บทที่ 638 การลงทัณฑ์ที่น่ารังเกียจ เดวิสถอนหายใจ "ผู้หญิงคนนี้อาจต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่าที่เราจะจินตนาการได้... มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเราที่จะคาดหวังให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปหลังจากผ่านการทารุณกรรมทั้งร่างกายและจิตใจอย่างแสนสาหัส..." "อีกอย่าง... ฉันไม่ได้บอกเธอหรือไง? วัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิดมีอยู่จริง... ในชาติหน้าเธออาจจะได้ไปเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวยและใช้ชีวิตได้อย่างเต็มที่..." เดวิสตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ เขาเคยส่งคนไปยังวัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิดมาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่เขามาถึงชั้นที่หนึ่ง... ดังนั้นตอนนี้เขาจึงรู้สึกราวกับเป็นสัปเหร่อเสียมากกว่า... 'บางทีเขาอาจจะพูดถูก...' เอเวอลีนกัดริมฝีปากของเธอ... ทั้งคู่สบตากันและต่างก็รู้ดีว่าไม่มีใครถูกในเรื่องพรรค์นี้... เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว และทำได้เพียงเชื่อมั่นเหมือนคนหน้าซื่อใจคดว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นถูกต้องแล้ว วินาทีต่อมา ทั้งคู่ต่างก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา เดวิสเริ่มขุดดินด้วยพลังวิญญาณและสร้างหลุมฝังศพขึ้นมาในทันที เขาอุ้มร่างไร้วิญญาณของผู้หญิงคนนั้นไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วค่อยๆ วางเธอลงในหลุมฝังศพ จากนั้นเขาก็ใช้พลังวิญญาณขุดหลุมเพิ่มอีกสองสามหลุม แล้วหย่อนร่างของผู้หญิงที่เหลือลงไปก่อนจะฝังกลบพวกเธอจนมิด ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นาเดียซึ่งเฝ้ามองดูพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นจะหันไปมองยังทิศทางหนึ่ง ในไม่กี่วินาทีต่อมา... เดวิสและเอเวอลีนก็หันไปมองหัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้าง Blood Arc ทาสคนนั้นเห็นภาพสะท้อนในดวงตาของพวกเขา ซึ่งสะท้อนให้เห็นทั้งตัวเขาเองและพื้นที่สีเขียวที่ว่างเปล่าอยู่เบื้องหลัง ฉับพลัน เงาร่างมหึมาก็ทาบทับลงบนพื้นเบื้องหน้าเขาพร้อมกับร่างของเขา ดวงตาของเขาสั่นระริกขณะมองเห็นอสุรกายที่อยู่เบื้องหลังผ่านทางดวงตาของเดวิส แต่แล้วเขาก็ได้รับกระแสเสียงทางวิญญาณที่ทำให้เขาต้องโยนแหวนมิติที่นิ้วให้เดวิสหลังจากทำลายพันธสัญญาโลหิตทิ้ง ริมฝีปากของเขาสั่นเทาขณะปลดชุดและกางเกงออก เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ทำได้เพียงคุกเข่าลงกับพื้นทั้งสี่ข้าง เขาได้ยินเสียงคำรามดังลั่นมาจากด้านหลัง และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงมัน! *แคว้ก~~~* ====== เดวิสรีบคว้าตัวเอเวอลีนแล้ววิ่งหนีออกมาจากจุดนั้นทันที แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำให้เกิดขึ้นมันน่ารังเกียจเพียงใด ใบหน้าของเอเวอลีนว่างเปล่า เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้เห็นกับตา พวกเขายังคงได้ยินเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดและสุขสมของชายคนนั้นดังก้องอยู่ในหัว... "อ๊าก!!! ฆ่าฉันที!" "ฆ่าฉันเถอะ!!! ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ด้วยความอัปยศนี้อีกแล้ว!!" "ก้นของฉัน! อ๊ากกก!!" บางทีหลังจากกิจกรรมหนึ่งวันที่วางแผนไว้สำหรับมันจบลง สัตว์อสูรตัวนั้นคงจะกินเขาเป็นอาหาร อย่างไรก็ตาม เดวิสทำให้มั่นใจว่าทาสคนนั้นจะต้องตาย เพราะเขาได้สั่งให้ Fallen Heaven ทำเช่นนั้นแล้ว โชคดีสำหรับทาสคนนั้นที่เดวิสและเอเวอลีนไม่รู้ว่าพวกมันใช้วิธีนี้ในการทำลายจิตใจผู้หญิงในกลุ่มอย่างไร โดยการโยนพวกเธอให้กับสัตว์อสูรตัวเล็กๆ ที่ถูกจับมา ซึ่งถูกป้อนด้วยยาปลุกกำหนัดขนาดเท่าไข่ไก่ที่ปรุงโดยนักปรุงยา ซึ่งแต่เดิมใช้เพื่อจับพวกมันในป่าหรือเพื่อให้พวกมันผสมพันธุ์กับสัตว์อสูรตัวอื่น เดวิสและเอเวอลีนไม่รู้เลยว่าพี่น้องสามคนนี้กระทำการอันโหดร้ายนี้กับผู้หญิงเหล่านั้นเพียงเพื่อฆ่าเวลาเล่นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น... เดวิสไม่ได้มุ่งหน้าลึกเข้าไปยังภูเขาน้ำตาตะวันตกอีกต่อไป แต่เขากลับตัดสินใจยุติภารกิจในวันนั้นและปล่อยให้เอเวอลีนได้สงบสติอารมณ์ วันรุ่งขึ้น ทั้งคู่ก็เริ่มฝึกฝนกันต่อ การฝึกของพวกเขาดำเนินต่อไปอีกสามเดือน รวมเป็นสี่เดือนที่ใช้เวลาในภูเขาน้ำตาตะวันตก ครั้งนี้แม้จะมีแหวนมิติระดับราชันขั้นกลางใบใหม่ที่มีความจุ 40,000 ลูกบาศก์เมตร แต่พวกเขาก็เล็งเป้าไปที่เฉพาะสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งเท่านั้น พวกเขาต่อสู้แบบตัวต่อตัวกับสัตว์อสูรที่อยู่ในระดับสูงกว่าพวกเขาหนึ่งขั้น เดวิสทะลวงเข้าสู่ระดับเมล็ดพันธุ์กฎขั้นสูงและระดับวิถีจอมยุทธ์ขั้นสูง! การต่อสู้ส่งผลโดยตรงต่อระดับการบ่มเพาะของพวกเขา! อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ไม่ได้ทำให้ระดับพลังพุ่งสูงขึ้นในทันที เดวิสครอบครองแก่นเลือดของมังกรปฐพีอมตะ ซึ่งยังคงส่งผลต่อระบบของเขา มันยังไม่ถูกดูดซับและหลอมรวมอย่างเต็มที่ สิ่งนี้มีผลแฝงในการช่วยให้เขาบรรลุระดับการบ่มเพาะร่างกายได้อย่างง่ายดาย สำหรับระดับการบ่มเพาะพลังปราณ หลังจากผ่านการต่อสู้หลายครั้งจนพลังหมดเกลี้ยงและโคจรวิชาบ่มเพาะพร้อมกับดูดซับศิลาวิญญาณ มันก็ทะลวงขีดจำกัดได้อย่างไร้ข้อกังขา! เอเวอลีนเองก็บรรลุการทะลวงระดับทั้งในด้านการบ่มเพาะพลังปราณและการบ่มเพาะร่างกาย ในความเป็นจริง เธอทะลวงเข้าสู่ระดับเมล็ดพันธุ์กฎขั้นกลางและระดับทองขั้นกลางได้ในเดือนที่สอง! จากนั้นในเดือนที่สี่ เธอก็ทะลวงระดับในการบ่มเพาะร่างกายอีกครั้ง โดยเข้าสู่ระดับทองขั้นสูง! สิ่งนี้เป็นไปได้เพราะการมีอยู่ของหยดแก่นเลือดมังกรปฐพีอมตะในร่างกายของเธอที่ยังไม่ถูกหลอมรวมและเจือจาง เนื่องจากระดับการบ่มเพาะที่ต่ำของเธอ จึงกล่าวได้ว่าเธอเป็นผู้ที่ได้รับประโยชน์สูงสุดจากการฝึกฝนครั้งนี้! ในขณะเดียวกัน... นาเดียก็ได้กลายเป็นจ้าวแห่งสัตว์อสูร! เนื่องจากไม่มีคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งสำหรับเธอ เธอจึงออกไปกลั่นแกล้งสัตว์อสูรจากในเงามืด