Chapter 1251 ม้ามืด เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องที่อมตะกลาดิเอเตอร์ได้รับจากชัยชนะในครั้งนี้นั้น ดังกระหึ่มและมีชีวิตชีวายิ่งกว่าใครทุกคนที่เคยเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์นี้มาจนถึงตอนนี้ ปฏิกิริยาเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะผู้คนชื่นชอบที่จะได้เห็นเลือดที่หลั่งไหลออกมาจากคมเหล็กมากกว่าการใช้เวทมนตร์เท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะแทร็กซ์ที่มีประสบการณ์โชกโชนในการเป็นกลาดิเอเตอร์ได้มอบการแสดงที่ยอดเยี่ยม ทั้งยังคอยปฏิสัมพันธ์กับฝูงชนอย่างเป็นกันเองอีกด้วย “แทร็กซ์! แทร็กซ์! แทร็กซ์! แทร็กซ์!” อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ชื่อของเขาขึ้นแท่นเป็นที่ชื่นชอบของฝูงชนส่วนใหญ่ ก็คือข้อเท็จจริงที่ว่าแทร็กซ์เป็นผู้บำเพ็ญตนคนสุดท้ายที่มาจากชนชั้นอีลีท พูดง่ายๆ ก็คือ เขาเป็นม้ามืดในสายตาของคนทั่วไปนั่นเอง ด้วยเหตุนี้ เส้นทางของเขาตั้งแต่วันแรกจนถึงตอนนี้ จึงเป็นการฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการที่ถาโถมเข้ามา จนกระทั่งสามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้สำเร็จ “แทร็กซ์! แทร็กซ์! แทร็กซ์! แทร็กซ์!” แม้จะมีบาดแผลฉกรรจ์ปรากฏอยู่ทั่วร่าง แต่ชายชาวเทรเซียนผู้นี้ก็ยังพยายามตอบรับความกระตือรือร้นของผู้ชมด้วยการชูมือขึ้นไปในอากาศและกำหมัดแน่น ซึ่งได้รับเสียงเชียร์อย่างบ้าคลั่งจากฝูงชนตอบกลับมาในทันที “แทร็กซ์! แทร็กซ์! แทร็กซ์! แทร็กซ์!” ไม่นานหลังจากนั้น ทีมแพทย์ของทัวร์นาเมนต์ก็รีบวิ่งเข้ามาในสนาม ครึ่งหนึ่งเข้าไปช่วยเหลือคู่ต่อสู้ของเขา ส่วนอีกกลุ่มก็ตรงเข้าหาแทร็กซ์เพื่อเสนอความช่วยเหลือทางการแพทย์ อย่างไรก็ตาม เขาปฏิเสธและเดินออกจากสนามอย่างใจเย็น มุ่งหน้าไปยังโซนระเบียงที่เพื่อนๆ ของเขารออยู่ ทันทีที่นักรบชาวเทรเซียนก้าวเข้าสู่ระเบียง เอเมอรี่ก็รีบตรงเข้าไปร่ายเวทมนตร์เพื่อรักษาบาดแผลจำนวนมากบนตัวของกลาดิเอเตอร์ผู้นี้ทันที “นายมันบ้าจริงๆ นะแทร็กซ์ ที่ยังสามารถสู้ต่อได้ในสภาพแบบนี้” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น แทร็กซ์เพียงแค่ส่งเสียงคำรามในลำคอ “นายก็รู้… ถ้าไม่ได้เป็นเพราะนายทำง้าวของฉันบิ่น เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นหรอก” แทนที่จะต่อว่าเพื่อนชาวเทรเซียนเรื่องความบ้าระห่ำ เอเมอรี่กลับได้รับคำโต้กลับที่ทำให้เขาอดรู้สึกผิดไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ได้ทำให้อาวุธสุดรักของอีกฝ่ายเสียหายจริงดังว่า “ฉันรู้ ฉันเข้าใจ เดี๋ยวฉันจะซื้ออันใหม่ให้นายเอง เป็นไง?” “เขาคงต้องรีบใช้อันใหม่สำหรับการต่อสู้ครั้งถัดไป ฉันจะไปหามาให้เอง!” ชูโม่กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหายตัวไปจากโซนระเบียง เขาอาสาทำหน้าที่นี้เพราะเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ลงแข่งในวันนี้หรือได้รับบาดเจ็บเหมือนจูเลียน เมื่อคิดถึงการแข่งขันรอบถัดไป กลุ่มของพวกเขาก็ตกอยู่ในความเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะต่างคนต่างรู้ดีว่าแทร็กซ์จะต้องเผชิญหน้ากับใคร โดยไม่จำเป็นต้องตรวจสอบเลยว่าใครจะเป็นผู้ชนะในแมตช์ที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ เสียงเชียร์ดังกระหึ่มอีกครั้งสั่นสะเทือนไปทั่วหอประชุมใหญ่เมื่อผู้ชมเห็นว่าแมตช์ต่อจากแทร็กซ์จบลงอย่างรวดเร็ว ผู้ชนะยืนอยู่อย่างองอาจกลางสนาม เขาคือเจ้าชายมังกรผู้เลื่องชื่อ แซค ทาลอน ในขณะที่เวทมนตร์ [พรแห่งธรรมชาติ] ของเขาซึมซาบเข้าสู่ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเพื่อนและเริ่มกระบวนการรักษา เอเมอรี่ก็กล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันจะทำให้นายกลับมาเต็มร้อยก่อนที่การต่อสู้ครั้งหน้าของนายจะเริ่มขึ้น!” แทร็กซ์นิ่งเงียบต่อคำพูดเหล่านั้น แต่เอเมอรี่สัมผัสได้จากกล้ามเนื้อของเพื่อนชาวเทรเซียนที่เกร็งตัวว่าเขานั้นแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้ต่อสู้กับคู่ต่อสู้คนต่อไป ด้วยชัยชนะเหนือไพธอน ฟอร์จ ทำให้แทร็กซ์กลายเป็นผู้บำเพ็ญตนคนที่เก้าที่ผ่านเข้าสู่รอบ 16 คนสุดท้าย ในขณะที่แซคเป็นคนที่สิบ ผู้ชนะของการแข่งขันถัดมาคือ ลินเดลล์ [แรงก์ 17] นักสู้หญิงและผู้รักษาจากตระกูลฮาร์ไลท์ และคนที่สิบสองคือ อันซี ทามาซี อมนุษย์ที่เอเมอรี่เคยต่อสู้ด้วยในอดีต หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดและน่าตื่นเต้นถึงสิบสองแมตช์ให้ผู้ชมได้เห็น ในที่สุดก็ถึงเวลาที่หนึ่งในผู้บำเพ็ญตนจากโลกจะได้ก้าวเข้าสู่สนามอีกครั้ง “คลีโอพัตรา ปะทะ โอลิวิเยร์ อาร์คาแลนด์!” เมื่อได้ยินชื่อของตนถูกเรียก คลีโอก็หันหน้าไปหาเอเมอรี่พร้อมกับรอยยิ้มหวาน “ขอให้โชคดีกับฉันด้วยนะ เอเมอรี่” เอเมอรี่โอบกอดแฟนสาวของเขาและกระซิบขอให้โชคดี เขายังบอกเธอด้วยว่าเพียงแค่ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดและอย่าฝืนทำอะไรเกินตัว อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจและงุนงงคือรอยยิ้มลึกลับที่เธอทิ้งไว้ให้ก่อนจะเดินออกไปยังสนาม ณ ที่แห่งนั้น ผู้บำเพ็ญตนผมสีเข้มที่มีรูปลักษณ์งดงาม สวมชุดคลุมสีขาวที่โบกสะบัดในอากาศทับชุดผู้บำเพ็ญตนระดับสิทธิพิเศษ กำลังรอเธออยู่ โอลิวิเยร์ อาร์คาแลนด์ หรือฉายา นักบุญดาบ อัจฉริยะหนุ่มอีกคนจากขุมพลังระดับ 5 ตระกูลอาร์คาแลนด์ ยืนอยู่อย่างมั่นใจขณะที่สายตาจ้องมองหญิงสาวผมดำที่กำลังเดินตรงเข้ามายังสนามที่เขาอยู่ เสียงกรีดร้องและเสียงเชียร์ปะทุขึ้นจากฝูงชนเมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากันในที่สุด