Chapter 183 - 131. เจ้าสำนักหวนคืน ความผิดปกติของดินแดนปีศาจ ซ่งหยานก้าวเท้าเดินต่อไปข้างหน้า หม่าจ้าวที่เดินตามหลังมาเอ่ยเรียกด้วยท่าทีประจบสอพลอ “จริงสิครับท่านเจ้าสำนัก ผู้น้อยได้รวบรวมเหล่าองค์หญิงจากสามอาณาจักร ซึ่งเป็นหญิงงามที่สุดในราชวงศ์ยุคปัจจุบันมาเป็นเครื่องบรรณาการพิเศษแด่ท่าน ท่าน...” ซ่งหยานไม่ได้หันไปมอง ยังคงก้าวเดินต่อไปอย่างไม่สนใจ ผู้คนที่คุกเข่าอยู่ต่างรีบหลีกทางให้ และเมื่อเขาเดินผ่านไป พวกเขาก็เงยหน้าขึ้นมอง ‘จอมมารแห่งสามอาณาจักร’ ในตำนานผู้นี้ด้วยความยำเกรง ในระยะไกล... เหล่าผู้ฝึกตนจำนวนมากต่างเหาะลงมาจากฟากฟ้า นอกจากผู้คนที่มารอรับเขาแล้ว ยังมี ‘สองสนมของจอมมารซ่ง’ อยู่ที่นั่นด้วย “คารวะเจ้าสำนัก” เหล่าผู้ฝึกตนสายมารก้มคำนับพร้อมกัน คุณหนูยวี่จวงโค้งกายลงเล็กน้อย ทว่าซูเหยาผู้ยืนอยู่อย่างเย็นชากลางฝูงชน กลับดูโดดเด่นราวกับหงส์ท่ามกลางฝูงไก่ หรือดอกบัวที่โผล่พ้นโคลนตม นางนิ่งสนิทไม่ไหวติง ซ่งหยานหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน พร้อมกับหันศีรษะไปทางทิศที่เหล่า ‘องค์หญิงจากสามอาณาจักร’ ยืนอยู่ ในจังหวะที่เขาหันไป เหล่าองค์หญิงต่างก็จ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้น แต่ซ่งหยานกลับสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังอีกรูปแบบหนึ่งในดวงตาขององค์หญิงนางหนึ่ง ซึ่งเป้าหมายของนางไม่ใช่เขา แต่เป็น... ซูเหยา “เสี่ยวหม่า” “อา... ท่านเจ้าสำนัก ข้าน้อยอยู่นี่ครับ” “ข้ารับของขวัญของเจ้าไว้แล้ว” ... ... วันรุ่งขึ้น... ยอดเขาคนกระดาษ... ที่พักอาศัยที่หรูหราที่สุดซึ่งมีพลังปราณเข้มข้นที่สุด แสงแดดยามเช้าทอดผ่านชั้นเมฆหนาบนยอดเขาสูง สาดส่องเข้ามาในพื้นที่แห่งนี้ บนเตียงนอน ซ่งหยานโอบกอดคุณหนูยวี่จวงไว้ด้วยมือซ้าย และโอบกอดซูเหยาไว้ด้วยมือขวา หญิงสาวทั้งสองนอนหลับสนิท ร่างกายพันเกี่ยวกันโดยไม่รู้ตัวราวกับรากไม้ที่สานต่อกัน ยากจะแยกออกจากกันได้ ในวันแรกที่กลับมายังสำนัก ซ่งหยานไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษเพราะเขายังคงเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ มีผู้คนแวะเวียนมาแสดงความเคารพ บ้างก็มาเพื่อ ‘รายงานหน้าที่’ เขาลืมตาขึ้นในเวลานี้ แต่ไม่ได้ปลุกหญิงสาวข้างกาย ปล่อยให้พวกนางหลับใหลต่อไป เขานอนหงายจ้องมองม่านที่ห้อยลงมา พลางจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด