Chapter 3565: Past Mistakes (Part 2)

Published Apr 10, 2026, 04:13 AM

ในยุคปัจจุบัน การจะสะกดรอยตามสมาชิกตระกูลเกอร์นอฟในยามที่พวกเขาเลือกใช้เส้นทางปลอดภัยนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย มาตรการรักษาความปลอดภัยของพวกเขานั้นไร้ที่ติและยากจะคาดเดา พวกเกอร์นอฟไม่เคยยึดติดกับรูปแบบเดิมๆ นานนัก ทั้งยังมักจะสับขาหลอกใช้เส้นทางอ้อมมากมายก่ายกองก่อนจะมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่แท้จริง ทว่า... เรื่องราวกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป ย้อนกลับไปในอดีต ในยุคที่โอกรอม เกอร์นอฟ ยังคงง่วนอยู่กับการค้นหาสมดุลอันสมบูรณ์แบบระหว่างทักษะที่ได้รับกับอัตราการรอดชีวิตในหลักสูตรการฝึกฝนเหล่าทายาทของตน มาตรการรักษาความปลอดภัยในตอนนั้นยังคงหละหลวมและมักจะถูกละเลยอยู่บ่อยครั้ง พวกคนหนุ่มสาวที่เย่อหยิ่งจองหองและเหล่าข้ารับใช้ที่ไร้น้ำยาต่างไม่คิดแม้แต่จะใส่ใจลบร่องรอยของตนเอง โอกรอมสังหารพวกมันและใครก็ตามที่บังอาจสะกดรอยตามมาจนถึงเซฟเฮาส์ของเขา แต่ทว่านั่นก็ต่อเมื่อเขาสามารถตรวจพบพวกมันได้เท่านั้น เทซก้าเล็งเห็นถึงพรสวรรค์ของชายผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็นเสาหลักผู้ก่อตั้งอาณาจักร และตระหนักดีว่าโอกรอมอาจจะเติบโตขึ้นกลายเป็นเสี้ยนหนามที่คุกคามเขาได้ในอนาคต ดังนั้น 'ผู้กลืนกินตะวัน' (Suneater) จึงได้ใช้ประโยชน์จากความโง่เขลาของเหล่าทายาทและผู้ติดตามของโอกรอม ในการเสาะหาที่ตั้งฐานที่มั่นของพวกเกอร์นอฟตั้งแต่สมัยที่พวกมันยังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง แม้กระทั่งหลังจากที่โอกรอมสิ้นชีพไปแล้ว เทซก้าก็ยังคงจับตาดูทายาทของโอกรอมอย่างไม่คลาดสายตา พร้อมทั้งคอยจดบันทึกฐานทัพลับที่เขาค้นพบจากการสะกดรอยตามพวกมัน ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ แม้เขาจะไม่ได้ล่วงรู้ถึงที่ตั้งของเซฟเฮาส์ทุกแห่ง แต่เขาก็พบมันมากพอสมควรเลยทีเดียว "ข้าคิดไว้ไม่มีผิด" เทซก้าหัวเราะร่วนเสียงแหลม "พวกเกอร์นอฟที่แสนจะสมบูรณ์แบบก็มีจุดบอดอยู่เหมือนกัน พวกมันหมกมุ่นอยู่กับโอกรอมมากเสียจนดัดแปลงเซฟเฮาส์เก่าแก่ที่เขาสร้างขึ้นมากับมือให้กลายเป็นฐานที่มั่นหลัก ส่วนที่แห่งอื่นๆ นั้นล้วนไม่ได้รับการพัฒนาหรือป้องกันได้ดีเท่า "ข้าไม่ได้มีแผนที่จะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับพวกเกอร์นอฟหรอกนะ แต่ถ้าหากพวกมันบังอาจมาแตะต้องเด็กๆ ของข้าแม้แต่ปลายเล็บล่ะก็ ข้าจะสานฝันของพวกมันให้เป็นจริง และฝังพวกมันไว้เคียงข้างบรรพบุรุษสุดที่รักของพวกมันเอง" *** คฤหาสน์เวอเฮน ไม่กี่วันต่อมา การมาเยือนอย่างกะทันหันของซินย่าในระหว่างที่จีร์นี่กำลังคลอดบุตร