บทที่ 525 - หลบหนี สวนกลับสังหาร! ตู้ม! หลังจากถูกจระเข้ยักษ์เกราะชาดกลืนกินเข้าไป กระถางสี่เหลี่ยมสัมฤทธิ์ก็ไหลไปตามน้ำลายที่เหนียวเหนอะหนะและมีกลิ่นเหม็น จนตกลงสู่พื้นที่ปิดตายขนาดมหึมา ซูจื่อโม่รอดพ้นจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิด เขาพ่นลมหายใจออกด้วยความโล่งอกก่อนจะยื่นหัวออกมาอย่างระแวดระวัง กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ที่นี่ต้องเป็นท้องของจระเข้ยักษ์เกราะชาดแน่! ผนังกระเพาะสีแดงฉานที่น่าสยดสยองหดตัวไปมาไม่หยุดหย่อน ส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมา เส้นเลือดที่ขดตัวคล้ายงูตัวเล็กๆ เคลื่อนไหวไปตามผนังทำให้สถานที่แห่งนี้ดูน่าขนลุกยิ่งนัก บนผนังกระเพาะมีของเหลวสีเขียวข้นฉาบอยู่ชั้นหนึ่ง ซึ่งมันเริ่มเพิ่มปริมาณขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาที่ผ่านไป พร้อมกับส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงจนแสบจมูก นั่นคือน้ำย่อยของจระเข้ยักษ์เกราะชาดอย่างนั้นหรือ? ซูจื่อโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาชักกระบี่บินระดับสูงสุดออกมาจากถุงเก็บของ แล้วใช้มันแตะไปที่ของเหลวสีเขียวข้นนั้นเบาๆ ฉ่า! ควันสีขาวพุ่งขึ้นมา สีหน้าของซูจื่อโม่เปลี่ยนไป เขาปล่อยมือออกจากกระบี่ทันที เพียงพริบตาเดียว กระบี่บินระดับสูงสุดก็ถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นน้ำหนอง ซูจื่อโม่ตกใจมาก ถ้าหากเขาตอบสนองช้ากว่านี้เมื่อครู่ ฝ่ามือของเขาคงถูกกัดกร่อนจนไม่เหลือซากไปแล้ว! พลังการกัดกร่อนรุนแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ! ซูจื่อโม่ประเมินว่าน้ำย่อยของจระเข้ยักษ์เกราะชาดตัวนี้สามารถละลายร่างของเขาให้กลายเป็นของเหลวได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ! ไม่ว่าพลังฟื้นฟูของเขาจะแข็งแกร่งเพียงใดก็คงไม่มีประโยชน์ น้ำย่อยเริ่มไหลลงมาตามผนังกระเพาะ ซูจื่อโม่รีบมุดเข้าไปหลบในกระถางสี่เหลี่ยมสัมฤทธิ์ทันที เขาไม่กล้าให้ร่างกายสัมผัสกับน้ำย่อยเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ของเหลวสีเขียวข้นเริ่มท่วมสูงขึ้นภายในท้องของมัน แม้ว่ากระถางสี่เหลี่ยมสัมฤทธิ์จะถูกรายล้อมไปด้วยน้ำย่อย แต่ตัวกระถางกลับไม่ถูกกัดกร่อนเลยแม้แต่น้อย อันที่จริง สนิมสีเขียวบนผิวของมันก็ไม่ได้เลือนหายไปไหนเลยด้วยซ้ำ! ซูจื่อโม่ยืนอยู่ในกระถางด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม เขายังไม่พ้นขีดอันตราย! กระถางสี่เหลี่ยมสัมฤทธิ์มีความสูงเพียงเมตรเศษเท่านั้น ในขณะที่น้ำย่อยกำลังท่วมสูงขึ้นเรื่อยๆ ทันทีที่ของเหลวท่วมมิดกระถาง เขาก็จะไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีก ยิ่งไปกว่านั้น พื้นที่ภายในกระเพาะมีจำกัด ด้วยปริมาณของน้ำย่อยที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขาไม่มีทางหลบเลี่ยงมันได้ตลอดรอดฝั่งแน่! โครม! ตู้ม! ตู้ม! เสียงท้องร้องดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้อง กล้ามเนื้อผนังกระเพาะเริ่มหดตัว ซูจื่อโม่ที่ไม่ได้ตั้งตัวเกือบจะกระเด็นหลุดออกจากกระถางสัมฤทธิ์ เขารีบตั้งหลัก ใบหน้าของเขาซีดเผือดลง เขาต้องรีบหาวิธีหนีออกไปจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด! หากปล่อยไว้เช่นนี้ เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน! ในความมืดมิด ซูจื่อโม่มีสีหน้าถมึงทึง เขามองไปยังผนังกระเพาะที่ชุ่มไปด้วยน้ำย่อยเหนียวๆ สายตาของเขาแน่วแน่และตัดสินใจได้แล้ว