โอลิวิเยร์เมินเฉยต่อปฏิกิริยาของฝูงชน เขาใช้สายตาคมกริบมองไปยังคลีโอและกล่าวว่า “ยอมแพ้เดี๋ยวนี้เถอะ ฉันไม่ชอบทำร้ายผู้หญิง การยอมแพ้ต่อหน้าฉันไม่ใช่เรื่องน่าอับอายหรอก” วินาทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น คลีโอก็เผยรอยยิ้มจางๆ และถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “เฮ้อ... นายไม่เพียงแต่แข็งแกร่งและหล่อเหลาเท่านั้น แต่นายยังเป็นสุภาพบุรุษด้วยสินะ...” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของโอลิวิเยร์กลับยิ่งคมกริบขึ้นในขณะที่เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เธอกำลังล้อเลียนฉันอยู่หรือไง?” “เปล่าเลย แน่นอนว่าไม่” คลีโอตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ฉันพูดความจริง ก็นะ นายพอจะเรียกตัวเองว่าเป็นสุภาพบุรุษได้ใช่ไหมล่ะ?” คราวนี้โอลิวิเยร์นิ่งเงียบไปและไม่ได้ตอบกลับในทันที ราวกับกำลังครุ่นคิดว่าคู่ต่อสู้กำลังวางแผนการอะไรด้วยคำพูดเหล่านี้ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา คลีโอก็ค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วกล่าวว่า “จริงๆ แล้วฉันพร้อมที่จะยอมแพ้ในการแข่งขันครั้งนี้ค่ะ แต่ฉันมีความอยากรู้อยากเห็นและอยากรู้จริงๆ ว่าทักษะของฉันจะมีผลต่อผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณบ้างไหม” คิ้วของโอลิวิเยร์เริ่มขมวดมุ่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่ได้สนใจคำเยินยอหรือคำชมสักเท่าไหร่ และค่อนข้างรังเกียจมันด้วยซ้ำ ก่อนที่นักบุญดาบจะได้พูดอะไร คลีโอก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า “จะเป็นไรไป... ถ้าคุณยอมให้ฉันร่ายเวทใส่คุณสักหนึ่งบท และถ้าคุณสามารถต้านทานมันได้ ฉันจะประกาศยอมแพ้ทันที วิธีนี้คุณก็ไม่ต้องทำร้ายฉัน และคุณยังให้เกียรติฉันที่เป็นผู้หญิง... ในฐานะสุภาพบุรุษอย่างที่คุณเป็นไงคะ” ไม่ว่าจะเป็นเพราะคำพูดที่มีเสน่ห์ของเธอหรือความมั่นใจอันมหาศาล—จนเกือบจะเรียกได้ว่าล้นปรี่—ของโอลิวิเยร์ ทำให้นักบุญดาบยอมรับข้อเสนอที่คลีโอเสนอ “เวทหนึ่งบท” โอลิวิเยร์ยืนยัน คลีโอยิ้มอย่างร่าเริง “ขอบคุณค่ะ!” โอลิวิเยร์เตรียมตัวรับเวทมนตร์ที่กำลังจะมาถึง แต่แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อหญิงสาวไม่ได้ร่ายเวทในทันที แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอกลับหยิบดาบออกมาแล้วเดินไปรอบๆ พร้อมกับขีดเขียนรอยลงบนพื้นสนามเป็นเส้นๆ รอบจุดที่เขายืนอยู่ “อย่าขยับนะคะ ได้โปรด คุณสัญญากับฉันแล้วนะ” คลีโอตำหนิเมื่อโอลิวิเยร์พยายามจะเดินเลี่ยงออกมา นักบุญดาบรู้สึกตกใจกับการกระทำที่ไม่เป็นไปตามแบบแผนนี้ และเริ่มวิตกกังวลในทันใด “นี่เธอทำอะไรกันแน่?”