บทที่ 1636 กลับบ้าน "อะไรนะ!! นายจะไม่กลับบ้านงั้นเหรอ?!" แธรกซ์อุทาน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและหงุดหงิด เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเอเมรี่จะตัดสินใจปักหลักอยู่ในอาณาจักรเมจัสแทนที่จะกลับโลก คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจขณะพยายามทำความเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังการเลือกของเอเมรี่ เอเมรี่สูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความคิดก่อนจะอธิบายเหตุผลของเขา เขาเน้นย้ำถึงความสำคัญของการใช้เวลาพักฟื้นจากบาดแผลและดูแลความต้องการของเหล่าพืชอสูรของเขา แธรกซ์ตั้งใจฟังคำอธิบายของเอเมรี่ ความตกใจในตอนแรกค่อยๆ จางหายไปกลายเป็นความเข้าใจที่เพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตาม แม้จะพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ แต่เขาก็ยังพบว่ามันยากที่จะยอมรับการตัดสินใจของเอเมรี่ได้เต็มร้อย "ฉันนึกว่าเราจะกลับไปด้วยกันเสียอีก นายไม่อยากเจอเคลียรึไง? แล้วใครจะไปรู้ว่าไอ้เจ้าชาวโรมันนั่นทำอะไรลงไปบ้างตลอดสี่ปีที่ผ่านมา!" แธรกซ์โต้กลับ น้ำเสียงเจือไปด้วยความกังวลและความหงุดหงิดเล็กน้อย ในจังหวะที่ความหนักอึ้งของสถานการณ์กำลังถาโถมเข้าใส่กลุ่ม มอร์กาน่าซึ่งปกติมักจะเงียบขรึมก็แทรกขึ้นมาในการสนทนาอย่างคาดไม่ถึง "ความจริงแล้ว ชาวโรมันพยายามรุกรานเกาะบริเตนหลายครั้ง ส่วนเรื่องเคลียรนั้น... เธอเฝ้ารอการฟื้นตัวของนายอยู่อย่างสิ้นหวัง" มอร์กาน่าเปิดเผย น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้อารมณ์ ข่าวนี้กระทบเข้าใส่ทุกคนราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าหาพวกเขาด้วยแรงปะทะที่คาดไม่ถึง "ไอ้เจ้าชาวโรมันเวรนั่น!" เสียงของแธรกซ์คำรามลั่น อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านออกมา เขาเม้มหมัดแน่นจนกล้ามเนื้อขากรรไกรเห็นชัด แธรกซ์เคยได้ยินคำสัญญาของจูเลียนที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับบริเตน การเปิดเผยว่าชาวโรมันได้โจมตีแม้กระทั่งเกาะที่ห่างไกลทำให้ความโกรธของเขาปะทุขึ้น เขาทำได้เพียงจินตนาการถึงความโหดร้ายที่พวกมันกระทำต่อส่วนอื่นๆ ของทวีป ในทางกลับกัน เอเมรี่รู้สึกถึงความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ เขาตระหนักว่าตนเองได้ทำตัวโหดร้ายกับคนที่เขารักโดยไม่ตั้งใจ ในขณะที่เขามุ่งมั่นอยู่แต่กับปัญหาของตัวเอง