Chapter 1630 พื้นผิว ไฮเพอเรียน ดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ขนาดมหึมาครอบครองพื้นที่อันกว้างใหญ่ของจักรวาลด้วยรูปลักษณ์ที่ดูน่าเกรงขาม ร่างอันสง่างามของมันประดับประดาไปด้วยเกาะลอยฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่แขวนลอยอยู่ในชั้นบรรยากาศอันมีชีวิตชีวาที่โอบล้อมรอบตัวมันไว้ เอเมอรี่ติดตามมหาจอมเวทลึกลงไปในถ้ำ ด้วยความรู้สึกสนใจและเต็มไปด้วยความคาดหวัง ฝีเท้าของเขาดังก้องไปทั่วทางเดินอันศักดิ์สิทธิ์ ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงเหวขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นหลุมลึกที่ดูเหมือนจะทอดตัวลงไปจนถึงแกนกลางของไฮเพอเรียน "เราจะลงไปสู่ส่วนลึกของหลุมนี้กัน" มหาจอมเวทประกาศ โดยไม่ลังเล ร่างทั้งสองก็ทะยานดิ่งลงสู่เบื้องล่าง ฝ่าม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมปากเหวเอาไว้ เอเมอรี่อดไม่ได้ที่จะนึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่จู่โจมเขา ซึ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่พวกเขาเคลื่อนตัวต่ำลงไป ทว่าเขาก็ยังคงนิ่งเฉย พละกำลังในปัจจุบันของเขาช่วยให้รับมือกับแรงกดดันได้อย่างรวดเร็ว 5 ไมล์, 10 ไมล์ เอเมอรี่ยังคงดิ่งลงไปท่ามกลางหมอกโดยมองไม่เห็นทาง เขาไม่สามารถใช้สัมผัสแห่งจิตได้ จนกระทั่งในที่สุดเมื่อพวกเขาหลุดพ้นจากชั้นเมฆ ดวงตาของเอเมอรี่ก็เบิกกว้างด้วยความทึ่ง ภาพตรงหน้าเผยออกมาดั่งประตูสู่โลกที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทิวเขากว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้สีเทาสูงตระหง่านและแห้งเหี่ยวตั้งตระหง่านอยู่เหนือผืนทรายสีดำ สีสันที่แต้มแต่งอาณาจักรลับแห่งนี้สดใสและมีชีวิตชีวา ส่องประกายด้วยเฉดสีที่เหนือจินตนาการของปุถุชน เอเมอรี่ควบคุม [ปีกแสง] ของเขาอย่างคล่องแคล่ว เคลื่อนตัวผ่านอากาศตามหลังมหาจอมเวทไปติดๆ ขณะที่พวกเขาเดินทางผ่านระยะทางนั้น ภูมิประเทศก็เผยให้เห็นเบื้องล่าง นำไปสู่ค่ายอีกแห่งหนึ่ง ที่นี่เป็นศูนย์กลางที่วุ่นวาย เต็มไปด้วยเหล่าจอมเวทหลากระดับ แต่ละคนต่างจดจ่ออยู่กับภารกิจที่ได้รับมอบหมาย ด้วยการร่อนลงอย่างนุ่มนวล เอเมอรี่ลงจอดที่ใจกลางค่าย ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น จอมเวทหลายคนก็เข้ามาหาพวกเขา สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเกรงขามและเคารพ พวกเขาโค้งคำนับให้แก่มหาจอมเวทเพื่อเป็นการแสดงความนอบน้อม "ยินดีต้อนรับกลับมาครับ ผู้ดูแล" พวกเขากล่าวทักทายมหาจอมเวทด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเคารพ เอเมอรี่กวาดสายตามองไปรอบๆ ค่าย เห็นภาพเหล่าจอมเวทที่กำลังขยันขันแข็งในการบรรจุและขนย้ายวัสดุลงในกล่องพิเศษ การเคลื่อนไหวของพวกเขาแม่นยำและมีเป้าหมาย บ่งบอกถึงกระบวนการเตรียมการที่ละเอียดรอบคอบ แม้จะอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย แต่ความคิดของเอเมอรี่ยังคงจดจ่ออยู่กับสหายพืชของเขา อย่างไรก็ตาม พลังงานวิญญาณโดยรอบในพื้นที่ทำให้เขาเชื่อมต่อกับพวกมันผ่านความสามารถสัมผัสแห่งจิตได้ยากลำบาก มหาจอมเวทสัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายของเอเมอรี่จึงกล่าวขึ้นว่า "อดทนไว้ พวกมันจะมาถึงที่นี่ในไม่ช้า" เขารับรองกับเอเมอรี่ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปลอบประโลม ไม่นานนัก เสียงสั่นสะเทือนแผ่วเบาก็ดังก้องผ่านพื้นดิน เรียกความสนใจจากเอเมอรี่ เขาเหลือบมองไปยังต้นทางและสังเกตเห็นทรายสีดำพวยพุ่งขึ้นในระยะไกล หมุนวนในอากาศราวกับพายุ บรรยากาศเริ่มตึงเครียดเมื่อจอมเวทระดับพระจันทร์เต็มดวงคนหนึ่ง ซึ่งมีสัญลักษณ์หัวหน้าหน่วยประดับอยู่บนชุด ได้ตะโกนเรียกคนอื่นๆ "ทางทิศเหนือ! เตรียมตัวให้พร้อม! ตั้งแถว!" เสียงสั่งการของหัวหน้าดังลั่นไปทั่วค่าย สายตาของเอเมอรี่มองไปตามทิศทางของหัวหน้า และเขาก็ได้เห็นฝูงสิ่งมีชีวิตคล้ายแมงมุมกำลังพุ่งเข้าหาค่าย รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวของพวกมันสัมผัสได้อย่างชัดเจน เหล่าจอมเวทไม่รอช้า รีบตั้งแถวต่อสู้อย่างเร่งรีบเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะที่กำลังจะเกิดขึ้น เอเมอรี่กลั้นหายใจเฝ้ามองพายุเถ้าถ่านที่คืบคลานเข้ามาใกล้ และฝูงแมงมุมที่รุกคืบเข้ามาด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่ลดละ เวลาดูเหมือนจะเดินช้าลงในขณะที่ความตึงเครียดเพิ่มสูงขึ้น ก่อนจะถูกทำลายลงด้วยคำสั่งเด็ดขาดของหัวหน้า "โจมตี!" เหล่าจอมเวทพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกัน อาวุธถูกยกขึ้นและเวทมนตร์ถูกเตรียมพร้อม พวกเขาเผชิญหน้ากับการจู่โจมของสิ่งมีชีวิตที่เป็นศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว ใจของเอเมอรี่พองโตด้วยความชื่นชมในความกล้าหาญและความทุ่มเทของพวกเขา ในขณะที่เหล่าจอมเวทต่อสู้อย่างกล้าหาญ เอเมอรี่เหลือบมองมหาจอมเวทที่ยืนนิ่งเงียบ เฝ้าดูการต่อสู้ด้วยสายตาที่สุขุมและลึกซึ้ง แม้ตัวเขาเองจะปรารถนาเข้าร่วมวงต่อสู้และยื่นมือเข้าไปช่วย แต่เอเมอรี่กลับพบว่าตัวเองถูกรั้งไว้ เนื่องจากสนใจสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันกลางสมรภูมิ ท่ามกลางความโกลาหล พื้นดินใต้เท้าของเอเมอรี่สั่นสะเทือนอีกครั้ง ราวกับเป็นการประกาศการมาถึงของกองกำลังใหม่ เขาต้องประหลาดใจเมื่อมีร่างหลายร่างโผล่ออกมาจากพื้นดิน สิ่งมีชีวิตหินที่น่าเกรงขามห้าตัว ซึ่งสูงถึงสามเมตร พุ่งออกมา ร่างอันขรุขระของพวกมันแผ่กลิ่นอายของความแข็งแกร่งและความทรหดออกมา โดยไม่ลังเล สิ่งมีชีวิตหินเหล่านั้นรีบสร้างกำแพงดินสูงตระหง่านขึ้นมาเพื่อใช้เป็นปราการป้องกันฝูงแมงมุมที่บุกเข้ามาไม่หยุดยั้ง เหล่าจอมเวทเมื่อได้รับความช่วยเหลือเช่นนี้ก็มีกำลังใจและพุ่งไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นที่มากขึ้น ปลดปล่อยเวทมนตร์และเปิดการโจมตีประสานกัน พลังรวมของเหล่าจอมเวทและสิ่งมีชีวิตหินได้สร้างซิมโฟนีแห่งการทำลายล้างให้แก่ศัตรู ดวงตาของเอเมอรี่เบิกกว้างด้วยความจำได้และความยินดีเมื่อเขาตระหนักถึงตัวตนของพันธมิตรที่สูงตระหง่านเหล่านี้ พวกเขาไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจาก ชิกะ, ชิกิ, ชิกู, ชิเกะ และชิโกะ—พี่น้องชิซเปอร์ ความทรงจำของการผจญภัยที่แสนซุกซนและเบิกบานใจของพวกมันหลั่งไหลเข้ามาในความคิดของเอเมอรี่ แทนที่ด้วยภาพของสิ่งมีชีวิตที่เคยตัวเล็กและขี้เล่นเหล่านี้ ซึ่งเติบโตขึ้นกลายเป็นผู้ปกป้องที่น่าเกรงขาม แม้จะเสียเปรียบด้านจำนวนและต้องเผชิญกับสิ่งมีชีวิตในตำนานที่มีพลังอำนาจสูง แต่การต่อสู้ก็พลิกกลับมาเข้าข้างพวกเขาอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาไม่กี่นาที ฝูงแมงมุมก็เริ่มแตกกระเจิงและล่าถอยกลับเข้าไปในภูเขา พ่ายแพ้ต่อพลังรวมของเหล่าจอมเวทและผู้ปกป้องหิน เอเมอรี่รู้สึกโล่งใจและตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก เขาเดินตรงไปยังเศษซากของสมรภูมิ มุ่งหน้าไปหาร่างที่สูงตระหง่านของพี่น้องชิซเปอร์ เมื่อฝุ่นจางลง สิ่งมีชีวิตหินทั้งห้าก็สังเกตเห็นการปรากฏตัวของเอเมอรี่ ใบหน้าของพวกมันสว่างไสวด้วยความดีใจ "คู! คู! คู!" พวกมันร้องออกมา เสียงทุ้มลึกของพวกมันเต็มไปด้วยความสุข