บทที่ 1817 คำสั่งของเพิร์ล การตวัดดาบของเหยียนหยาถิงก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของสัตว์สี่เท้าขนาดมหึมา ซึ่งพุ่งแหวกอากาศตรงไปยังจักรพรรดิ ส่วนการโจมตีด้วยหอกของจักรพรรดินั้นมักจะปรากฏเป็นรูปร่างของมังกรอยู่เสมอ การโจมตีทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ โลกราวกับสูญเสียสีสันไปชั่วขณะเมื่อเกิดการกระแทก ความเป็นจริงบิดเบี้ยว ณ จุดที่การโจมตีทั้งสองสัมผัสกัน ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแห่งมิติที่แตกออกและก่อตัวใหม่ในทันที “เจ้าจะยื้อไปได้อีกนานแค่ไหนกัน?” จักรพรรดิมังกรเอ่ยถาม “เจ้าคงไม่ได้คิดหรอกนะว่าการต่อสู้ซึ่งๆ หน้าแบบนี้จะทำให้เจ้าเอาชนะข้าได้?” จักรพรรดิมังกรส่งการโจมตีระลอกใหม่ออกไป โดยซัดสายฟ้าเป็นเส้นสายกระจายไปทุกทิศทาง ไม่เพียงแค่จู่โจมเหยียนหยาถิงเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมไปทุกจุดที่การโจมตีจะตกลงไปถึง ผู้ที่ถูกโจมตีส่วนใหญ่เป็นคนที่อ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องตนเองได้ จึงจำต้องหลบอยู่หลังผู้อื่น จักรพรรดิมังกรเห็นแล้วว่ากองทัพของเขาพ่ายแพ้ในศึกนี้ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือเขาต้องเป็นฝ่ายชนะในสงครามครั้งนี้ให้ได้ ดังนั้นเขาจึงเริ่มโจมตีอย่างบ้าคลั่งโดยไม่จำเป็นต้องสนใจว่ากระสุนที่หลงไปจะโดนใครเข้าบ้าง เหยียนหยาถิงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหยุดการโจมตีเหล่านั้นทั้งหมด แต่การโจมตีนั้นกว้างขวางเกินกว่าที่เขาจะเข้าถึงและหยุดยั้งได้หมด เขาจำต้องปล่อยให้ผู้คนที่อยู่เบื้องหลังปกป้องตัวเอง สิ่งดีเพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้นจากเรื่องนี้คือการที่จักรพรรดิมังกรกำลังสิ้นเปลืองพลังปราณอมตะไปมากกว่าที่ควรจะเป็น เหยียนหยาถิงในฐานะผู้ฝึกตนขอบเขตเปลี่ยนผ่านนักบุญขั้น 8 มีพลังปราณอมตะอยู่ราว 35% ของพลังปราณทั้งหมด ส่วนจักรพรรดิที่อยู่สูงกว่าเขาเพียงหนึ่งขั้น กลับมีพลังปราณอมตะสูงเกือบ 50% ความแตกต่างนี้คือสิ่งที่เขาต้องฝ่าฟันไปให้ได้ เหยียนหยาถิงได้รับแจ้งจากคนอื่นๆ ว่าจักรพรรดิได้ฟื้นฟูพลังปราณอมตะกลับมาจนเต็มเปี่ยมแล้ว เขาจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ‘ปล่อยให้เขาใช้พลังปราณไปโดยไม่ต้องคิดเถอะ’ เหยียนหยาถิงคิด ‘ยิ่งเขาใช้ไปมากเท่าไหร่ โอกาสที่ข้าจะพิชิตเขาก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น’ จักรพรรดิมังกรคือตัวตนที่หลอกหลอนเขามาตลอด 70 ปี ดังนั้นเขาจึงพร้อมมากกว่าใครที่จะจบเรื่องนี้ลงเสียที เขาพุ่งกลับเข้าไปจู่โจมจักรพรรดิมังกรอีกครั้งเพื่อบีบให้เขาต้องใช้พลังปราณออกมาให้มากขึ้น * * * * * เพิร์ลวูบไหวและปรากฏตัวขึ้นในสี่ตำแหน่งพร้อมกัน ร่างจำลองแต่ละร่างพุ่งเข้าใส่หญิงสาวที่บุกเข้ามาโจมตีเขาอย่างบ้าคลั่ง นางมีสีหน้าคลุ้มคลั่งและฉีกยิ้มอย่างบ้าดีเดือด พร่ำพูดว่าต้องการสังหารเขาเพื่อสร้างผลงานกับจักรพรรดิ โชคดีที่นางประเมินความแข็งแกร่งของตัวเองสูงเกินไปเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเขา เพราะตัวเขามีอานุภาพการต่อสู้ที่เหนือกว่าสิ่งที่คนอื่นๆ เห็นอยู่มาก หญิงสาวสร้างวังวนเพลิงขึ้นตรงหน้าโดยให้ส่วนปลายหันเข้าหาหนึ่งในสี่ร่างของเพิร์ล นางจ้องมองไปยังร่างของเพิร์ลทั้งสี่พร้อมกัน ก่อนจะพุ่งเป้าโจมตีร่างที่อยู่ลำดับที่สองจากทางซ้าย วังวนเพลิงแปรเปลี่ยนเป็นความแหลมคมและส่งศรเพลิงตรงไปยังร่างของเพิร์ลผู้นั้น ร่างกายของเพิร์ลเปล่งประกายสีทองอร่ามในจังหวะที่การโจมตีปะทะเข้ากับตัวเขา และสยบการโจมตีนั่นลงได้ หญิงสาวแย้มยิ้ม “ฮ่าๆ!” นางตะโกน “เจ้าไม่มีทางซ่อนจากข้าได้หรอก” ลูกบอลเพลิงปรากฏขึ้นในมือของนางและนางก็ซัดมันไปยังเพิร์ล เพลิงนั้นก่อตัวเป็นเหยี่ยวถลาลมและพุ่งเข้ากระแทกยังร่างเดิมที่นางโจมตีไปก่อนหน้า ร่างของเพิร์ลที่ถูกโจมตีพลันกลายเป็นภาพลวงตา สลายกลายเป็นละอองแสงสีทองที่กระจายไปหาสามร่างที่เหลืออยู่บนสนามซึ่งยังคงพุ่งเข้าหานางอย่างต่อเนื่อง เพิร์ลร่างหนึ่งมาถึงตรงหน้าของนางและเหวี่ยงแขนเข้าใส่ อุ้งเท้าของเขาเรืองแสงสีทองเจิดจ้าขณะใช้เคล็ดวิชา ‘กรงเล็บพยัคฆ์ทองคำ’ ที่สลักลึกอยู่ในสายเลือดของเขา อากาศดูเหมือนจะค้างชะงักทิ้งรอยทางของแสงสว่างตามแนวที่กรงเล็บพาดผ่าน และหญิงสาวก็รีบใช้ยันต์ป้องกันเพื่อคุ้มกันตนเองในเสี้ยววินาทีสุดท้าย พลังงานระเบิดออกมาจากยันต์เพื่อต้านทานการโจมตีจากอุ้งเท้าที่เข้ามา และในจังหวะการระเบิดของพลังนั้น เพิร์ลก็หายตัวไปอีกครั้ง เขาสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองที่วูบไหวกลับไปรวมกับร่างของเพิร์ลอีกสองร่างที่มาถึงตรงหน้าหญิงสาวเช่นกัน และทั้งสองร่างก็รุมโจมตีพร้อมกัน หญิงสาวที่เพิ่งโต้กลับไปเริ่มพบว่ามันยากเกินจะรับมือในจังหวะนี้ ถึงกระนั้นนางก็รวบรวมพลังปราณดิบไว้ในมือและผลักดันมันเข้าใส่ร่างของเพิร์ลทางด้านซ้าย เพิร์ลทางด้านขวาจึงฉวยโอกาสโจมตีและตวัดกรงเล็บผ่านใบหน้าของนางทันที ฉีกกระชากเนื้อบนใบหน้าของนางออกไปเป็นแถบ หญิงสาวกรีดร้องและพยายามบินถอยหลัง แต่เส้นสายสีทองพลันปรากฏออกมาจากตัวเพิร์ล ราวกับลวดที่รัดร่างของนางไว้ ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป กรงเล็บของเขาเรืองแสงขึ้นอีกครั้งและตวัดเข้าที่ศีรษะของหญิงสาวซ้ำอีกครา