Chapter 720 ชูริน “สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อฟาง ชูริน” เด็กสาววัยเพียง 15 ปีแนะนำตัวกับอเล็กซ์ในขณะที่เขากำลังเดินออกมาจากห้อง อเล็กซ์กวาดสายตามองรอบๆ “สวัสดีครับ คุณมารอผมเหรอ?” เขาถาม “ใช่ค่ะ ท่านแขกผู้มีเกียรติ องค์หญิงทรงมีรับสั่งให้ดิฉันคอยช่วยเหลือท่านในทุกเรื่องที่ท่านต้องการค่ะ” เด็กสาวกล่าว “ผมชื่ออวี้หมิง เรียกผมว่าพี่อวี้ก็ได้” อเล็กซ์กล่าว “ชูริน เธออายุเท่าไหร่แล้ว?” “ดิฉันอายุ 18 ปีค่ะ” ชูรินตอบ “โอ้ จริงเหรอ?” อเล็กซ์ประหลาดใจ “แต่เธอดูเด็กมากเลยนะ” “ดิฉันอาศัยอยู่ในวังมานาน เลยเริ่มฝึกฝนพลังมาตั้งแต่ยังเด็กค่ะ ผลก็เลยทำให้รูปลักษณ์ดูอ่อนกว่าอายุจริงค่ะ” เธอกล่าว “อืม” อเล็กซ์พยักหน้ารับฟัง เขาใช้สัมผัสตรวจสอบระดับการฝึกฝนของเธออย่างรวดเร็ว และประหลาดใจที่พบว่าเธอกำลังจะเลเวลอัพเข้าสู่ขอบเขตแท้จริง (True realms) อยู่รอมร่อ “มีอะไรให้ดิฉันรับใช้ไหมคะ?” เด็กสาวถาม อเล็กซ์คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบหยิบยันต์สื่อสารออกมาเพื่อจดบางอย่างลงไป “นี่คือรายชื่อวัตถุดิบ ช่วยหามาให้ผมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้หน่อยนะ ถ้าหาได้ครบแล้วก็ไปเจอผมที่สมาคมได้เลย” อเล็กซ์กล่าว “รับทราบค่ะ พี่อวี้” เด็กสาวรับคำแล้วรีบจากไป อเล็กซ์เองก็ออกจากวังเช่นกัน เขาตรงไปยังใจกลางเมืองซึ่งเป็นที่ตั้งของเหล่าสมาคมต่างๆ ‘คนยังเยอะเหมือนเดิมเลยแฮะ’ เขาคิดขณะมองดูสมาคม เนื่องจากเพิ่งผ่านการแข่งขันการวางค่ายกลมาไม่ถึงสัปดาห์ เมืองนี้จึงยังคงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่รอให้แท่นเคลื่อนย้ายเปิดใช้งานเพื่อที่จะได้เดินทางกลับ ดังนั้น ในช่วงเวลานี้พวกเขาจึงวุ่นอยู่กับการเดินเที่ยวเตร่และแวะเวียนไปยังสถานที่ต่างๆ รวมถึงสมาคมแห่งนี้ด้วย โชคดีที่สมาคมมีขนาดใหญ่โตมาก จึงสามารถรองรับผู้คนที่มาเยือนได้อย่างสบาย อเล็กซ์มองไปรอบๆ อยู่ครู่หนึ่งเพื่อทำความคุ้นเคยกับภาพลักษณ์ของสมาคม เพราะเขาจะต้องทำงานที่นี่ไปอีกประมาณ 2 ปี หลังจากสำรวจสมาคมเรียบร้อย อเล็กซ์ก็ตรงไปที่บอร์ดภารกิจเพื่อมองหาอะไรทำ ขณะที่กำลังดูอยู่ เขาก็เหลือบไปเห็นภารกิจใหม่เกี่ยวกับโอสถที่น่าสนใจ “โอสถเพิ่มสมรรถภาพทางเพศเนี่ยนะ?” เขาหัวเราะเบาๆ แต่ตัวเขาเองก็สนใจในสูตรโอสถนั้น เขาให้ความสนใจกับทุกสูตรโอสถใหม่ๆ ที่เขาพบเจอ อเล็กซ์รับภารกิจนั้นมาแม้ว่าจะต้องการเพียงโอสถระดับความเข้ากันได้ 30% ก็ตาม และมองหาภารกิจอื่นเพิ่มเติม แต่ในขณะที่เขากำลังค้นหา เขาก็พบอีกภารกิจหนึ่งที่เกี่ยวกับยาแก้พิษและตัดสินใจจะรับมัน ทว่าเขากลับทำไม่ได้ “หือ? รับภารกิจพร้อมกันสองอันไม่ได้เหรอ?” เขาประหลาดใจเล็กน้อย เพราะที่เมืองดอว์นสปริงนั้นไม่มีข้อจำกัดนี้ ‘เป็นเพราะที่นี่เป็นเมืองหลวงงั้นเหรอ? เอาไว้ค่อยถามเจ้าหน้าที่ทีหลังแล้วกัน’ อเล็กซ์คิดพลางดึงป้ายของตนออกจากบอร์ดภารกิจ ในขณะที่เขากำลังจะเดินจากไป มือข้างหนึ่งก็แตะลงบนไหล่ของเขา “เดี๋ยว!” เสียงหนึ่งเรียกเขา อเล็กซ์หันกลับไปและเห็นชายวัย 30 กว่าปีที่มีหนวดเคราหนาและพกป้ายระดับปฐพีแท้ (True Earth) “มีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับคุณพี่?” เขาถาม “แกเพิ่งรับภารกิจเกี่ยวกับโอสถเพิ่มสมรรถภาพทางเพศไปใช่ไหม?” ชายคนนั้นถาม “ใช่ครับ” อเล็กซ์ตอบด้วยความประหลาดใจที่อีกฝ่ายสังเกตเห็น ‘คนอื่นดูได้ด้วยเหรอว่าฉันรับภารกิจอะไรไป?’ เขาตั้งคำถามในใจ “นั่นมันของฉันนะ แกไปรับทำไม?” ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “มันไม่มีชื่อคุณแปะไว้นี่ครับ” อเล็กซ์กล่าว ปกติแล้วหากใครต้องการให้นักปรุงโอสถคนไหนเป็นคนทำภารกิจให้ พวกเขาก็ต้องระบุชื่อนักปรุงโอสถคนนั้นไว้ในภารกิจเพื่อให้เขาเป็นคนเดียวที่รับงานได้ “ก็มัน… ให้ตายสิ! มันควรจะต้องใส่ชื่อฉันไว้สิ” ชายคนนั้นสบถ “แกยกเลิกภารกิจได้ไหม?” “อ่า… ไม่ได้ครับ ผมจะต้องเสียค่าปรับ” อเล็กซ์บอก “ก็แค่ค่าปรับนิดหน่อยจะเป็นไรไป?” ชายคนนั้นถาม “แล้วคุณจะจ่ายค่าปรับแทนผมไหมล่ะ?” อเล็กซ์ถามกลับ “เออๆ เอาเถอะน่า” ชายคนนั้นพูด อเล็กซ์ยักไหล่แล้วทำท่าจะกลับไปยกเลิกภารกิจ ทว่าเมื่อเขาทำเช่นนั้น บอร์ดภารกิจก็เด้งข้อความแปลกๆ ขึ้นมา -การยกเลิกภารกิจนี้จะมีค่าปรับเป็นหินวิญญาณแท้จำนวน 460 ก้อน- “อะไรนะ?” อเล็กซ์อุทานเมื่อเห็นตัวเลข “ภารกิจนี้ต้องการโอสถแค่เม็ดเดียว แล้วทำไมต้องเรียกค่าปรับถึง 460 ก้อนล่ะ? นี่ผมยังไม่ได้วัตถุดิบและยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยนะ” “มันเรียกค่าปรับ 460 ก้อนหินวิญญาณแท้ คุณเอาเงินมาให้ผมเลยก่อนที่ผมจะยกเลิก” อเล็กซ์กล่าว “อะไรนะ?” ชายคนนั้นทำเสียงประหลาดใจเกินจริง “มันจะเป็นไปได้ยังไง— ชิบหาย! มันต้องเป็น… อาห์!” “ว่าไง? จะเอายังไงต่อ?” อเล็กซ์ถาม ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็พูดอะไรไม่ออก 460 เป็นจำนวนที่มากเกินกว่าจะบังคับให้ใครจ่าย และเขาก็ไม่มีปัญญาหามาจ่ายเองด้วย “นักปรุงโอสถถัง!” เสียงโกรธจัดดังมาจากด้านหลัง อเล็กซ์หันไปเห็นชายในชุดคลุมสีม่วงกำลังจ้องมองชายวัยกลางคนคนนั้น ‘ชุดคลุมนั่น… เหมือนกับของเด็กสาวเมื่อครู่เลย’ อเล็กซ์คิดเมื่อเห็นชายคนนั้น “ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก? ควรจะกำลังปรุงโอสถของฉันอยู่ไม่ใช่หรือไง” ชายชุดม่วงกล่าว “เอ่อ พี่หลู่ครับ พอดีมันมีปัญหานิดหน่อยครับ” ชายคนนั้นตอบ “ปัญหาอะไร?” ชายชุดคลุมสีม่วงถาม แล้วชายที่ชื่อถังก็อธิบายให้ฟัง “งั้นเหรอ? ก็แค่จ่ายค่าธรรมเนียมไปแล้วรีบทำโอสถของฉันมา” ชายคนนั้นพูด “ส่วนแก ยกเลิกภารกิจไปเดี๋ยวนี้ ฉันรีบ” “ได้ครับ งั้นเอาหินวิญญาณมาให้ผมสิ อีกอย่าง คุณจะรีบไปทำอะไรกับโอสถประเภทนั้นในตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้?” อเล็กซ์ถาม “แก! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?” ชายคนนั้นตะคอก “น้องชาย อย่าไปต่อปากต่อคำกับเขาเลย” ชายคนนั้นกระซิบเตือนอเล็กซ์ อเล็กซ์ถอนหายใจแล้วส่ายหน้า “ผมจะไปทำโอสถของคุณให้ก็ได้ จะได้จบๆ ไป” เขากล่าว “ไม่ ฉันไม่ชอบขี้หน้าแก แกห้ามทำโอสถของฉัน” ชายที่ชื่อหลู่พูด “ให้ตายสิ! งั้นก็เอาหินวิญญาณมาให้ผม!” อเล็กซ์พูดอย่างเหลืออด เขาก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเหมือนกัน “แก! กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงกับฉัน ฉันจะ—” “พี่อวี้!” เสียงหนึ่งดังมาจากที่ไกลๆ พร้อมกับชูรินที่วิ่งตรงมาหาพวกเขา “อ้าว เฮ้ ว่าไง?” อเล็กซ์ถามเธอ ในขณะที่เธอปรายตามองชายที่ชื่อหลู่อย่างแปลกประหลาดก่อนจะวิ่งมาหาเขา “นี่ค่ะ วัตถุดิบที่พี่ต้องการ” ชูรินยื่นให้เขา “โอ้? เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” อเล็กซ์ถามขณะตรวจดูวัตถุดิบ ในนั้นมีของที่เขาต้องการอยู่ครบถ้วนจริงๆ “เป็นคำขอของพี่อวี้ ไม่ว่าจะยังไงดิฉันก็ต้องรีบหามาให้ค่ะ” เธอกล่าว “ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ คิดซะว่าพี่เป็นเพื่อนเธอนะ” อเล็กซ์กล่าวพลางมองชุดคลุมของพวกเขา “พวกเธอมาจากสำนักเดียวกันหรือเปล่า? พี่นึกว่าเธอทำงานให้กับราชวงศ์ซะอีก” เขาถาม “พวกเราเป็นศิษย์ของราชวงศ์ค่ะ” ชูรินตอบ “นั่นทำให้ดิฉันสงสัยนะท่านอาหลู่ ท่านมาทำอะไรที่นี่คะ?” “ฉัน… ฉันก็แค่…” เขาตอบไม่ได้เพราะมันเป็นเรื่องน่าอายเกินไป “อ๋อ หรือว่าองค์หญิงมีรับสั่งให้ท่านทำภารกิจอะไรหรือเปล่าคะ?” ชูรินถามด้วยแววตาเป็นประกาย “องค์หญิง… ไหนนะ?” ชายที่ชื่อหลู่ถาม “องค์หญิงเสวี่ยหมี่ไงคะ” ชูรินกล่าว “ท่านไม่ได้มาหาพี่อวี้ตามรับสั่งเหรอ? เขาเป็นแขกของพระองค์ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาเป็นแขกของฮ่องเต้ที่ทำงานภายใต้สังกัดของพระองค์น่ะค่ะ” “อะไรนะ?” ชายคนนั้นตกตะลึงราวกับได้ยินชื่อเทพเจ้า “นี่มัน… เรื่องจริงเหรอ?” “แน่นอนค่ะ” ชูรินทำหน้าสงสัย “ท่านไม่รู้เหรอคะ? ไม่อย่างนั้นท่านจะมาหาเรื่องพี่อวี้ในเวลาแบบนี้ทำไมล่ะ?” “ฉัน… ฉันขอโทษครับพี่อวี้” ชายคนนั้นรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” ชูรินถามอเล็กซ์ อเล็กซ์จึงอธิบายให้ฟังเท่าที่ทำได้โดยไม่พูดสิ่งที่ ‘ไม่จำเป็น’ ออกไป “อะไรนะ? ค่าธรรมเนียมการยกเลิกแพงขนาดนั้นเลยเหรอ?” สีหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นโกรธเคือง “ท่านอาหลู่ ท่านกำลังใช้อภิสิทธิ์ของราชวงศ์ในทางที่ผิดที่สมาคมงั้นเหรอคะ?” เธอถาม “ฉัน... ฉัน...” ชายคนนั้นพูดไม่ออก “วันนี้ดิฉันจะไปทูลเรื่องนี้กับท่านแม่ค่ะ” ชูรินกล่าว “เดี๋ยว อย่าทำแบบนั้นเลย ได้โปรด” ชายคนนั้นเริ่มอ้อนวอน แต่อเล็กซ์เพียงแค่ส่ายหน้า “เอาล่ะ ผมไปปรุงโอสถต่อแล้ว พวกคุณก็จัดการกันไปตามสมควรเถอะ” เขากล่าวแล้วเดินจากไป