Chapter 2375 คนคลั่ง โลดอส ชายผู้คลั่งไคล้ ยืนอยู่เบื้องหน้าเอเมอรี่ราวกับภูตผีที่บิดเบี้ยวจากอดีตของเขา เขาคือหนึ่งในคู่ต่อสู้คนแรกๆ ที่เอเมอรี่เคยเผชิญสมัยอยู่ที่สถาบัน อดีตนักเรียนที่มีอนาคตไกลกลับต้องมาบิดเบี้ยวด้วยความสยดสยองของโรคไนท์วอล์คเกอร์ เมื่อสิบปีก่อน เอเมอรี่เคยเห็นโลดอสถูกกักตัวอยู่บนเตียงคนไข้ที่ศูนย์การแพทย์โกลเด้นซิตี้ เพื่อต่อสู้กับพิษร้ายของโรคร้ายนั้น แต่ทัดเวลานี้ โลดอสได้เลื่อนระดับขึ้นสู่ขอบเขตจอมเวทฟูลมูนแล้ว พลังของเขานั้นสัมผัสได้ชัดเจนและคุกคามอย่างยิ่ง อากาศสั่นสะเทือนด้วยความตึงเครียดเมื่อโลดอสร่ายเวทแรงโน้มถ่วงอันทรงพลัง แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่กลุ่มผู้บังคับใช้กฎหมายจนกระดูกแทบแหลกเหลว ผู้บังคับใช้กฎหมายทั้งสิบคนถูกตรึงอยู่กับพื้นดิน พยายามดิ้นรนต่อต้านแรงลึกลับที่กักขังพวกเขาไว้ ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นในดวงตาของพวกเขา แต่เอเมอรี่ยังคงสงบนิ่ง หัวใจของเขามั่นคงแม้พื้นดินจะสั่นสะเทือนภายใต้อานุภาพเวทมนตร์ของโลดอส "ปล่อยพวกเขาไป... แกกำลังสู้กับฉัน" เอเมอรี่ประกาศ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นราวกับว่าพลังอันท่วมท้นของโลดอสนั้นไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหวเลย รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโลดอส "ใช่... ใช่แล้ว... แกก็เป็นผู้ใช้พลังแรงโน้มถ่วงเหมือนกันสินะ... รุ่นน้องของฉัน... แกควรจะแสดงความเคารพกันหน่อย!" ในชั่วพริบตา โลดอสก็ปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา คลื่นแรงโน้มถ่วงระเบิดออกจากตัวเขาอย่างรุนแรง กระแทกเข้าใส่กลุ่มผู้บังคับใช้กฎหมายจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง ตัวอาคารสั่นสะเทือนภายใต้พลังเวทที่รุนแรง รอยร้าวแตกแขนงไปทั่วผนังขณะที่เศษซากปรักหักพังเริ่มร่วงหล่นลงมาจากเพดาน เสียงหัวเราะของโลดอสดังก้องไปทั่วโครงสร้างที่กำลังพังทลาย แม้จะท่ามกลางความโกลาหลและการทำลายล้าง คนคลั่งผู้นี้กลับดูมีชีวิตชีวา ความบ้าคลั่งของเขากำลังกินพลังจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ทว่าสมาธิของเอเมอรี่ยังคงแน่วแน่ ความปลอดภัยของเหยื่อยังคงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขา เขาจึงรีบร่ายบาเรียระยิบระยับล้อมรอบจอมเวทที่ถูกตรึงไว้ สร้างเกราะคุ้มกันเพื่อปกป้องเขาจากอันตรายใดๆ ในระหว่างการเผชิญหน้าที่กำลังดำเนินอยู่ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เสียสมาธินั้น โลดอสก็ฉวยโอกาสหลบหนีไป "แกหนีฉันไม่พ้นหรอก!" ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว เอเมอรี่สัมผัสถึงพลังเวทของตนเอง เพ่งสมาธิไปที่ร่องรอยพลังงานของโลดอส และใช้เวทมนตร์มิติสร้างประตูเชื่อมต่อขึ้น ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เขาก็ก้าวข้ามผ่านมันไปและไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเส้นทางของโลดอส ตัดทางหนีของเขาโดยสิ้นเชิง อากาศปะทุด้วยความตึงเครียดเมื่อทั้งสองสบตากัน "ฉันนึกว่าแกอยากจะสู้นะ... ทำไมถึงหนีไปล่ะ?" เอเมอรี่ท้าทาย "ฮ่าฮ่าฮ่า... หนีงั้นเหรอ? ใครบอกว่าฉันหนี? ไม่ ไม่... ฉันต่างหากที่เป็นคนไล่ล่าแก..." เอเมอรี่ถึงกับชะงัก เขาเกือบจะลืมขีดสุดของความวิกลจริตของโลดอสไปเสียสนิท และดูเหมือนว่าโรคไนท์วอล์คเกอร์จะยิ่งทำให้เขาแย่ลงไปอีก โลดอสปล่อยเวทแรงโน้มถ่วงออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้เอเมอรี่เตรียมตัวรับมือไว้แล้ว ความเชี่ยวชาญด้านแรงโน้มถ่วงของเขาถูกนำออกมาใช้เพื่อต้านทานสนามแรงโน้มถ่วงของโลดอส สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ เอเมอรี่พบว่าตนเองสามารถต้านทานเวทมนตร์ของโลดอสได้อย่างสมบูรณ์ ความจริงข้อหนึ่งผุดขึ้นในใจ: เวทแรงโน้มถ่วงของโลดอสนั้นไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าของเขาเท่าไหร่เลย สิ่งนี้ทำให้เกิดความคิดที่น่ากังวล หากโลดอสไม่ได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตฟูลมูนผ่านทางกฎแห่งแรงโน้มถ่วง แล้วเขาทำได้อย่างไรกัน? การครุ่นคิดของเขาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังก้องมาจากบริเวณรอบๆ ดึงเขากลับสู่ภัยคุกคามตรงหน้า เอเมอรี่หันไปเห็นพลเรือนหลายคนถูกดึงเข้าไปในเวทแรงโน้มถ่วงของโลดอส ร่างของพวกเขาลอยขึ้นจากพื้นและหมุนคว้างอย่างสิ้นหวังเข้าหาคนคลั่งผู้นั้น "แกทำอะไรลงไป?!? หยุดเดี๋ยวนี้!" เอเมอรี่รีบเรียกพลังจิตของเขาออกมา บาเรียเรืองแสงแผ่ออกมาจากร่างของเขาในขณะที่เขาพยายามยับยั้งแรงดึงดูดของโลดอสอย่างสุดกำลัง เขาตวัดข้อมือเรียกเถาวัลย์หนาๆ จากพื้นดินให้พุ่งขึ้นมาพันเกี่ยวกันกลางอากาศ เตรียมที่จะคว้าตัวพลเรือนเหล่านั้นไว้ก่อนที่พวกเขาจะต้องเผชิญกับโชคชะตาอันน่าสลด แต่ในขณะที่ชัยชนะดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อม ก็มีระลอกคลื่นบิดเบือนอากาศรอบตัวเขา และความรู้สึกอันน่าสะอิดสะเอียนก็เข้าเกาะกุมหัวใจ เขารู้สึกถึงมันก่อนที่จะได้เห็น—การเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเสียงกรีดร้องของเหล่าพลเรือน เสียงอันน่าสยดสยองของเนื้อหนังที่ฉีกขาดและเลือดที่สาดกระจาย "ไม่!!!" หัวใจของเอเมอรี่จมดิ่งเมื่อเห็นฉากอันโหดร้ายนั้นเกิดขึ้นตรงหน้า พลเรือนเหล่านั้นไม่ได้แค่ร่วงหล่นลงมา—พวกเขากำลังถูกฉีกกระชากจนแหลกเหลวกลายเป็นระเบิดสีแดงฉาน แอ่งเลือดปะทุขึ้นภายใต้การควบคุมของโลดอส มันหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง และเลือดของพวกเขาก็รวมตัวกันเป็นภาพความตายและการทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว "เวทเลือด!! แกมันบ้าไปแล้ว!!!" เอเมอรี่ตะโกนด้วยความตื่นตะลึง เสียงหัวเราะของโลดอสดังก้องไปทั่วพื้นที่ที่พังทลาย ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความวิกลจริตที่น่าขนลุก "ฮ่าฮ่าฮ่า... ชอบตัวตนใหม่ของฉันไหม? โลดอส ผู้มีจิตวิญญาณกระหายเลือด!" เอเมอรี่รู้สึกถึงความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่านอยู่ในตัว ความร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาเขา เขาตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะน้ำหนักของความรับผิดชอบที่กดทับอยู่บนบ่า เลือดของผู้บริสุทธิ์เปรอะเปื้อนจิตสำนึกของเขา และความคิดที่ว่าพวกเขาต้องมาพบจุดจบเช่นนี้มันทิ่มแทงใจเขาอย่างแสนสาหัส