เขากลับละเลยที่จะแจ้งให้เคลียทราบถึงการฟื้นตัวและอุปสรรคที่เขากำลังเผชิญ ความหนักอึ้งของการกระทำของเขาถาโถมเข้ามา และเขารู้ดีว่าต้องแก้ไขมัน "แธรกซ์ นายต้องกลับไป" เอเมรี่ร้องขอ น้ำเสียงเจือด้วยความกังวลและความมุ่งมั่น "บอกเคลียทีว่าฉันสบายดี และฉันจะกลับไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" "เหอะ! นายต่างหากที่ต้องมาและกลับไปพร้อมกับฉัน! ใครจะไปรู้ ไอ้เพื่อนชาวโรมันของนายอาจจะฉวยโอกาสตอนนายไม่อยู่รุกคืบเธอไปแล้วก็ได้!" แธรกซ์โต้กลับ ความห่วงใยที่มีต่อเคลียทำให้เขายืนกรานหนักแน่นกว่าเดิม เอเมรี่ถอนหายใจหนักหน่วง ความคิดและอารมณ์ที่ขัดแย้งกันถาโถมเข้ามาในหัว ภาพความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมา—ความทรงจำที่จูเลียนสารภาพความรู้สึกที่มีต่อเคลียกับเขา เอเมรี่ไม่อาจเชื่อได้ว่าเคลียจะตอบรับความรู้สึกของจูเลียน ถึงแม้เธอจะทำเช่นนั้นจริงๆ เขาก็ไม่สามารถตัดใจโทษเธอได้ ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็มีพันธะกับมอร์กาน่า และเขาก็แต่งงานกับซิลวาไปแล้ว ความซับซ้อนในความสัมพันธ์เหล่านี้มีแต่จะทำให้เขาปวดหัว ทำให้เขาตั้งคำถามว่าการกลับบ้านไปเผชิญหน้ากับปัญหาเหล่านี้เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือไม่ เมื่อจมอยู่ในความคิด เอเมรี่พบว่าตัวเองโหยหาแนวหน้า โหยหาการต่อสู้กับพวกเอลฟ์มากกว่าต้องมาเผชิญกับใยแมงมุมแห่งอารมณ์และความรับผิดชอบที่รอเขาอยู่ที่บ้าน ในขณะที่ความหนักอึ้งของสถานการณ์กดทับพวกเขา วังเทอร์ร่าก็ต้อนรับกลุ่มผู้มาเยือนกลุ่มใหม่ หน่วยบังคับการของเกอร์รี่ทั้งห้าคนพร้อมด้วยชูโมมาถึงที่นี่ด้วยจุดประสงค์บางอย่าง "พวกเราได้รับมอบหมายให้มาดูแลสถานการณ์ที่นี่สักพัก" เกอร์รี่ประกาศพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท เพราะรู้ดีว่านี่เป็นภารกิจที่น่าอิจฉาเพียงใด เอเมรี่อดสงสัยไม่ได้ว่าการมาของพวกเขาเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ ดูเหมือนว่าเดลแบรนด์จะจัดฉากให้คนที่เอเมรี่แคร์ที่สุดมาอยู่ที่นี่ เพื่อรับประกันความปลอดภัยและการสนับสนุนพวกเขาในที่เดียว เมื่อเห็นชูโม แธรกซ์ที่ยังคงเดือดดาลด้วยอารมณ์ก็พยายามหาพวกเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เอเมรี่เข้าใจสถานการณ์บนโลก ในขณะเดียวกัน การเจรจาระหว่างฝ่ายเทอร์ร่าและคารัตก็ดูเหมือนจะได้ข้อสรุป ทำให้เมจัสโรเซียเรียกให้มีการจัดงานเลี้ยงฉลองครั้งใหญ่เพื่อเฉลิมฉลองความเป็นหนึ่งเดียวกัน การกล่าวถึงงานเลี้ยงและคำมั่นสัญญาว่าจะมีเครื่องดื่มไม่จำกัดทำให้แธรกซ์วอกแวกไปชั่วขณะ ดับความเดือดดาลในใจลง โถงของวังเทอร์ร่าเริ่มมีชีวิตชีวาด้วยงานรื่นเริง แขกเหรื่อต่างดื่มกินเพื่อหลีกหนีจากภาระหน้าที่ชั่วคราว ท่ามกลางงานเลี้ยง เอเมรี่พบว่าตัวเองถูกล้อมรอบไปด้วยเหล่าแม่ม่ายของท่านอิซต้า แต่ละคนต่างกระตือรือร้นที่จะฟังเรื่องราวและการผจญภัยของเขา โดยเฉพาะเกอร์รี่ที่ดูจะตื๊อที่สุด ความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่สิ้นสุดของเขาทำให้เขาคอยซักไซ้ไล่เลียงทุกรายละเอียด ในห้วงเวลาเช่นนี้ เอเมรี่ปรารถนาที่จะมีบอดี้การ์ดมาคอยปกป้องเขาจากคำถามที่ไม่รู้จักจบสิ้นของเกอร์รี่ ทว่ามอร์กาน่ากลับไม่อยู่ตรงนั้น เธอกำลังเพลิดเพลินกับการละเลียดอาหารรสเลิศต่างๆ ขณะที่ทวิคกลายเป็นจุดสนใจของเหล่านักรบเทอร์ร่าที่เมามาย พวกเขาพากันโยนเจ้าพืชอสูรตัวน้อยขึ้นไปในอากาศอย่างสนุกสนาน เมื่อดึกดื่นค่ำคืนเริ่มโรยราและงานเลี้ยงเริ่มซาลง เอเมรี่ก็สบโอกาสที่จะได้สนทนาเป็นการส่วนตัวกับชูโมและแธรกซ์ พวกเขาหาซอกมุมที่เงียบสงบเพื่อที่จะพูดคุยถึงแผนการและความกังวลของแต่ละคนได้อย่างใกล้ชิด ชูโมแสดงความปรารถนาที่จะกลับบ้าน เขาเตือนให้เอเมรี่และแธรกซ์นึกถึงโซโซเอโนะผู้เป็นที่รักของเขา ซึ่งยังไม่รู้ถึงการมีอยู่ของอาณาจักรเมจัส ห้าปีเต็มผ่านไปแล้วตั้งแต่ชูโมได้เจอเธอครั้งสุดท้าย และความกลัวที่จะนำอันตรายไปสู่คนที่เขารักจากการกลับมาของโรคไนท์วอล์คเกอร์ก็ถ่วงหนักอยู่ในใจของเขา "ฉันกลับบ้านไม่ได้จริงๆ จนกว่าจะได้รับการรักษา" ชูโมประกาศด้วยความมุ่งมั่นปนเศร้าสร้อย การได้ยินคำพูดของชูโมยิ่งตอกย้ำความตั้งใจของเอเมรี่ที่จะอยู่ต่อและพักฟื้นให้หายดี เขาไม่อาจทนเห็นเพื่อนๆ ต้องทนทุกข์ทรมานได้ เขาหวังว่าเมื่อร่างกายกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ เขาจะหาวิธีรับมือกับสารพิษของไนท์วอล์คเกอร์ได้ เอเมรี่แสดงความเสียใจอีกครั้งที่ไม่สามารถกลับไปด้วยได้ และฝากให้แธรกซ์เป็นธุระแจ้งให้เคลียและจูเลียนทราบถึงความเป็นอยู่ของเขา เขาหวังว่าข้อความนี้จะช่วยให้พวกเขาสบายใจขึ้นท่ามกลางความกังวล "เอาล่ะๆ... แต่ก่อนอื่น ฉันจะลองไปปรับความเข้าใจกับเพื่อนชาวโรมันของเราที่บ้านดูสักหน่อย" แธรกซ์เผยเหตุผลของตัวเองที่ต้องการกลับบ้าน แม้เขาจะไม่มีใครที่คอยอยู่ที่โลกมากนัก แต่เขาอธิบายว่าแรงจูงใจหลักคือการต้องการทำลายขีดจำกัดในการบ่มเพาะพลังในอาณาจักรเมจัสของเขา การต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วนที่ผ่านมาทำให้มือของเขาเปื้อนเลือดมากเกินไปจนเป็นอุปสรรคต่อความก้าวหน้า