และการยื่นมือเข้ามาแทรกแซงของเทซก้าได้ทำลายแผนการของพวกเกอร์นอฟจนป่นปี้ แต่ถึงกระนั้นพวกมันก็ยังคงสามารถหลบหลีกสายตาของเหล่าทหารยามและแทรกซึมผ่านกำแพงของตระกูลเออร์นาสเข้ามาได้อย่างแนบเนียน หากไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของผู้กลืนกินตะวัน สัญญาณเตือนภัยก็คงจะไม่มีวันดังขึ้น และการบุกรุกของพวกเกอร์นอฟก็คงจะถูกปล่อยผ่านไปโดยไม่มีใครทันสังเกตเห็น จีร์นี่ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคือสิ่งใด แต่เธอค่อนข้างมั่นใจว่าการบุกรุกในครั้งนี้สมควรจะเป็นการเปิดฉากการรุกรานจากพวกเกอร์นอฟอย่างแน่นอน 'บางทีพวกมันอาจจะแค่อยากหยั่งเชิงระบบป้องกันของฉัน หรือไม่พวกเกอร์นอฟก็คงพยายามสะสางความแค้นระหว่างเราให้จบสิ้นไปในทันทีหากสบโอกาส ฉันต้องการเวลาพักผ่อนและวางแผนกลยุทธ์' ด้วยเหตุผลดังกล่าว จีร์นี่จึงได้เอ่ยปากขอให้ลิธช่วยเป็นธุระจัดหาที่พักพิงชั่วคราวให้เธอสักสองสามวัน ทั้งเธอและโอไรออนต่างต้องการที่จะปิติยินดีและเฉลิมฉลองให้กับการถือกำเนิดของสมาชิกใหม่ล่าสุดในครอบครัว โดยที่ไม่ต้องมาคอยหวาดระแวงมองข้ามไหล่ตัวเองอยู่ตลอดเวลา โอไรออนนั้นอยู่ในสภาพที่พร้อมรบเต็มร้อยแล้ว แต่การต้องพลาดช่วงเวลาวันแรกๆ ในชีวิตของลูกสาวตัวน้อยไป ย่อมเป็นสิ่งที่เขาจะต้องเสียใจไปตลอดกาล ส่วนทางด้านจีร์นี่นั้น เธออยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมรับมือกับสถานการณ์ใดๆ เนื่องจากความเหนื่อยล้าจากการคลอดบุตรและสัญชาตญาณความเป็นแม่ที่กำลังพลุ่งพล่าน คฤหาสน์เวอเฮนจึงเปรียบเสมือนสถานที่หลบภัยอันปลอดภัย และมอบช่วงเวลาพักหายใจชั่วคราวให้กับตระกูลเออร์นาสจากวิกฤตการณ์ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ ด้วยสถานะของคามิลล่าที่กำลังตั้งครรภ์ เอลิเซียที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในเปล และชาร์เจนที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนกับลัคกี้ มันจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเกอร์นอฟจะกล้าลงมือทำอะไรบุ่มบ่ามกับจีร์นี่ การมีตัวตนอยู่ของลูกชายลิธยังคงเป็นความลับ ทว่าเพียงแค่ความสัมพันธ์ระหว่างคามิลล่ากับลิธก็เพียงพอแล้วที่จะใช้เป็นเครื่องยับยั้งชั้นดี "ดีใจเหลือเกินที่ได้คุณมาอยู่ด้วยกันที่นี่ จีร์นี่" เอลิน่าเอ่ย "ฉันล่ะอยากจะต้อนรับคุณในฐานะแขกของเราที่ลูเทียใจจะขาด แต่ที่นั่นมีพื้นที่ไม่พอสำหรับทุกคนนี่สิ" ควิลล่า ฟริยา ทูเลียน และกุนยิน ต่างคอยตามติดจีร์นี่และดริฟาไปเสียทุกหนทุกแห่ง โดยแต่ละคนล้วนมีคู่ครองของตนคอยอยู่เคียงข้าง "เชื่อฉันเถอะ ความยินดีทั้งหมดนั้นเป็นของฉันต่างหาก