เมื่อวานนี้เขาได้พบเจอผู้คนมากมาย แทบจะทุกศิษย์ที่ยังคงเหลืออยู่ในสำนักหุ่นเชิดต่างก็มาแสดงความเคารพ แม้กระทั่งคุณชายหวัง ‘สามีของท่านหญิงหวัง’ ก็มาเช่นกัน ตัวตนของสามีผู้นั้นคือศิษย์คนที่สามของกูหวงจื่อ นามว่า จั่วจวินชิง ตลอดช่วงชีวิตของกูหวงจื่อ เขามีศิษย์ทั้งหมดห้าคน ศิษย์คนแรก กงลี่ไป๋ อยู่ในระดับตำหนักแดงขั้นต้น; ศิษย์คนที่สอง เสียชีวิตในสนามรบ; ศิษย์คนที่สาม จั่วจวินชิง อยู่ในระดับหลอมปราณชั้นที่เก้า; ศิษย์คนที่สี่ อู๋หยินไท่ ซึ่งเสียชีวิตด้วยน้ำมือของซ่งหยาน; และซ่งหยานคือศิษย์คนสุดท้อง จั่วจวินชิงสมชื่อ เขาทั้งรูปงาม ร่างกายสูงใหญ่กำยำ ซ่งหยานรู้ทันทีที่เห็นว่านี่คือสไตล์ที่หวังซู่ซู่ชอบ จั่วจวินชิงไม่ใช่คนไม่รู้กาลเทศะ เขาใช้ถ้อยคำประจบสอพลอเพื่อยกยอซ่งหยานเช่นเดียวกับผู้ฝึกตนสายมารคนอื่นๆ ซ่งหยานไม่สนใจเรื่องนั้น เมื่อเห็นจั่วจวินชิงแต่ไม่เห็นหวังซู่ซู่ เขาจึงถามอย่างสงสัย “ท่านหญิงหวังอยู่ที่ไหน?” จั่วจวินชิงถอนหายใจยาว “ซู่ซู่กับข้าไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันนัก นางมักจะกลับไปที่ดินแดนปีศาจเพื่อทำหุ่นเชิดเงา แต่เมื่อกว่าหนึ่งเดือนก่อน ซู่ซู่ไปยังดินแดนปีศาจแล้วไม่กลับมาอีกเลย” “ข้าไปสืบดู แต่พบว่าพื้นที่ส่วนกลางของดินแดนปีศาจตกอยู่ในความโกลาหล เหล่าอสูรปีศาจและหุ่นเชิดเงาดูเหมือนจะคลุ้มคลั่ง ไล่สังหารทุกคนที่พบเห็น ข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอดก่อนที่จะได้ก้าวเข้าไปถึงแกนกลางเสียด้วยซ้ำ” หลังจากพูดจบ เขาก็ถอนหายใจหนักๆ อีกครั้ง ... เมื่อความทรงจำแล่นผ่านไป ดวงตาของซ่งหยานก็เผยแววครุ่นคิด ช่วงเวลา ‘หนึ่งเดือนก่อน’ นั้นบังเอิญเหลือเกิน มันเป็นช่วงเวลาหลังจากที่เขาฆ่ายายแดงและแม่ทัพกูได้ไม่นานพอดี แต่เขาก็ไม่เห็นความเชื่อมโยงใดๆ ระหว่างสองเหตุการณ์นี้ เขาแค่ชอบคิดวิเคราะห์ ไม่ได้คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย ในขณะที่เขากำลังขบคิด จู่ๆ คุณหนูซูเหยาที่อยู่แขนขวาก็ลืมตาขึ้น นางรีบถอนขาที่ก่ายเขาอยู่ออกด้วยท่าทีรังเกียจ ก่อนจะลุกจากเตียงด้วยความรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา นางรีบสวมเสื้อคลุมแล้วมุ่งหน้าออกไปด้านนอก ที่หน้าประตู องค์หญิงชิวสุ่ยแห่งอาณาจักรอู๋กำลังกวาดใบไม้ร่วงอยู่ในลานบ้านราวกับสาวใช้ เมื่อสบตากับซูเหยา องค์หญิงชิวสุ่ยก็ตวัดไม้กวาดแล้วตะโกนขึ้นว่า “นังปีศาจ ข้าจะฆ่าเจ้า!” ซูเหยาอึ้งไป ... ... เพล้ง! ไม้กวาดขององค์หญิงชิวสุ่ยฟาดลงบนตัวซูเหยา แต่ซูเหยาไม่แม้แต่จะขยับ องค์หญิงชิวสุ่ยเองก็ไม่ได้คิดจริงๆ ว่าจะโจมตีโดนเป้าหมาย หญิงสาวทั้งสองยืนนิ่งงันอยู่ที่นั่น เนิ่นนานกว่าที่ซูเหยาจะดึงสติกลับมาได้แล้วเอ่ยว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อสังหารจอมมารซ่ง เพื่อแก้แค้นให้ตระกูลซูและสำนักกระบี่ของข้า” องค์หญิงชิวสุ่ยกล่าว “เช่นนั้น คุณหนูซูก็ยอมอดทนอัปยศเพื่อภารกิจหรอกหรือ?” ซูเหยาตอบ “ใช่” เมื่อมองไปยังองค์หญิงเบื้องหน้า นางยังคงจำได้ว่าเด็กสาวผู้นี้เคยถูกราชาแห่งอู๋พามาพบตน ในตอนนั้นราชาอู๋หัวเราะแล้วพูดว่า “นี่คืออนาคตของตระกูลซู และเป็นต้นไม้ใหญ่ที่อาณาจักรอู๋ต้องพึ่งพา” นับแต่นั้นมา เด็กสาวคนนี้ก็มาหาปีแล้วปีเล่า ชื่นชมนางอย่างสุดซึ้ง แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าการพบกันอีกครั้งจะกลายเป็นการเผชิญหน้าเช่นนี้ องค์หญิงชิวสุ่ยกล่าว “ดังนั้น เจ้าจึงกลายเป็นสนมคนโปรดของจอมมารซ่ง สวมชุดของสำนักหุ่นเชิด เข้าออกได้อย่างอิสระในตอนกลางวัน และนอนร่วมเตียงกับจอมมารนั่นในตอนกลางคืน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อหาโอกาสสังหารเขางั้นรึ?” ซูเหยาเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ องค์หญิงชิวสุ่ยจ้องมองนางอย่างเย็นชาแล้วพูดต่อ “ผู้ชายบนเตียง มักจะเป็นช่วงเวลาที่ประมาทที่สุด เจ้าได้ลงมือบ้างหรือไม่?” ซูเหยาตอบ “เขาแข็งแกร่งเกินไป... ต่อให้เขานอนหลับและเปิดช่องให้ข้าโจมตี ข้าก็สังหารเขาไม่ได้” องค์หญิงชิวสุ่ยไม่ได้พูดอะไรต่อ ทว่าจู่ๆ ก็ก้มหน้าลงอยู่นานก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจผิดไปเอง” นางดูเหมือนเด็กสาวที่ทำความผิดพลาด แต่หัวใจของซูเหยากลับเย็นเฉียบราวกับเถ้าถ่าน องค์หญิงชิวสุ่ยกับนางมีนิสัยใจคอเหมือนกัน แม้แต่ท่าทางก่อนจะลงมือก็ยังเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน เป็นจริงดังคาด ในจังหวะที่ทั้งสองขยับเข้าใกล้กัน องค์หญิงชิวสุ่ยก็ชักกริชที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา ซึ่งแต่เดิมนางเตรียมไว้สำหรับฆ่าตัวตาย แล้วแทงเข้าที่หน้าอกของซูเหยาอย่างแรง เคร้ง! ซูเหยาใช้นิ้วคีบและสกัดกริชเล่มนั้นไว้ได้ องค์หญิงชิวสุ่ยพยายามใช้แรงดึงกริชออก แต่กริชกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย