บทที่ 8: คุณไม่ชอบผู้ชายเหรอ? หนิงซีรู้สึกราวกับกำลังฝัน เมื่อจ้องมองใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ของชายตรงหน้า เธอยกมือกุมหน้าผากอย่างอ่อนแรง "หมอ... หมออยู่ไหน ฉันคงกระแทกหัวแรงเกินไปจนสมองรวนแล้ว ฉันกำลังเห็นภาพหลอน..." ทางด้านลู่จิ่งหลี่กลับทำหน้าซื่อใสไร้เดียงสา "ฉันไม่ได้กระแทกหัว แล้วสมองฉันก็พังด้วยเหรอ" ตอนนี้ หนิงซีไม่อาจยอมรับความจริงตรงหน้าได้เลย เธอช่วยเสี่ยวเป่าไว้ ทีนี้พ่อของเด็กนั่นเลยจะใช้ตัวเองมาตอบแทนเธองั้นเหรอ ถ้าเป็นคนอื่นก็ว่าไปอย่าง ถ้าเป็นผู้ชายหน้าตาดีพอประมาณ เธอก็ยังพอคิดได้ว่าเป็นวาสนาเจอเรื่องรักๆ ใคร่ๆ โดยบังเอิญ แต่คนตรงหน้าคือลู่ถิงเซียว ลู่ถิงเซียวเชียวนะ! เรื่องหน้าตา เธอก็ไม่ได้แย่ แต่ลู่ถิงเซียวเป็นคนที่หล่อจนแม้แต่ผู้หญิงสวยที่สุดก็อาจไม่เคยเห็นมาก่อน ถ้าเขาแค่ชอบเธอ เธอก็คงไม่ตกใจขนาดนี้ ถ้าลู่ถิงเซียวมองเพียงหน้าตาของเธอแล้วคิดจะเล่นๆ กับเธอ มันก็ยังพอเข้าใจได้ แต่เขาดันพูดว่า "แต่งงานกับผม" นี่สิ น่ากลัวที่สุด ที่สำคัญที่สุด... "คุณไม่ชอบผู้ชายเหรอ?" หนิงซีโพล่งออกไป "ฮ่าฮ่าฮ่า..." ลู่จิ่งหลี่หัวเราะจนตัวงอ ถึงกับล้มไปกองกับพื้น ใบหน้าของลู่ถิงเซียวดำเป็นก้นหม้อ บรรยากาศในวอร์ดพลันมืดครึ้มไปทั้งห้อง อยู่ตั้งนานกว่าลู่จิ่งหลี่จะหยุดหัวเราะได้ "ถ้าพี่ชายฉันชอบผู้ชาย แล้วเสี่ยวเป่ามาจากไหนล่ะ" "อืม... อุ้มบุญกับผสมเทียมเหรอ" "ถ้าพี่ชายฉันชอบผู้ชาย เขาจะเอาตัวเองมาตอบแทนเธอทำไม" "เพื่อปกปิดรสนิยมทางเพศที่แท้จริงเหรอ" "ฮ่าฮ่าฮ่า... พี่ชาย ผมช่วยพี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ..." "ฉันยังได้ยิน... ได้ยินมาว่าพวกคุณสองคนคบกันอยู่..." แววตาเจียมเนื้อเจียมตัวของหนิงซีสอดส่ายไปมาระหว่างพี่น้องทั้งสอง "แค่กๆๆ..." ลู่จิ่งหลี่สะดุ้งจนสำลัก "เหลวไหล รสนิยมแบบนั้นหนักเกินไปสำหรับฉัน! ถึงอย่างนั้น คุณชายผู้นี้ก็หล่อจริงๆ จะฆ่าหัวใจได้ทั้งสาวๆ และหนุ่มๆ..." ในตอนนั้น ชายหนุ่มผู้มีออร่ากดดันค่อยๆ ลุกจากเก้าอี้ ขายาวก้าวตรงมาหาหนิงซี "จิ่งหลี่ พาเสี่ยวเป่าออกไป" "หา? พี่จะทำอะไร" ลู่ถิงเซียวจัดแขนเสื้ออย่างไม่รีบร้อน "เพื่อพิสูจน์รสนิยมทางเพศที่แท้จริงของฉันให้คุณหนิงดู" พอเห็นสีหน้าของเขาที่มืดลง พร้อมแววตาที่เหมือนจะกลืนเธอทั้งเป็น หนิงซีก็กลัวจนตกลงจากเตียง เธอรีบหลบหลังเสี่ยวเป่า และแทบอยากมุดไปใต้เตียง "คุณลู่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันจริงๆ นะ คนอื่นเขาพูดกัน ฉันก็แค่พูดตาม! อีกอย่าง คุณไม่ต้องขอบคุณฉันจริงๆ ก็ได้ แต่ถ้าคุณอยากให้ฉันขออะไรจากคุณจริงๆ งั้นคำขอของฉันก็คือ อย่าถามฉันอีกว่าฉันอยากขออะไร... เอ่อ ขอโทษด้วยนะ ฉันมีออดิชั่นสำคัญมาก ต้องไปก่อนแล้ว! ถ้ามีวาสนาต่อกัน ไว้ค่อยพบกันใหม่!" หนิงซีรีบพูดจนจบ แล้วกำลังจะเผ่นหนี แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ลู่ถิงเซียวก็เอ่ยเสียงเย็นอยู่ด้านหลัง "ฉันอนุญาตให้เธอไปแล้วเหรอ" หนิงซีกลัวจนขาเริ่มสั่น ชีวิตฉันจบแล้ว! ไม่กี่วินาทีต่อมา ภายใต้สายตาของหนิงซีที่เหมือนเตรียมใจตาย ลู่ถิงเซียวก็ยื่นกระดาษกับปากกาให้เธอ "รบกวนคุณหนิงช่วยเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้เสี่ยวเป่าหน่อย จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงตอนตื่น" แค่นี้... เหรอ? เธอรอดพ้นหายนะครั้งใหญ่ไปได้แล้ว! "ได้เลย ได้เลย ไม่มีปัญหาแน่นอน! ต่อให้ฉันเขียนหมื่นคำก็ยังได้!" หนิงซีถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบหยิบปากกาขึ้นมาเขียนทันที พอเขียนเสร็จ เธอก็เผ่นออกไปแทบจะทันที มองแผ่นหลังของเธอที่จากไป สายตาของชายคนนั้นค่อยๆ ลึกขึ้นอย่างครุ่นคิด ราวกับกำลังมองเหยื่อที่ติดกับแล้ว หลังหนิงซีจากไป ลู่จิ่งหลี่ก็ย่องเข้าไปหาพี่ชาย ก่อนจะเด้งตัวไปมาด้วยความตื่นเต้น "พี่ ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม พี่ชอบหนิงซีจริงๆ เหรอ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เหล็กทื่อๆ อย่างพี่ก็ยังถูกเจียระไนจนกลายเป็นเข็มเล่มงามได้เลย พี่ไม่เคยถูกใจผู้หญิงสักคน จนแม้แต่ผมซึ่งเป็นน้องแท้ๆ ยังเริ่มสงสัยว่าพี่เป็นเกย์หรือเปล่า..." ทันทีที่คำว่า "เป็นเกย์" หลุดออกมา พี่ชายคนโตก็ตัดบทเขาทันที "หุบปาก" "อึก" ลู่จิ่งหลี่สำลักจนพูดไม่ออก ในท้องเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จะถามความจริงก็ไม่ได้ มันทรมานเขาแทบแย่!