เอลิน่า" เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่จีร์นี่รู้สึกสงบสุขและยอมลดกำแพงการป้องกันของตนลง "ฉันไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองต้องการการพักผ่อนมากขนาดไหน จนกระทั่งฉันได้รับมันนี่แหละ" ในที่สุดเธอก็สามารถผ่อนคลายและดื่มด่ำไปกับห้วงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาภายในใจ ยามที่ได้ทอดสายตามองดูลูกสาวตัวน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลก "แล้วคุณล่ะรู้สึกอย่างไรบ้าง เอลิน่า?" จีร์นี่ถามไถ่ "ตอนกลางคืนนอนหลับสนิทดีไหม?" "ก็ส่วนใหญ่น่ะนะ" เอลิน่าถอนหายใจ "ฉันยังคงฝันร้ายอยู่บ้างเป็นบางครั้งบางคราว แต่ก็ไม่มีอะไรที่ภาพของลูกๆ จะปัดเป่าให้หายไปไม่ได้ในชั่วพริบตา ว่าแต่... ฉันขอถามอะไรคุณสักอย่างได้ไหม?" "ตราบใดที่มันไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับพวกเกอร์นอฟน่ะนะ" จีร์นี่ยกมือขึ้นนวดขมับของตนเบาๆ "พวกเศษสวะนั่นทำเอาฉันขวัญหนีดีฝ่อไปหมด และเพียงแค่คิดถึงพวกมันก็ทำเอาเลือดในกายฉันเดือดดาลพล่านขึ้นมาแล้ว" "เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กน้อยน่ะ" เอลิน่าชี้ไปที่ทารกซึ่งกำลังหลับสนิทอยู่ในเปลข้างๆ เก้าอี้อาบแดดของจีร์นี่ "ทำไมคุณถึงตั้งชื่อให้เธอว่า ดริฟา ล่ะ? ตอนที่ฉันได้ยินว่าคุณกำลังตั้งท้องลูกสาว ฉันก็นึกว่าคุณจะตั้งชื่อเธอตามฟลอเรียเสียอีก" "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" จีร์นี่พยักหน้ายอมรับ "จนกระทั่งโอไรออนสะกิดให้ฉันเห็นว่ามันจะเป็นเรื่องที่โหดร้ายและไม่ยุติธรรมต่อลูกสาวตัวน้อยของเรามากเพียงใด ตอนนี้เธอยังเด็กและชื่อไหนๆ ก็ล้วนดีสำหรับเธอทั้งนั้น แต่เมื่อใดที่เธอเติบโตขึ้น ดริฟาจะต้องได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับพี่สาวผู้ล่วงลับของเธออย่างแน่นอน "ฉันไม่อยากให้ดริฟาต้องมาคิดว่าตัวเองมีหน้าที่เกิดมาเพื่อเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไปจากการสูญเสีย 'ดอกไม้ดอกน้อย' ของฉัน หรือรู้สึกว่าต้องคอยแข่งขันกับความสำเร็จของพี่สาวที่ตายไปแล้ว ฉันแค่ต้องการให้ดริฟาได้เป็นตัวของตัวเอง "นั่นแหละคือเหตุผลที่พวกเราเลือกชื่อที่ไม่ใช้อักษรนำร่วมกับใครให้กับเธอ เราต้องการมอบการเริ่มต้นใหม่ที่สดใสให้กับดริฟา และให้เธอได้เป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง" "ถ้าอย่างนั้น คุณก็คิดว่าลิธไม่ควรจะตั้งชื่อเอลิเซียตามชื่อฉันงั้นสิ?" เอลิน่าเห็นด้วยกับเหตุผลของจีร์นี่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงสายใยผูกพันอันแสนพิเศษที่มีต่อเด็กหญิงตัวน้อย อันเนื่องมาจากธรรมเนียมการตั้งชื่อ "นั่นมันคนละเรื่องกันเลย" จีร์นี่แค่นเสียงขึ้นจมูก "คุณยังมีชีวิตอยู่และแข็งแรงดี เอลิเซียจะเติบโตขึ้นมาโดยที่ได้รู้จักมักจี่กับคุณ และคุณก็จะเป็นหนึ่งในแบบอย่างที่ดีให้กับเธอ ในทางกลับกัน ดริฟาจะไม่มีวันได้รู้จักกับพี่สาวคนโตของเธอเลย หากไม่ใช่ผ่านทางเรื่องเล่าขานของพวกเรา "มันคงจะต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าที่เธอจะทำความเข้าใจได้ว่า เรื่องราวเหล่านั้นมีส่วนไหนที่เป็นความจริง และส่วนไหนที่เป็นเพียงแค่มุมมองอันแสนงดงามผ่านความทรงจำของเรา" "จีร์นี่พูดถูกแล้ว เอลิน่า" บรินจาเอ่ยสมทบ "ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งชื่อมิลล่าตามแม่ของฉันด้วยเหตุผลเดียวกันนี้แหละ" เหตุผลอย่างเป็นทางการสำหรับการย้ายเข้ามาพำนักในคฤหาสน์เวอเฮนของตระกูลเออร์นาส ก็เพื่อใช้เวลาอยู่ร่วมกับเหล่ามิตรสหาย และเพื่อแนะนำให้ดริฟาได้รู้จักกับเพื่อนเล่นในอนาคตของเธอ วาเลรอนที่สอง เอลิเซีย ชาร์เจน ซอลการ์ ซูริน มิลล่า และดารัล ต่างได้รับคำเชิญให้มาร่วมงานพร้อมกับพ่อแม่ของพวกเขา "และนั่นก็คือเหตุผลที่ฉันตั้งชื่อลูกสองคนตามลิธ" เซเลียแทรกขึ้น "ฉันอยากให้เขาเป็นแบบอย่างให้กับเด็กๆ ฉันไม่ได้คาดหวังให้พวกเขาต้องออกไปผจญภัยแบบบ้าระห่ำอย่างที่เขาทำหรอกนะ การได้เป็นนักล่ามือฉมังและนักเวทอัจฉริยะก็นับว่ามากเกินพอสำหรับฉันแล้ว" "คุณตั้งมาตรฐานให้ลูกๆ ไว้ต่ำจังเลยนะ" ริสซ่า ดรายแอดผู้เป็นภรรยาของมาร์ธหัวเราะคิกคัก "ฉันรู้" เซเลียตอบกลับด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ "ฉันก็แค่อยากให้ลิเลียกับเลแรนเติบโตขึ้นเป็นจอมเวทที่ดี มีความรับผิดชอบ และกลายเป็นเศรษฐีมหาศาล แล้วก็อาจจะตามใจแม่ของพวกเขาบ้างนิดๆ หน่อยๆ ฉันว่าฉันสมควรได้รับมันนะ หลังจากทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาก่อวีรกรรมเอาไว้กับฉัน... ว่าแต่พูดถึงเรื่องอัจฉริยะแล้ว..." ชาร์เจนกำลังแกะสลักตุ๊กตาไม้รูปจีร์นี่ตัวเล็กๆ จากแก่นไม้โอ๊กชิ้นหนึ่ง ไม่เพียงแต่มันจะใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีโดยใช้เพียงแค่กรงเล็บของเขาเท่านั้น แต่ตุ๊กตาไม้ตัวนี้ยังมีความละม้ายคล้ายคลึงกับตัวจริงอย่างน่าตื่นตะลึงอีกด้วย ความแตกต่างเพียงประการเดียวก็คือ หุ่นจำลองจิ๋วตัวนั้นดูอ่อนเยาว์และผ่อนคลาย ไม่ได้มีสภาพเหมือนกับคนที่พร้อมจะหลับยาวเป็นสัปดาห์รวดและมีภัยคุกคามถึงชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายมานานนับเดือนเหมือนอย่างตัวจริง "ฉันดูดีขนาดนี้เชียวหรือ?" จีร์นี่เอ่ยถามขณะกำลังเชยชมใบหน้าของตนเองบนตุ๊กตาไม้ "ไม่เลย" ชาร์เจนส่ายหน้าดิกอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับแกว่งหางไปมา

React

Discussion