเสียงของเซียวเหยียนจึงยิ่งใหญ่มากในหมู่คนรุ่นเดียวกับเซียวชิง ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงสองปีที่ผ่านมา ตระกูลเซียวก็ค่อยๆ ขยายตัวขึ้นด้วยยาฟื้นฟูที่เซียวเหยียนทิ้งไว้ให้ ดังนั้น พี่เซียวเหยียนผู้จากบ้านไปฝึกฝนผู้นี้ จึงถูกมองว่ามีพลังราวกับเทพเจ้าในใจของเด็กๆ เหล่านี้ เซียวเหยียนยืนตัวตรงและมองดูเซียวชิงที่กำลังวิ่งกระโดดโลดเต้นไปตามทางเดินเล็กๆ ด้วยความดีใจ แต่ทว่าใบหน้าของเขากลับมืดลงช้าๆ ฝ่ามือของเขาตบลงบนไม้บรรทัดหนักซวน (Heavy Xuan Ruler) ที่สะพายอยู่ด้านหลัง จิตสังหารที่เย็นยะเยือกที่พลุ่งพล่านขึ้นภายในตัวเขาทำให้ราชินีเมดูซ่าต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ เซียวเหยียนเดินตามเซียวชิงไปตามทางเดินที่ปูด้วยเศษหิน สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยซึ่งเขาห่างหายไปสองปีทำให้ความทรงจำในวัยเด็กค่อยๆ ไหลรินออกมาจากความคิด เซียวเหยียนเดินตามเซียวชิงผ่านทางเดินเล็กๆ ไม่กี่สาย โถงใหญ่ที่ค่อนข้างกว้างขวางก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในสายตา “พวกคนเลวพวกนั้นอยู่ข้างในค่ะ ท่านผู้อาวุโสใหญ่กับคนอื่นๆ ก็อยู่ข้างในด้วย แต่ทุกคนได้รับบาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นพวกมันคงไม่กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้หรอก” เซียวชิงชูกำปั้นเล็กๆ ของเธอไปทางโถงใหญ่และกล่าวอย่างโ