ผู้บัญชาการชื่อดังแห่งพันธมิตรเมจัสได้แนะนำให้เขาพักผ่อนและเชื่อว่าการกลับไปยังจุดกำเนิดจะช่วยให้เขาพัฒนาได้ไกลกว่าเดิม เอเมรี่และชูโมต่างอวยพรให้แธรกซ์ประสบความสำเร็จด้วยความจริงใจ เพราะเข้าใจถึงความสำคัญของการเดินทางและการเติบโตส่วนบุคคลของเขา ท่ามกลางการสนทนาเกี่ยวกับแผนการว่าจะอยู่หรือกลับ เอเมรี่หันไปหามอร์กาน่าด้วยประกายความหวังในแววตา เขาถามว่าเธอจะพิจารณากลับไปโลกพร้อมกับแธรกซ์หรือไม่ "นายไม่มีใครบนโลกที่กำลังรอการกลับมาของนายอยู่หรือไง?!" มอร์กาน่าส่ายหน้าอย่างเด็ดขาดและปฏิเสธข้อเสนอที่จะกลับบ้านอย่างสิ้นเชิง เธอแสดงความต้องการที่จะอยู่เคียงข้างเขาโดยเฉพาะในช่วงพักฟื้นนี้ เอเมรี่รู้สึกถึงความอบอุ่นและความขอบคุณที่เอ่อล้นต่อมอร์กาน่า ตัวเขาเองก็หวังให้เธออยู่กับเขาเช่นกัน การพานางกลับไปมีแต่จะทำให้เรื่องราววุ่นวายมากขึ้น และอาจก่อให้เกิดความขัดแย้งกับฝ่ายโครโนส ยิ่งไปกว่านั้น เอเมรี่ยังโหยหาความคิดที่จะสำรวจความลึกลับของประตูคาออสร่วมกับมอร์กาน่าในระหว่างที่เขาพักฟื้น เมื่อการสนทนาใกล้จบลง แธรกซ์ก็ยกเรื่องหนึ่งที่เกือบจะถูกลืมขึ้นมา "ฉันเดาว่าเราคงได้เจอกันอีกครั้งที่ซากโบราณสถานแห่งท้องนภา" แธรกซ์กล่าวด้วยประกายความตื่นเต้นในแววตา ซากโบราณสถานแห่งท้องนภาเป็นจุดหมายที่ผู้บ่มเพาะในอาณาจักรเมจัสต่างใฝ่ฝันและจะเปิดเพียงครั้งเดียวในทุกๆ สามสิบปี ไม่เพียงแต่พวกเขาจะให้คำสัตย์ว่าจะไปที่นั่นด้วยกัน แต่ค่าธรรมเนียมเข้าชมที่แสนแพงก็ถูกจ่ายไปเรียบร้อยแล้ว สามปีดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสำหรับเอเมรี่ เขาหวังว่าถึงตอนนั้นเขาจะไม่เพียงแค่รักษาจิตวิญญาณธรรมชาติที่แตกสลายของเขาจนหายดี แต่ยังจะสามารถแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับเหล่าพืชอสูรของเขาได้ด้วย ความคิดที่ว่าเพื่อนทั้งห้าจะได้มาพบกันอีกครั้งเพื่อเผชิญกับความท้าทายด้วยพลังที่แข็งแกร่งขึ้นทำให้พวกเขาตื่นเต้น "ใช่ สัญญากันนะว่าจะไปเจอกันที่นั่น!" เพื่อนทั้งสามจบการสนทนาด้วยความมุ่งมั่นที่ได้รับพลังใหม่และวิสัยทัศน์ที่แบ่งปันร่วมกันสำหรับอนาคต หนทางของพวกเขาอาจต้องแยกจากกันในตอนนี้ แต่สายสัมพันธ์ของพวกเขายังคงไม่แตกสลาย พวกเขารู้ดีว่าการกลับมาพบกันใหม่จะมีความหมายยิ่งขึ้นเมื่อเวลานั้นมาถึง และด้วยความหวังที่เปี่ยมล้นในหัวใจ พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญกับความท้าทายที่รออยู่ ทั้งในจักรวาลเมจัสและบนโลกมนุษย์