ซูจื่อโม่ยืนอยู่ในกระถางสัมฤทธิ์ คอยหลบหยดน้ำย่อยที่หยดลงมา ก่อนจะขยับเข้าใกล้ผนังกระเพาะของจระเข้ยักษ์เกราะชาด นี่เป็นโอกาสเดียวของเขา ซูจื่อโม่ยื่นมือขวาออกไป เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยสายตาที่ดุดัน เขาใช้ฝ่ามือแทนมีดแล้วแทงทะลวงเข้าไปในผนังกระเพาะของจระเข้ยักษ์เกราะชาด! เนื้อบริเวณฝ่ามือของเขาเป็นส่วนแรกที่สัมผัสกับน้ำย่อยของจระเข้ยักษ์เกราะชาด ฉ่า! พลังกัดกร่อนอันน่าสะพรึงกลัวของน้ำย่อยเผยให้เห็นอีกครั้ง เมื่อเนื้อบริเวณฝ่ามือขวาของซูจื่อโม่ถูกละลายหายไปจนหมดสิ้น เผยให้เห็นกระดูกฝ่ามือสีแดงฉานอยู่ภายใน กระดูกปักษาสวรรค์! นั่นคือแผนของซูจื่อโม่ ในเมื่อเขาไม่สามารถดึงพลังของกระดูกปักษาสวรรค์ออกมาด้วยกำลังของตนเองได้ เขาก็ต้องอาศัยปัจจัยภายนอกเข้าช่วย! น้ำย่อยพยายามจะกัดกร่อนลามขึ้นไปยังข้อมือของซูจื่อโม่หลังจากละลายเนื้อบนฝ่ามือเขาไปแล้ว ทว่า ราวกับถูกกระตุ้น กระดูกปักษาสวรรค์ก็แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา และมีเปลวเพลิงชั้นบางๆ ลุกโชนขึ้นบนกระดูกฝ่ามือนั้น มิติโดยรอบเริ่มปรากฏรอยร้าวหลังจากถูกเปลวเพลิงเหล่านั้นเผาผลาญ! ถึงแม้น้ำย่อยของจระเข้ยักษ์เกราะชาดจะรุนแรงเพียงใด แต่พวกมันก็ถูกเปลวเพลิงจากกระดูกปักษาสวรรค์เผาจนมอดไหม้! “สำเร็จ!” ดวงตาของซูจื่อโม่สว่างวาบขึ้น เขาแทงฝ่ามือกกระดูกสีเลือดเข้าไปในเนื้อของจระเข้ยักษ์เกราะชาดอย่างแรง เพลิงปักษาสวรรค์พุ่งพล่านเข้าไปในร่างกายของจระเข้ยักษ์เกราะชาด! ... เหนือธารลาวา จระเข้ยักษ์เกราะชาดที่กำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศกำลังฝันหวานถึงอนาคตอันสดใส ทันใดนั้น ความเจ็บปวดอย่างสาหัสก็พุ่งพล่านออกมาจากท้องของมันจนแทบจะหมดสติ! “โฮก!” จระเข้ยักษ์เกราะชาดส่งเสียงคำรามโหยหวน ในตอนแรก สุนัขจิ้งจอกน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ตะกร้าเหล็กด้วยความหวาดกลัว เมื่อได้ยินเสียงคำรามของจระเข้ยักษ์ มันก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งสุดตัว มันรีบส่องมองผ่านช่องว่างบนตะกร้าเหล็กออกไปภายนอก รูโหว่ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือดปรากฏขึ้นที่หน้าท้องของจระเข้ยักษ์เกราะชาด ยิ่งไปกว่านั้น รูนั้นกำลังขยายตัวออกด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว และอีกไม่นานคงจะกลืนกินร่างกายของมันจนหมดสิ้น ไม่มีเลือดหยดลงมาจากรูนั้น เพราะเลือดทั้งหมดถูกเผาจนกลายเป็นปราณเลือดและระเหยหายไปในอากาศ ร่างมหึมาของจระเข้ยักษ์เกราะชาดบิดเร้าอยู่กลางอากาศพร้อมกับส่งเสียงคำรามไม่หยุดหย่อน ทว่ามันไม่อาจหยุดยั้งการลุกลามของเปลวเพลิงได้ นั่นคือเปลวเพลิงของปักษาสวรรค์ซึ่งมีพลังทำลายล้างสูงส่งและกำลังลุกลามจากภายในร่างกายของมัน! สุนัขจิ้งจอกน้อยหวาดกลัวจนตัวสั่น โดยสัญชาตญาณ มันยื่นอุ้งเท้าเล็กๆ ออกไปจับขอบตะกร้าเหล็ก มันยกตะกร้าขึ้นอีกครั้งและเฝ้ามองทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยความสับสน เปลวเพลิงนั่นมาจากไหนกัน? ทำไมจู่ๆ ถึงเกิดไฟลุกขึ้นมาได้? ทันใดนั้นเอง! กระถางสี่เหลี่ยมสัมฤทธิ์ใบหนึ่งก็พุ่งทะลุผ่านชั้นเปลวเพลิงออกมา ร่างของชายหนุ่มเปลือยเปล่ากระโดดออกมาจากกระถาง ผมเผ้าของเขาถูกเผาจนเกรียม ร่างกายมอมแมมไปหมดราวกับเพิ่งถูกสายฟ้าฟาดมา เคร้ง! สุนัขจิ้งจอกน้อยตกตะลึงจนอุ้งเท้าเล็กๆ ปล่อยจากการจับตะกร้าเหล็ก ทำให้มันตกลงไปด้านข้าง นั่นไม่ใช่ท่านบัณฑิตผู้สง่างามคนเมื่อครู่นี้ห