# บทที่ 1081 เผชิญหน้าตระกูลหลิน เพียงไม่กี่อึดใจหลังจากกลุ่ม ‘เพชฌฆาตไร้เสียง’ (Silent Rippers) ปรากฏกายขึ้นในลานกว้าง หยวนก็ได้สังหารพวกมันไปแล้วกว่าครึ่ง ท่วงท่าของเขาช่างลื่นไหลปานสายน้ำทว่าเด็ดขาดปานสายฟ้า ทุกครั้งที่เขาวาดแขนออกไป จะต้องมีมือสังหารอย่างน้อยหนึ่งคนหรือมากกว่านั้นที่ต้องสังเวยชีวิต "ไอ้... ไอ้หมอนี่มันสัตว์ร้ายชัดๆ!" "หัวหน้า พวกเราควรทำอย่างไรดี?! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเราได้ถูกมันกวาดล้างจนสิ้นซากแน่!" เหล่ามือสังหารต่างหันไปขอความช่วยเหลือจากจ้านสือไช่ด้วยความตื่นตระหนก "มันไม่มีทางรักษาสภาพแบบนั้นได้ตลอดไปหรอก! มันต้องใช้พลังวิญญาณมหาศาลแน่! อีกไม่นานจุดอ่อนของมันต้องปรากฏ! บุกเข้าไป!" จ้านสือไช่แผดคำรามสั่งการพร้อมกับพยายามเข้าโจมตีหยวน ทว่าเขากลับไม่อาจคว้าได้แม้แต่เงาของหยวน อย่าว่าแต่จะเข้าถึงตัวเลย ในท้ายที่สุด ไม่มีมือสังหารคนใดสามารถสร้างรอยขีดข่วนให้แก่หยวนได้แม้แต่น้อย "เฮ้ ตอนนี้เหลือเพียงเจ้าคนเดียวแล้วนะ" หยวนเอ่ยขึ้นขณะจ้องมองไปยังจ้านสือไช่ด้วยสายตาที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำ จ้านสือไช่ที่บัดนี้คุกเข่าอยู่บนพื้นในสภาพแขนขาดหายไปข้างหนึ่ง พร้อมกับบาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่างได้แต่ขบฟันกรอดด้วยความคับแค้นใจ แววตาที่เขามองหยวนนั้นเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า ทว่าเขากลับไร้สิ้นกำลังจะทำอะไรได้ "มัวรออะไรอยู่? รีบๆ ทำให้มันจบไปเสียที ฆ่าข้าซะ" จ้านสือไช่ละทิ้งความหวังที่จะมีชีวิตรอดในครานี้ไปสิ้นแล้ว หยวนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา "ไม่... ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า" "อะ... อะไรนะ?! ทำไมกัน?!" สุ้มเสียงหนึ่งที่ไม่ใช่ของจ้านสือไช่ดังแทรกขึ้นมาทันควัน หยวนหันไปมองเทียนเหยียนยวี่ที่เดินออกมาจากที่ซ่อนและกำลังตรงมาหาพวกเขา "ทำไมท่านถึงไม่ฆ่ามัน? มันคือหัวหน้าของกลุ่มเพชฌฆาตไร้เสียงเชียวนะ!" "เพราะข้ายังมีความคิดที่จะใช้ประโยชน์จากเขาอยู่น่ะ" เขาตอบอย่างเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยต่อไปว่า "ข้าจะให้โอกาสเจ้ามีชีวิตรอด จงไปมอบตัวกับทางการเสีย และแจ้งให้พวกเขารู้ถึงภารกิจของเจ้า รวมถึงเรื่องที่ตระกูลหลินจ้างวานเจ้ามาสังหารข้า" "ไปลงนรกซะเถอะ! ข้ายอมปลิดชีพตัวเองเสียยังดีกว่าจะไปมอบตัวแบบนั้น" จ้านสือไช่หัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง "งั้นหรือ?" หยวนหันไปหาเทียนเหยียนยวี่แล้วถามว่า "เจ้าอยากจะไปเยือนตระกูลหลินกับข้าไหม? หรือหากเจ้าต้องการจะอยู่ที่นี่ต่อก็ได้นะ" "ทะ... ท่านหมายความว่าอย่างไร? ท่านจะไปตระกูลหลินตอนนี้เลยอย่างนั้นหรือ?" ดวงตาของเทียนเหยียนยวี่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ถูกต้องแล้ว ในเมื่อเขาไม่ยอมไปมอบตัว ข้าก็จะจัดการเรื่องนี้ด้วยมือของข้าเอง" เมื่อจ้านสือไช่ได้ยินคำพูดของหยวน เขาก็พยายามจะระเบิดตันเถียนเพื่อจบชีวิตตัวเองทันที **[วิชาผนึกสวรรค์]** หยวนสังเกตเห็นการกระทำนั้นทันท่วงทีและร่ายมหาเวทย์ผนึกตบะของมันไว้ก่อนที่เขาจะทันได้ลงมือ "เจ้า... เจ้าทำอะไรกับร่างกายข้ากัน?!" จ้านสือไช่คำรามลั่น "ข้าผนึกตบะของเจ้าไว้แล้ว เพื่อไม่ให้เจ้าทำอะไรโง่ๆ อีก" ได้ยินเช่นนั้น จ้านสือไช่จึงพยายามจะกัดลิ้นตัวเองตายแทน ทว่าเมื่อเขาอ้าปากออก เขากลับพบว่าตนเองไม่สามารถหุบปากลงได้ ราวกับมีพละกำลังที่มองไม่เห็นบางอย่างตรึงขากรรไกรของเขาไว้ "ยอมแพ้เสียเถอะ เจ้าจะไม่มีวันตายจนกว่าข้าจะอนุญาต" หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เขาหันไปมองเทียนเหยียนยวี่ที่กำลังยืนเหม่อลอยด้วยความอึ้งงันแล้วถามย้ำอีกครั้ง "ว่าอย่างไร? เจ้าจะไปไหม?" เธอรีบดึงสติกลับมาและพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง "ไปกันเถอะ" หยวนคว้าคอจ้านสือไช่ขึ้นมา ก่อนจะทะยานร่างบินออกจากที่พักไปพร้อมกับเทียนเหยียนยวี่ ในขณะเดียวกัน เฟิ่งยวี่เสียงและเสี่ยวฮวาก็กลับเข้าสู่ร่างของเขา โดยมีหลานอิงอิงคอยรั้งท้ายอยู่เบื้องหลังเผื่อว่าจะมีมือสังหารคนอื่นซุ่มซ่อนอยู่อีก "นำทางข้าไปตระกูลหลินที" หยวนเอ่ยบอกเทียนเหยียนยวี่ "ตามข้ามา" และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหยวน **<ขอแสดงความยินดี! ท่านได้สยบกลุ่มเพชฌฆาตไร้เสียงสำเร็จ!>** **<ท่านได้บรรลุภารกิจลับ (Hidden Quest)!>** **<ชื่อเสียง +10,000>** **<จากการกระทำอันเที่ยงธรรมของท่าน สวรรค์ชั้นที่สามจะกลายเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยยิ่งขึ้นสำหรับผู้บริสุทธิ์ ชื่อเสียงในกลุ่มอำนาจของท่านเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!>** **<ยศกองกำลังของท่านได้รับการเลื่อนขั้น!>** **[ยศกองกำลัง: หัวหน้าหมู่ (Captain)]** เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง หยวนและเทียนเหยียนยวี่ก็มาถึงคฤหาสน์หลักของตระกูลหลิน พวกเขาร่อนกายลงเบื้องหน้าประตูใหญ่และเอ่ยกับผู้คุมประตูว่า "ไปตามผู้นำตระกูลของพวกเจ้าออกมา ข้ามีเรื่องต้องไต่ถามเขา" "แกเป็นใครกัน? ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเด็กเมื่อวานซืนอย่างแก" เหล่าผู้คุมขมวดคิ้วมุ่นทันที "ไสหัวไปซะ ก่อนที่พวกข้าจะหมดความอดทน!" หยวนยกตัวจ้านสือไช่ขึ้นกลางอากาศให้เหล่าผู้คุมได้เห็นชัดๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ "ตระกูลหลินของพวกเจ้าจ้างวานมือสังหารมาเพื่อฆ่าข้า หากพวกเจ้าไม่ไปตามตัวผู้นำตระกูลออกมา ข้าจะเป็นคนไปลากคอเขออกมาเอง" "อะไรนะ?!" บรรดาผู้คุมอุทานด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "สามหาว! ตระกูลหลินน่ะหรือจะจ้างมือสังหารมาฆ่าแก?!" "นั่นเป็นการกล่าวหาที่รุนแรงมากนะไอ้หนู! ถ้ายังรักชีวิตก็หุบปากเสียดีกว่า!" หยวนถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ย "ข้าจะถามอีกครั้ง เจ้าจะไปตามผู้นำตระกูลมาหรือไม่?" "ไปให้พ้น!" ผู้คุมแผดคำราม "งั้นหรือ?" แววตาของหยวนพลันฉายแววอำมหิต เขาหันไปมองเทียนเหยียนยวี่แล้วส่งตัวจ้านสือไช่ให้เธอ "ถอยออกไปก่อน และคอยจับตาดูหมอนี่ให้ข้าที" "ท่านจะทำอะไร?" เธอรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่สู้ดีนัก "ไม่มีอะไรมากหรอก" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ หลังจากส่งตัวจ้านสือไช่ให้เทียนเหยียนยวี่แล้ว หยวนก็หันกลับไปจดจ่อที่ประตูใหญ่ และในวินาทีถัดมา— **ตูม!!!** หยวนวาดเท้าเตะเข้าที่ประตูทั้งบานจนมันพังพินาศพังครืนลงมา สร้างความช็อกให้แก่เหล่าผู้คุมที่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างถึงที่สุด "อะ... ไอ้คนบ้า!" "ผู้บุกรุก! จับตัวมันไว้!" เมื่อผู้คนที่สัญจรไปมาเห็นเหตุการณ์เข้า ต่างก็หยุดทุกการกระทำเพื่อมุงดูเหตุการณ์ระทึกขวัญนี้ "ไอ้คนบ้าที่ไหนกันนี่?! ถึงกับกล้าเตะพังประตูหน้าของตระกูลหลินเชียวรึ?!" "สวรรค์! เขายังลงมือซ้อมพวกผู้คุมด้วย!" เหล่าองครักษ์จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างพากันกรูกันเข้ามาล้อมหยวน ทว่าพวกมันทั้งหมดกลับถูกซัดจนร่วงไปกองกับพื้นภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ในที่สุด ยอดฝีมือตัวจริงก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายแรงกดดันระดับ **‘ราชันวิญญาณ’** ที่แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ "หยุดมือเดี๋ยวนี้! เจ้าคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่?! จงระบุนามของเจ้ามา!" ราชันวิญญาณสี่ตนเข้าล้อมกรอบหยวนไว้ทุกทิศทาง "ข้ามีนามว่าเซียวหยาง และข้ามาที่นี่เพื่อพูดคุยกับผู้นำตระกูลหลิน" หยวนกล่าวพร้อมกับชี้มือไปยังเทียนเหยียนยวี่และจ้านสือไช่ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า "บุรุษที่ปางตายผู้นั้นคือหัวหน้ากลุ่มเพชฌฆาตไร้เสียง และเขาบอกข้าว่าตระกูลหลินจ้างวานพวกเขามาลอบสังหารข้า ข้าจึงมาที่นี่เพื่อเรียกร้องคำตอบจากตระกูลหลิน!" หยวนประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ดังสนั่นและชัดเจน เพื่อให้ทุกคนตั้งแต่ต้นถนนยันสุดปลายถนนได้ยินคำพูดของเขาโดยทั่วกัน!