เขาควรจะหยุดคนคลั่งคนนี้ให้เร็วกว่านี้ ทันใดนั้น กลุ่มผู้บังคับใช้กฎหมายก็พุ่งเข้ามาในที่เกิดเหตุ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสยดสยองและโกรธแค้นเมื่อเห็นร่องรอยของเวทเลือดที่โลดอสทิ้งไว้ ความโกรธแค้นแผ่ซ่านไปทั่วทุกคน แต่ละคนพร้อมที่จะเข้าจัดการ แต่เอเมอรี่ยกมือขึ้นห้ามไว้ เสียงของเขาหนักแน่นแม้ในใจจะเต็มไปด้วยพายุ "ฉันจะจัดการคนคลั่งคนนี้เอง!" เขาประกาศ สายตาจ้องเขม็งไปที่โลดอสผู้ยืนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ ต่อการกระทำของตน โดยไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว เอเมอรี่พุ่งตัวเข้าไป ดาบอาคมของเขาเปล่งประกายอย่างน่าเกรงขามในแสงสลัว เขารวบรวมพลัง ร่ายเวทบิดเบือนมิติเพื่อบิดเบือนพื้นที่รอบตัวโลดอส จำกัดการเคลื่อนไหวของเขาและสร้างช่องโหว่สำหรับการโจมตี ทว่าโลดอสก็ไม่ได้ไร้ซึ่งการป้องกัน ด้วยการตวัดข้อมือ เขาสามารถควบคุมแอ่งเลือดรอบตัวให้กลายเป็นอาวุธและโล่ที่ส่องประกายด้วยความงามอันมืดมนและน่าขนลุก เวทเลือดที่ดึงเอาแก่นแท้แห่งชีวิตมาใช้นั้นมอบความดุร้ายที่ไม่มีใครเทียบได้ และความแข็งแกร่งที่เป็นเอกลักษณ์ของมันก็หล่อเลี้ยงความบ้าคลั่งของเขา "ฮ่าฮ่าฮ่า... แกเอาชนะฉันไม่ได้หรอก เอเมอรี่! ฮ่าฮ่าฮ่า!!" เสียงหัวเราะอันวิปลาสของโลดอสดังก้องไปทั่วอากาศ เย้ยหยันความพยายามของเอเมอรี่ในขณะที่การโจมตีแต่ละครั้งไม่อาจเจาะทะลุเกราะเลือดของเขาได้ เมื่อตระหนักว่าการโจมตีปกติไม่สามารถทำลายมันได้ เอเมอรี่จึงร่าย [ดาบความว่างเปล่า] คมดาบมืดอันทรงพลังที่สั่นสะท้านไปด้วยพลังแห่งความตายเข้าปะทะกับโล่เลือดในวิถีโค้งกวาดผ่าน ดาบนั้นฉีกกระชากการป้องกันของโลดอสจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายเกราะเลือดแตกกระจายเป็นเสี่ยงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว รอยยิ้มของโลดอสชะงักไป ความตกตะลึงฉายชัดในดวงตาขณะที่เขาเซถอยหลัง "เดี๋ยว... เดี๋ยว... แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลย...!" เขาพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อในขณะที่พยายามประคองตัว "ฉัน... ฉันต้องการเลือดมากกว่านี้!" สีหน้าของเอเมอรี่เย็นชาขึ้น และโดยไม่ลังเล เขาก็พุ่งตัวเข้าไป "ถ้าอย่างนั้นก็เอาของแกไปแทนก็แล้วกัน!" เขาคำรามพลางฟันดาบลงอย่างเด็ดขาด ตัดขาทั้งสองข้างของโลดอสจนขาดสะบั้น เลือดสาดกระเซ็นไปในอากาศ โลดอสร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงหัวเราะต่อไป "ฮ่าฮ่าฮ่า... ไม่... ไม่เอาเลือดของฉัน! ฉันต้องการเลือดคนอื่น... ยิ่งแข็งแกร่งยิ่งดี..." เอเมอรี่ส่ายหัว ถอนหายใจยาวขณะมองดูสภาพอันน่าเวทนาของโลดอสที่ดิ้นทุรนทุรายและเลือดไหลไม่หยุด ไม่มีประโยชน์ที่จะเจรจากับความวิกลจริตเช่นนี้ ทุกคำพูดของโลดอสดูเหมือนจะกระชากความเป็นมนุษย์ออกไป เผยให้เห็นจิตวิญญาณที่บิดเบี้ยวอยู่ภายใน ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและแม่นยำ เอเมอรี่โจมตีโลดอสอีกครั้งด้วยพลังที่รุนแรงจนทำให้เขาอ่อนแรงและแทบจะหมดสติ เอเมอรี่เรียกเถาวัลย์หนาๆ จากพื้นดินให้พุ่งขึ้นมาพันรอบตัวโลดอส ตรึงเขาเอาไว้กับที่ ในที่สุด ภูตผีผู้กระหายเลือดก็ถูกจับกุมจนได้