Chapter 1797 ความเลือนลาง เกรแฮมสังเกตเห็นการปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งของน้องสาวและฮ่าวหยาที่อยู่ด้านล่างบนวงเวทย์เคลื่อนย้าย เขาจึงรีบต่อสู้กับคู่ต่อสู้ของตนอย่างสุดกำลังเพื่อเอาชนะให้ได้ ทันทีที่จบการต่อสู้ เขาก็พุ่งลงไปด้านล่างเพื่อปกป้องพวกนางโดยไม่สนใจเลยว่าคนที่กำลังลงมานั้นมีความแข็งแกร่งเพียงใด หนึ่งในคนที่อยู่ข้างชายผู้ถือขวานสังเกตเห็นเกรแฮม จึงรีบชักหอกออกมาเพื่อหมายจะสังหารเขา ชายคนนั้นพุ่งตัวไปข้างหน้า รวบรวมพลังในการโจมตีขณะที่ซัดหอกลวงตาขนาดใหญ่ซึ่งก่อตัวขึ้นจากปราณน้ำพุ่งเข้าใส่เกรแฮม เกรแฮมถือดาบดาร์กสตีลขนาดยักษ์ที่มีขอบสีขาวจางๆ เรืองแสงออกมา เขาใช้เจตจำนงแห่งกระบี่ทุ่มสุดตัวในการโจมตีครั้งนี้ เกรแฮมตวัดดาร์กสตีลในจังหวะที่หอกน้ำพุ่งมาถึงตรงหน้า การโจมตีของเขาดูไม่คุกคามแต่อย่างใด ทว่าเมื่อมันปะทะกัน เขากลับทำลายหอกน้ำนั้นได้อย่างง่ายดายและรุดหน้าต่อไปยังชายที่เป็นคนโจมตีเขา ชายคนนั้นรีบดึงยันต์ออกมาเพื่อป้องกันตัวและสร้างบาเรียขึ้นมา เกรแฮมตวัดดาบอีกครั้ง บดขยี้บาเรียนั้นจนแตกสลายในการโจมตีเพียงครั้งเดียว พร้อมกับฟันร่างของชายคนนั้นออกเป็นสองท่อนในการลงดาบเดียว สำหรับคนที่มีพลังอยู่ในระดับเปลี่ยนผ่านวิญญาณขั้นต้น เขาไม่จำเป็นต้องกังวลเลยว่าอีกฝ่ายจะมีปราณอมตะหรือไม่ ในขณะที่ร่างที่ถูกฟันขาดของชายคนนั้นร่วงหล่นจากท้องฟ้า ทหารคนอื่นๆ ต่างค่อยๆ ยกอาวุธขึ้นมาด้วยความกังวล แต่ก็พร้อมที่จะต่อสู้ ชายผู้ถือขวานรีบยกมือขึ้นห้ามพวกเขาทั้งหมด จากนั้นเขาก็ขยับเข้าไปข้างหน้าเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง และจ้องมองเกรแฮมอยู่นาน เขาประหลาดใจว่าเกรแฮมใช้สมบัติชิ้นใดซ่อนเร้นพลังของตัวเอง ชายผู้นี้เชื่อว่าเกรแฮมแสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อล่อให้คนอื่นประมาท หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ชายคนนั้นก็ยิ้มออกมา "พวกเจ้าไปจัดการผู้หญิงพวกนั้นซะ ถ้าเอาชนะไม่ได้ อย่างน้อยก็ขวางไว้ไม่ให้พวกนางหนีไป ข้าจะจัดการกับมันเองแล้วจะตามไปสมทบ" ชายคนนั้นกล่าว "รับทราบ หัวหน้า" ทหารไม่กี่นายตอบรับ "หัวหน้า?" เกรแฮมถาม "หัวหน้ากองร้อยงั้นรึ? ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าแข็งแกร่งขนาดนี้" "ข้าคือ ยูฮา--" "ข้าไม่สนใจ" เกรแฮมกล่าว "ข้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเจ้าเป็นใครเพื่อที่จะสู้กับเจ้า" "โอ้ แต่เจ้าไม่อยากรู้หน่อยหรือว่าใครกันที่จะเป็นคนปลิดชีพเจ้า?" ชายคนนั้นถามขณะที่ขวานใหญ่สองมือของเขาเรืองแสงสีทองอ่อนๆ เกรแฮมเตรียมดาร์กสตีลที่มีขอบสีขาวเรืองแสงอ่อนๆ ของเขาให้พร้อม "ข้าผ่านโชคชะตาที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายมาแล้ว ข้าจะต้อนรับมันอย่างเต็มใจเมื่อถึงเวลานั้น" เขากล่าว "แต่ไม่ใช่ในวันนี้" ชายคนนั้นยิ้มเหี้ยม "เดี๋ยวก็ได้เห็นกัน" ทั้งสองพุ่งเข้าใส่กันพร้อมกันและเริ่มการต่อสู้ * * * * * * ณ แท่นขนาดใหญ่สำหรับวงเวทย์เคลื่อนย้าย ทั้งลิซและฮ่าวหยาต่างรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่มีคนมาช่วยพวกนางจากคนที่กำลังจะเอาชนะพวกนางได้อย่างชัดเจน ในขณะเดียวกัน พวกนางทั้งคู่ก็อดเป็นห่วงเกรแฮมไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้อยู่ในสภาพที่พร้อมจะสู้กับคนที่อยู่ในจุดสูงสุดของระดับเปลี่ยนผ่านวิญญาณ และอาจจะเหนือกว่านั้นในแง่ของความแข็งแกร่ง ยังไม่ต้องพูดถึงปราณอมตะที่คนระดับนั้นจะมี ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เกรแฮมจะเพิกเฉยได้ง่ายๆ แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาวอกแวก แม้ว่าคนที่แข็งแกร่งกว่าจะถูกหยุดไว้ได้ แต่คนอื่นๆ ก็ยังคงมุ่งหน้าลงมาหาพวกนาง และคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่รับมือได้ยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการสังหาร "เราต้องบอกให้อเล็กซ์รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" ลิซกล่าวอย่างรวดเร็วและเงยหน้าขึ้นมองเพื่อหาเขา แต่การต่อสู้ของเขานำพาเขาไปที่ไหนสักแห่งที่นางไม่สามารถมองหาได้ในทันทีท่ามกลางผู้คนนับหมื่น และนางก็ไม่มีเวลาพอที่จะค้นหา เพราะคนพวกนั้นมาถึงตัวพวกนางแล้ว "ข้าจะพยายามช่วยเจ้าหากพวกมันใช้ปราณอมตะ นอกเหนือจากนั้น ข้าคงไม่ช่วยอะไรได้มากนัก" ฮ่าวหยากล่าวขณะดึงกระบี่สีเขียวสดใสที่มีประกายมรกตออกมา ซึ่งดูเหมือนเพิ่งได้มาจากสมบัติของเซียน มันคือสมบัติที่อาจารย์ของนางมอบให้เมื่อตอนที่นางประสบความสำเร็จในการวิวัฒนาการร่างกายจากระดับเทพไปสู่ระดับสวรรค์เมื่อนานมาแล้ว นางได้รับกระบี่เล่มนี้ในวันนั้นและได้รับรู้ถึงที่มาของมัน มันคือสมบัติที่สร้างขึ้นโดยหนึ่งในหลายๆ คนที่เคยถือครองนามว่าเทพอาวุธ เล่มนี้พิเศษเล็กน้อยตรงที่มันเป็นหนึ่งในกระบี่ไม่กี่เล่มสุดท้ายที่เทพอาวุธได้สร้างขึ้นก่อนที่เขาจะหายสาบสูญไปจากโลก มีบันทึกบางฉบับชี้ให้เห็นว่า 'เทพอาวุธ' อาจเป็นถึงนักปราชญ์หมื่นสมบัติด้วยซ้ำ นามที่เทพองค์นั้นตั้งให้มันคือ เขี้ยวหยก และวันนี้เป็นครั้งแรกที่ฮ่าวหยาได้ใช้มันในการต่อสู้จริงจัง เมื่อคนจากท้องฟ้าลงมาใกล้พอที่จะเล็งเป้าหมายมาที่พวกนาง ฮ่าวหยาก็เคลื่อนไหว นางเปิดใช้งานวิชาเคลื่อนที่ระยะใกล้ 'ก้าวหมอกเจ็ดดารา' เคลื่อนย้ายร่าง 7 ครั้งในระยะสั้นๆ เพื่อมาปรากฏตรงหน้าชายคนนั้นพร้อมกับตวัดกระบี่บางของนาง พลังสีเขียวขจีปรากฏขึ้นจากกระบี่ของนางในจังหวะเดียวกับที่นางฟันออกไป พลังจากกระบี่นั้นดูอ่อนแอ แต่เมื่อพลังจากการโจมตีสัมผัสกับพลังของศัตรูที่ใช้เทคนิคป้องกันตัว จู่ๆ เถาวัลย์ก็ปรากฏขึ้นรอบตัวเขาและพันธนาการเขาเอาไว้ เถาวัลย์เหล่านี้มีความแข็งแกร่งค่อนข้างต่ำ เนื่องจากก่อตัวขึ้นจากปราณของฮ่าวหยาเป็นหลักซึ่งค่อนข้างเบาบาง ดังนั้นพวกมันจึงถูกชายคนนั้นทำลายทิ้งได้อย่างง่ายดาย เมื่อตระหนักว่าไม่มีเหตุผลต้องกังวล ชายคนนั้นจึงแทงหอกเข้าใส่ฮ่าวหยา ในขณะเดียวกัน หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ ชายคนนั้นก็เข้ามาโจมตีฮ่าวหยาเช่นกัน โดยปล่อยคลื่นดาบที่ก่อตัวจากพลังเพลิง การโจมตีทั้งสองมุ่งตรงมาที่ฮ่าวหยา แต่นางยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ร่างกายของนางกลับเรืองแสงสีเขียวอ่อนและเริ่มโปร่งใสขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่การโจมตีทั้งสองพุ่งเข้ามาหานาง ฮ่าวหยาไม่ได้แค่โปร่งใสเท่านั้น ร่างกายทั้งหมดของนางได้กลายเป็นความเลือนลางในวินาทีนั้น และการโจมตีทุกอย่างที่พุ่งเข้ามาก็ผ่านร่างนางไปโดยไม่ได้สร้างความเสียหายแม้แต่น้อย ทหารทั้งสองมองฮ่าวหยาด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด พยายามจะดูว่านางใช้สมบัติชนิดใดในการทำเช่นนี้ แต่แน่นอนว่าไม่มีสมบัติใดๆ ที่ฮ่าวหยาใช้ นี่คือสิ่งที่นางสามารถทำได้มานานแล้วตั้งแต่เริ่มเส้นทางการบ่มเพาะ นางสามารถทำให้ร่างกายกลายเป็นภาพลวงตาเพื่อไม่ให้การโจมตีใดๆ ทำร้ายนางได้ ไม่มีอาวุธหรือการโจมตีทางกายภาพใดๆ ที่จะสัมผัสตัวนางได้เลย นั่นคือพรสวรรค์ที่นางได้รับเมื่อเกิดมาพร้อมกับ 'กายาเลือนลางกำเนิดวิญญาณ'