บทที่ 24: เขาเป็นใครกันแน่ โจวเหวินเร่งฝีเท้าเข้าสู่สนามรบอย่างชาญฉลาดที่สุด โดยปรากฏตัวขึ้นทางด้านหลังของแม่ทัพโครงกระดูก แม่ทัพโครงกระดูกสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของโจวเหวิน จึงเลิกโจมตีหลี่เสวียน แล้วฟาดอาวุธกลับหลังทันที หอกกระดูกเปลี่ยนสภาพเป็นลำแสงเย็นเยียบพุ่งตรงเข้าใส่ศีรษะของโจวเหวิน ก่อนที่แม่ทัพโครงกระดูกจะทันได้ยกหอกขึ้น โจวเหวินก็ย่อตัวลงและพุ่งตัวลอดเข้าไปใต้ท้องม้าโครงกระดูก การเคลื่อนไหวนี้ทำให้หอกกระดูกไม่สามารถล็อกเป้าหมายเขาได้ จึงถือเป็นการแก้การจู่โจมของแม่ทัพโครงกระดูกไปในตัว สวี่เมี่ยนถูตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา โจวเหวินสามารถยื้อแม่ทัพโครงกระดูกเอาไว้ได้จริงๆ! โจวเหวินเคลื่อนที่สลับไปมารอบข้างม้าโครงกระดูก บางจังหวะก็ถึงกับกลิ้งไปกับพื้น แม้จะดูน่าอนาถ แต่การกระทำของเขากลับได้ผลดีเยี่ยม สวี่เมี่ยนรู้ดีว่ามันยากแค่ไหน ก่อนหน้านี้เขาก็มีความคิดเดียวกับโจวเหวิน คือหวังจะตรึงแม่ทัพโครงกระดูกเอาไว้เพื่อให้หลี่เสวียนมีเวลาจัดการเจียงฮ่าว ทว่าเขากลับถูกปัดกระเด็นทันทีที่เข้าใกล้แม่ทัพโครงกระดูก และเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากบาดแผลฉกรรจ์ สิ่งนี้ทำให้เขาตระหนักถึงความแตกต่างอันมหาศาลระหว่างระดับมนุษย์และระดับตำนาน โจวเหวินเองก็อยู่ในระดับมนุษย์เช่นกัน แต่กลับสามารถรั้งแม่ทัพโครงกระดูกไว้ได้ แม้จะดูทุลักทุเล แต่เขากลับไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย สิ่งนี้ทำให้สวี่เมี่ยนรู้สึกทึ่งอย่างยิ่ง เมื่อนึกย้อนกลับไปตอนที่เขาเยาะเย้ยโจวเหวิน ใบหน้าที่เคยซีดเผือดก็เปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความอับอาย เจียงฮ่าวตื่นตระหนกที่เห็นโจวเหวินยื้อแม่ทัพโครงกระดูกไว้ได้ แม้เขาจะวางแผนมาอย่างดี แต่ก็ไม่เคยคาดคิดเลยว่าเด็กมัธยมปลายระดับมนุษย์จะสามารถรับมือกับแม่ทัพโครงกระดูกระดับตำนานได้ ความจริงแล้ว เจียงฮ่าวรู้เรื่องการมีอยู่ของแม่ทัพโครงกระดูกในละแวกนี้มานานแล้ว เขาตั้งใจจะล่อหลี่เสวียนมาแถวนี้เพื่อให้แม่ทัพโครงกระดูกจัดการเขา น่าเสียดายที่แผนการนี้ถูกโจวเหวินขัดขวาง เจียงฮ่าวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงมือเอง แต่สุดท้ายเขากลับล้มเหลว ในขณะที่โจวเหวินกำลังยื้อแม่ทัพโครงกระดูกอยู่นั้น หลี่เสวียนก็พุ่งตัวเข้าหาเจียงฮ่าวแล้วระดมหมัดใส่รัวราวกับดาวตก เขารู้ดีว่าการหวังพึ่งให้คนระดับมนุษย์ยื้อแม่ทัพโครงกระดูกไว้นานๆ นั้นไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ เขาต้องรีบเผด็จศึกเจียงฮ่าวให้เร็วที่สุดก่อนที่โจวเหวินจะถูกแม่ทัพโครงกระดูกสังหาร ตอนนี้เจียงฮ่าวตระหนักแล้วว่าทายาทผู้เอาแต่ใจอย่างหลี่เสวียนนั้นน่ากลัวเพียงใด แม้จะใช้สัตว์อัญเชิญระดับตำนานเหมือนกัน และเขายังมีถึงสองตัว แต่เขากลับถูกหลี่เสวียนกดดันจนแทบไม่มีทางสู้ “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะทนไม่ได้สองนาที ในเมื่อเราทั้งคู่ก็ระดับมนุษย์และใช้สัตว์อัญเชิญระดับตำนานเหมือนกัน!” เจียงฮ่าวต่อสู้กับหลี่เสวียนด้วยความกัดฟันกรอด ปัง! ไม่ถึงยี่สิบวินาที หลี่เสวียนก็ชกเข้าที่ข้อศอกซ้ายของเจียงฮ่าวจนเกราะกระดูกหักออกเป็นสองส่วน สีหน้าของเจียงฮ่าวซีดเผือดและถอยกรูดอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเห็นหลี่เสวียนไล่ตามมาเหมือนปลิง แววตาของเขาก็ฉายประกายอำมหิต เขาเหวี่ยงแขนซ้ายออกไป รอยสักงูเกล็ดระเบิดเปล่งแสง งูพิษสีเขียวอมฟ้าพุ่งออกมาจากแขนและเลื้อยเข้าพันธนาการหลี่เสวียนที่กำลังไล่ตามมา เจียงฮ่าวสบโอกาสนั้นเร่งความเร็วถึงขีดสุดพุ่งตัวออกไปสี่ถึงห้าเมตร เขาใช้มีดสั้นหมายจะลอบสังหารโจวเหวินจากด้านหลัง! “ระวัง!” การจู่โจมกะทันหันนี้ทำให้สวี่เมี่ยนร้องตะโกนออกมา โจวเหวินตกอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมอยู่แล้วขณะที่ต้องคอยรับมือแม่ทัพโครงกระดูก ยามนี้ยังถูกเจียงฮ่าวลอบโจมตี ความตายดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หลี่เสวียนทั้งตื่นตระหนกและเดือดดาล แต่ด้วยเจ้างูเกล็ดระเบิดที่ขวางอยู่ ทำให้เขาไม่มีเวลาเข้าไปช่วยโจวเหวิน ในขณะที่หอกกระดูกพุ่งโจมตีด้วยความเร็วปานสายฟ้า มีดสั้นเล่มหนึ่งก็แทงเข้าที่เอวของโจวเหวินจากด้านหลัง ณ วินาทีวิกฤตนี้ โจวเหวินทิ้งน้ำหนักลงที่ขาทั้งสองข้างเพื่อหมุนตัวอย่างกะทันหัน กล้ามเนื้อเอวของเขาบิดตัวด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างกายหักมุมไปในองศาที่ผิดธรรมชาติ เท้าของโจวเหวินยังคงหันไปทางข้างตัวม้าโครงกระดูก แต่ท่อนบนของเขากลับหันไปเผชิญหน้ากับเจียงฮ่าวเรียบร้อยแล้ว หอกกระดูกแทงผ่านข้างแก้มของโจวเหวินไปเพียงนิดเดียว ทิ้งรอยแผลจางๆ ไว้บนใบหน้า แต่เขายังคงนิ่งเฉย โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขาก็ปล่อยหมัดสวนใส่มีดสั้นของเจียงฮ่าวทันที แววตาเยาะเย้ยฉายชัดในตาของเจียงฮ่าว แม้เจ้างูเกล็ดระเบิดจะไม่อยู่กับตัวแล้ว แต่เขายังมีเกราะอกกระดูกที่คอยคุ้มกันอยู่ มันคือสัตว์อัญเชิญระดับตำนาน แม้จะไม่ใช่สายพละกำลัง