และเธอยังคอยกันไม่ให้การต่อสู้ของพวกมันถูกรบกวนหรือมีฝูงสัตว์อื่นเข้ามาขัดจังหวะ สรุปสั้นๆ คือ เธอมีความคืบหน้าต่ำที่สุดจากการที่อยู่กับเดวิสและเอเวอลีนตลอดสามเดือนนี้ อย่างไรก็ตาม ในเดือนที่สอง เธอแอบไปหาผู้เชี่ยวชาญระดับแปด หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้าง Blood Arc และเห็นโอกาสของเธอ! หลังจากสังหารสัตว์อสูรที่กำลังขยี้ร่างผู้เชี่ยวชาญระดับแปดอย่างไร้สติด้วยการตบเพียงครั้งเดียว เธอก็โยนเขาทิ้งลงไปในบ่อน้ำพุร้อนที่เธอพบ ซึ่งเกิดจากการระเบิดตัวเองของผู้บ่มเพาะระดับเจ็ด ผลลัพธ์คือ หลังจากทำความสะอาดมื้ออาหารจนมั่นใจว่าไม่มีสิ่งสกปรกหลงเหลืออยู่ เธอก็เคี้ยวและกลืนเขาทั้งตัวอย่างโหดเหี้ยมในการงับเพียงครั้งเดียว! หลังจากย่อยเขาได้สำเร็จ เธอก็เข้าสู่ระดับจ้าวสัตว์อสูรขั้นกลาง! เมื่อเดือนที่แล้วเธอเพิ่งทะลวงระดับมา แต่การได้กินมนุษย์ที่มีระดับการบ่มเพาะสูงแสนอร่อยทำให้เธอได้รับประโยชน์มหาศาล! ในความเป็นจริง ระดับพลังของเธออยู่ใกล้จุดสูงสุดของระดับจ้าวสัตว์อสูรขั้นกลาง อีกเพียงนิดเดียวก็จะถึงระดับจ้าวสัตว์อสูรขั้นสูงแล้ว! ถึงอย่างนั้น แม้ว่าเธอจะไม่ได้อะไรเลยในช่วงสองเดือนถัดมา แต่เธอก็ได้เรียนรู้เกี่ยวกับมนุษย์มากขึ้นจากการมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขา เธอคอยเหลือบมองเดวิสและเอเวอลีนอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่เสมอ ราวกับกำลังสงสัยว่าพวกเขาใช้ชีวิต สื่อสาร และต่อสู้กันอย่างไร เหมือนกับการที่เธอกำลังประเมินเหยื่อ อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่เจตนาร้าย นาเดียเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์ที่เรียกว่ามนุษย์ โดยเฉพาะมนุษย์สองคนนี้ เนื่องจากเธอเริ่มสนิทสนมกับพวกเขามากขึ้นในแต่ละวันที่ได้โต้ตอบกัน "ถึงเวลาที่เราต้องไปแล้ว..." เหนืออาณาเขตของเผ่าหมาป่าแห่งภูเขาตะวันตก ซึ่งเป็นเผ่าของนาเดีย เดวิสส่งเสียงก้อง เสียงของเขาส่งตรงไปยังนาเดียอย่างชัดเจน เอเวอลีนที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูเปลี่ยนไป ไม่เกินเลยไปนักหากจะบอกว่าเธอมีความแกร่งกร้าวจากการผ่านสมรภูมิมา แต่เธอยังคงมีสีหน้าอาลัยอาวุธเมื่อมองไปยังนาเดีย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอคิดถึงขนสีดำที่สะอาดสะอ้านของนาเดีย ซึ่งดีกว่าเตียงนุ่มๆ ที่เธอนอนกับเดวิสอย่างแน่นอน นอกจากนี้ ความอบอุ่นตามธรรมชาติของมันยังเป็นสิ่งที่น่าประทับใจอีกด้วย "ฉันจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในดินแดนของมนุษย์ไหม?" นาเดียกะพริบตาคู่โตสีเหลืองของเธอ "แน่นอนว่าไม่..." เดวิสหัวเราะเบาๆ "เธอจะถูกฆ่าถ้าถูกผู้บ่มเพาะระดับเจ็ดซุ่มโจมตี แต่ด้วยความสามารถในการพรางตัวของเธอ เธออาจจะหนีรอดไปได้... แต่ฉันไม่แนะนำให้เธอไปลองทำแบบนั้นเพียงเพราะความสนุกหรอกนะ" "ถ้าฉันเป็นสัตว์พาหนะให้เธอจะได้รับอนุญาตไหม?" จู่ๆ นาเดียก็ถามขึ้น เดวิสชะงักไปครู่หนึ่งขณะหันไปมองเอเวอลีนซึ่งแสดงท่าทีแปลกใจไม่ต่างกัน เขาหันกลับไปหานาเดียแล้วถามอีกครั้ง "เธอเต็มใจที่จะเป็นสัตว์พาหนะของฉันงั้นเหรอ?"