คราวนี้ใบหน้าของนางบุบยุบลง กะโหลกศีรษะแตกละเอียดจนสิ้น ร่างของนางตายลงในทันที ร่างของเพิร์ลอีกร่างสลายตัวกลายเป็นละอองชีวิตกลับเข้าสู่ตัวจริงของเพิร์ล หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง ร่างของหญิงสาวทรุดฮวบอยู่ภายใต้พันธนาการของเพิร์ล และดวงวิญญาณสีฟ้าจางๆ ก็หลุดลอยออกมาจากร่างของนาง เพิร์ลคำรามใส่ดวงวิญญาณนั้นจนมันแตกสลายกลายเป็นละอองแสงและดับสูญไปตรงนั้นเอง “การต่อสู้ยอดเยี่ยมมากท่านนายน้อย” มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของเพิร์ล เพิร์ลหันกลับไปมองและเห็นผู้นำของกลุ่มกิ้งก่ากำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเขา จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆ สนามรบและเห็นสัตว์อสูรตนอื่นๆ อีกหลายตนกำลังยิ้มให้เขา พวกมันเฝ้ารออย่างอดทนให้เขาจัดการการต่อสู้ของตนเองจนเสร็จสิ้น “ท่านเพิ่งอยู่ในขอบเขตแก่นแท้นักบุญขั้น 7 แต่กลับสังหารคนที่อยู่ในขอบเขตวิญญาณนักบุญได้ ท่านคือบุตรชายของฝ่าบาทอย่างแท้จริง” เจ้ากิ้งก่ากล่าว “ทำไมพวกเจ้าทุกคนถึงหยุดต่อสู้กันแล้วล่ะ?” เพิร์ลถาม อินทรีสีฟ้าขยับเข้ามาใกล้เพิร์ล “ท่านนายน้อย การต่อสู้แทบจะจบลงแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางชี้ไปยังจุดที่มีการต่อสู้ประปรายเกิดขึ้นอยู่ห่างๆ “เราชนะแล้วท่านนายน้อย” เจ้ากิ้งก่ากล่าว เพิร์ลสัมผัสได้ถึงออร่าการต่อสู้อันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากที่ไกลออกไป เขามองไปยังจุดที่จักรพรรดิมังกรและเหยียนหยาถิงกำลังปะทะกันอยู่ “ไม่” เขากล่าว “มันยังไม่จบ” เขาชี้ไปยังทิศทางของจักรพรรดิมังกร “ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ การต่อสู้ก็ยังไม่จบสิ้น” พวกสัตว์อสูรมองไปยังจักรพรรดิมังกรด้วยเช่นกันก่อนจะทำหน้าบิดเบี้ยว “เกรงว่าพวกเราคงไม่ได้มีประโยชน์เท่าไหร่ในเรื่องนั้น” กวางตัวหนึ่งตอบ “พวกเราแข็งแกร่งไม่พอที่จะต่อกรกับเขาได้” “ไม่” เพิร์ลกล่าว “แต่พวกเจ้าจะสร้างความน่ารำคาญได้ดีเยี่ยมทีเดียว” เพิร์ลยกระดับเสียงขึ้นและประกาศแก่สัตว์อสูรทุกตน ทั้งจากแดนสวรรค์อสูรและพวกที่อยู่ใต้อาณัติของท่านทวดผู้ยิ่งใหญ่ของเขา “ทุกคนที่อยู่ในขอบเขตเปลี่ยนผ่านนักบุญ ฟังคำสั่งให้ดี!” เขาคำรามสั่ง “หากพวกเจ้ามีพลังปราณอมตะอยู่ในตัว อย่าได้เก็บเอาไว้ จงใช้มันโจมตีไปยังชายผู้นั้น ทำให้เขาไขว้เขวด้วยพลังทั้งหมดที่พวกเจ้ามี” พวกสัตว์อสูรมองไปยังจักรพรรดิมังกรด้วยสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก “รุมโจมตีเขาพร้อมกัน เพื่อที่เราจะสังหารเขาได้” เพิร์ลตะโกน “นี่คือคำสั่งของข้าในฐานะผู้ปกครองทวีปตะวันออก ลุย!”