แต่มันก็ช่วยเพิ่มพลังโจมตีให้เขาได้ระดับหนึ่ง ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ระดับมนุษย์ทั่วไปจะรับมือได้ นอกจากนี้ มีดสั้นหยกเล่มนั้นยังทำมาจากวัสดุพิเศษ ไม่เพียงแต่สังหารสิ่งมีชีวิตมิติได้เท่านั้น แต่มันยังมีความคมที่น่าสะพรึงกลัวอีกด้วย “ตายซะ!” เจียงฮ่าวตัดสินใจเด็ดขาด เขาเค้นพลังทั้งหมดที่มีรวมไปไว้ที่ปลายใบมีด หวังจะหั่นนิ้วของโจวเหวินให้ขาดกระจุย “หลบไป! แกรับมันไม่ไหวหรอก!” หลี่เสวียนตะโกนด้วยความตื่นตระหนก สวี่เมี่ยนพ่นเลือดออกมาอีกคำ ซึ่งเป็นผลมาจากความวิตกกังวล ไม่ใช่จากบาดแผลเดิม ในวินาทีที่หมัดและใบมีดปะทะกัน แสงสีเลือดฉาบไปทั่วหมัดของโจวเหวิน เปลือกสีแดงสดห่อหุ้มหมัดของเขาไว้ทันทีและควบแน่นราวกับถุงมือชกมวยสีแดงเข้ม “สัตว์อัญเชิญงั้นรึ!” รูม่านตาของเจียงฮ่าวหดเล็กลง ความรู้สึกไม่ดีก่อตัวขึ้นในใจ เนื่องจากสัตว์อัญเชิญระดับมนุษย์นั้นหายาก เขาจึงจินตนาการไปเองว่ามันเป็นสัตว์อัญเชิญระดับตำนาน สิ่งนี้ทำให้เขาหวาดกลัวอย่างมาก อย่างไรก็ตาม ระยะห่างระหว่างหมัดกับใบมีดนั้นใกล้เกินกว่าจะยั้งมือได้ ทันทีที่เจียงฮ่าวคิดได้ หมัดของโจวเหวินก็ปะทะเข้ากับใบมีดสั้นหยกอย่างจัง เปรี๊ยะ! พลังอันมหาศาลทำลายใบมีดจนรอยร้าวขยายวงกว้าง มีดสั้นทั้งเล่มแตกละเอียดกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยนับไม่ถ้วน ปัง! หมัดของโจวเหวินไม่หยุดนิ่ง มันกระแทกเข้าที่กำปั้นที่ถือมีดของเจียงฮ่าวจนกระดูกมือและแขนแตกละเอียด เศษกระดูกทิ่มแทงออกมาจากเนื้อของเจียงฮ่าว เลือดพุ่งกระฉูดโดยไร้เกราะกระดูกคุ้มกัน แขนของเขาระเบิดออกราวกับข้าวโพดคั่ว ร่างของเขาปลิวละลิ่วพร้อมเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที สวี่เมี่ยนได้แต่จ้องมองอ้าปากค้างจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลี่เสวียนรู้สึกฮึกเหิม เขาไม่สนใจเจ้างูเกล็ดระเบิดที่กำลังรัดพันเขาอยู่ แล้วพุ่งตัวเข้าไปกระแทกศีรษะของเจียงฮ่าวกลางอากาศปิดฉากการต่อสู้ ไม่มีโอกาสรอดอีกต่อไปแล้ว โจวเหวินยังคงเยือกเย็น หลังจากทำลายแขนของเจียงฮ่าว ร่างกายของเขาก็บิดตัวราวกับปลาไหล แล้วใช้แรงส่งพุ่งตัวขึ้นไปบนหลังม้าโครงกระดูก ทำให้การโจมตีของแม่ทัพโครงกระดูกพลาดเป้าไปอีกครั้ง ทุกอย่างดำเนินไปอย่างลื่นไหลราวกับได้รับการฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน เป็นภาพที่งดงามอย่างเหลือเชื่อ “มันเป็นใครกันแน่?” สวี่เมี่ยนได้สติและเต็มไปด้วยความฉงนในใจ เขาปฏิเสธที่จะเชื่อว่าโจวเหวินเป็นเพียงแค่นักเรียนมัธยมปลายธรรมดาจากเมืองกุ้ยเต๋อ