**บทที่ 1063: กระหายเลือดไร้ขีดจำกัด** “ขุมกำลังวาฬนภานั้นติดอันดับหนึ่งใน 50 ขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเก้าชั้นฟ้า มิหนำซ้ำในพันธมิตรของพวกเขายังมีขุมกำลังติดอันดับท็อป 10 หนุนหลังอยู่ ข้ามิอาจโจมตีพวกเขาโดยปราศจากเหตุผลอันควรได้ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาถึงชื่อเสียงของสำนักข้า... สิ่งที่เจ้าขอนั้นมันเป็นไปไม่ได้” ซูเจียฉีกล่าวพลางขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าของนางฉายแววหนักใจอย่างเห็นได้ชัด “ข้าย่อมตระหนักดีถึงเกียรติภูมิของสำนักเจ้า... จ้าวสวรรค์ ขุมกำลังฝ่ายธรรมะอันดับหนึ่งแห่งเก้าชั้นฟ้าและยังเป็นหนึ่งในสามขุมกำลังที่ทรงอำนาจที่สุด ทว่าใครกันที่บอกว่าเราจะโจมตีวาฬนภาโดยไม่มีเหตุผล? หากเจ้าต้องการข้ออ้าง ข้าจะมอบให้เอง... ผู้นำคนปัจจุบันของวาฬนภา ‘เซียนถงสือ’ แท้จริงแล้วเขาคือพวกนอกรีต—มันคือผู้บูชามาร!” “อะไรนะ?!” ดวงตาของซูเจียฉีเบิกกว้างด้วยความตระหนกสุดขีด “เจ้าไปเอาข้อมูลนี้มาจากไหน? ข้าขอสาบาน หากเจ้าบังอาจโป้ปดเพียงเพื่อหลอกใช้ให้ข้าโจมตีพวกเขาละก็...” “หากเจ้ามิเชื่อใจข้า ก็จงไปสืบเสาะด้วยตาตนเองเสียสิ ข้าจะมอบแหล่งข่าวให้เจ้าด้วยซ้ำ อีกอย่าง... เจ้าลืมตัวตนของข้าไปแล้วหรือ? เจ้าคิดว่าคนอย่างข้าจะมามุสาวาทเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้กับเจ้าอย่างนั้นหรือ?” ซูเจียฉีหรี่ตาลงครุ่นคิดพลางรำพึงในใจ *‘หากเป็นความจริง—หากเซียนถงสือคือผู้บูชามารจริง เราย่อมมีสิทธิอันชอบธรรมทุกประการในการพิพากษาชีวิตมัน’* “ข้าจะให้คำตอบเจ้าภายในหนึ่งสัปดาห์ หลังจากที่ข้าตรวจสอบเรื่องนี้จนกระจ่างแจ้งแล้ว” ซูเจียฉีเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “ใช้เวลาตามที่เจ้าต้องการเถิด” นายหญิงเซี่ยงคลี่ยิ้มบาง เพียงไม่นาน ซูเจียฉีก็เร้นกายจากวิลล่าหลังนั้นไป ในขณะเดียวกัน ณ หอหมื่นวิชา หยวนได้กลับขึ้นไปยังชั้นที่ห้าอีกครั้งเพื่อสำรวจหาความลับที่ซ่อนอยู่ ทักษะส่วนใหญ่ในชั้นที่ห้านี้ล้วนเป็นวิชาบ่มเพาะระดับเทพเจ้า แม้จะมีบางวิชาที่ดูน่าสนใจและแปลกตาอยู่บ้าง ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดที่ดึงดูดใจพอที่จะทำให้เขาอยากฝึกฝนอย่างจริงจัง หลังจากกวาดสายตาสำรวจจนครบถ้วน หยวนจึงเดินไปสมทบกับเม่ยซิ่วและคนอื่นๆ “พวกคุณเจอวิชาที่ถูกใจบ้างไหม?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ฉันไม่เจอเลยค่ะ” ฉู่หลิวเซียงส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะกล่าวเสริม “ตอนนี้ฉันยังอยู่ในช่วงฝึกฝนวิชาที่ได้มาคราวก่อนอยู่เลย อีกอย่าง... ดูเหมือนวิชาที่นี่จะไม่ค่อยเข้ากับฉันเท่าไหร่นัก” “ฉันก็เช่นกันค่ะ” เม่ยซิ่วกล่าวสนับสนุน “คือว่า... ข้าเจอวิชาหนึ่งที่ชอบมาก แต่มันเป็นวิชาระดับเทพเจ้า...” หลี่จินซีเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลังเลเล็กน้อย “โอ้? มันเป็นวิชาประเภทไหนกัน?” หยวนถามด้วยความสนใจที่ถูกปลุกเร้า “มันมีชื่อว่า ‘กระหายเลือดไร้ขีดจำกัด’ ค่ะ มันช่วยให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้งที่ปลิดชีพสัตว์อสูรมายา ข้าคิดว่าวิชานี้นี่แหละที่คู่ควรกับข้าที่สุด” นางกล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย “อืม... ฟังดูคล้ายกับความสามารถแต่กำเนิดของข้าเลย ที่จะแข็งแกร่งขึ้นเมื่อได้กลืนกินศัตรูลงไป” หลานอิ๋งอิ๋งกล่าวแทรกขึ้นมา “จริงด้วย และมันคือวิชาที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับคนอย่างคุณ” หยวนยิ้มออกมาอย่างพอใจ “หากไม่มีอะไรแล้ว เราไปชำระเงินกันเถอะ” ชั่วครู่ต่อมา พวกเขาก็เดินมาที่จุดชำระเงินเพื่อจัดการเรื่องวิชาของหลี่จินซี “วิชานี้ราคาทั้งสิ้น 70 ล้านหินปราณครับ” ชายหนุ่มหลังโต๊ะเอ่ยบอกราคาด้วยรอยยิ้มสุภาพ “70 ล้านหินปราณ...” คิ้วของหยวนกระตุกวูบทันทีที่ได้ยินตัวเลขนั้น *‘ข้าประเมินราคาวิชาระดับเทพเจ้าต่ำไปจริงๆ! แต่ถึงจะเป็นระดับเทพเจ้า ราคานี้มันไม่ออกจะขูดรีดกันเกินไปหน่อยหรือ?’* หยวนขบคิดในใจด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นสีหน้าอันแข็งค้างของหยวน ชายหนุ่มคนนั้นก็ยิ้มพลางอธิบาย “วิชานี้แม้อยู่ในระดับเทพเจ้า แต่ศักยภาพที่แท้จริงของมันเกือบจะเทียบเท่าระดับโบราณกาลแล้วครับ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมมันถึงมีราคาสูงล้ำกว่าวิชาระดับเทพเจ้าทั่วไปมากนัก” “70 ล้านหินปราณมันมากเกินไปแล้วหยวน... ข้าซึ้งใจในเจตนาของท่านนะ แต่ข้ามิอาจปล่อยให้ท่านต้องเสียทรัพย์มากมายมหาศาลขนาดนี้เพื่อข้าได้” หลี่จินซีกล่าวพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ เห็นได้ชัดว่านางพึงใจในวิชานี้อย่างยิ่งและคงจะผิดหวังไม่น้อยหากมิได้ครอบครองมัน ทว่านางไม่อยากเป็นภาระที่ไร้เหตุผล และตัวนางเองก็มิมีปัญญาจะจ่ายไหว เฟิ่งอวี่เซียงเหลือบมองหลี่จินซีเพียงครู่เดียวก่อนจะโพล่งออกมา “ข้าจะจ่ายเอง” “เอ๊ะ?” ทุกคนในที่นั้นต่างหันขวับมามองนางเป็นตาเดียว “ทำไมคุณถึง...?” หลี่จินซีถามด้วยความงุนงง “เจ้าคือสหายล้ำค่าของนายน้อยข้า ข้ามิอาจปล่อยให้นายน้อยต้องเสียหน้าเพราะเรื่องเพียงเท่านี้ได้” เฟิ่งอวี่เซียงกล่าวด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนง พร้อมกับกลิ่นอายแห่งความภาคภูมิที่แผ่ซ่านออกมาจากร่าง หยวนมิได้คัดค้านและกล่าวว่า “ผมจะรีบคืนให้คุณโดยเร็วที่สุดนะเฟิ่งเฟิ่ง” ท้ายที่สุดเขาก็เชื่อมั่นว่าวิชานี้จะส่งผลดีต่อหลี่จินซีอย่างมหาศาล และปรารถนาให้นางได้ครอบครองมัน หลังจากนั้นไม่นาน เฟิ่งอวี่เซียงก็จ่ายหินปราณจำนวน 70 ล้านก้อนให้แก่ชายหนุ่มผู้นั้น เมื่อตรวจสอบจำนวนจนครบถ้วน เขาก็ส่งมอบคัมภีร์วิชาให้แก่หลี่จินซี “ขอให้โชคดีกับการฝึกฝนครับ” “ขอบพระคุณท่านมากแม่นางเฟิ่ง ขอบคุณมากนะหยวน ข้าจะไม่มีวันลืมหนี้บุญคุณในครั้งนี้เลย” หลี่จินซีก้มศีรษะให้พวกเขาด้วยความซาบซึ้งใจหลังจากก้าวพ้นจากหอหมื่นวิชา “อย่าคิดมากเลยค่ะ” เฟิ่งอวี่เซียงยิ้มตอบ “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อดีคะหยวน?” ฉู่หลิวเซียงเอ่ยถาม “ผมตั้งใจจะไปเยี่ยมชมบ้านหลังเก่าของเทียนเฉินอวี่สักหน่อย” เขาตอบ “หากท่านไม่ว่าอะไร ข้าอยากจะเริ่มฝึกฝนวิชาใหม่นี้เลยได้ไหมคะ” หลี่จินซีโพล่งออกมาอย่างเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ หยวนพยักหน้าเข้าใจ “ได้สิ ผมมั่นใจว่าในเมืองนี้ต้องมี ‘สรวงสวรรค์ผู้บำเพ็ญ’ อยู่แน่ๆ งั้นเราแวะที่นั่นก่อนแล้วกัน” หลังจากสอบถามเส้นทาง พวกเขาก็ตรงดิ่งไปยังสรวงสวรรค์ผู้บำเพ็ญทันที หยวนจัดการจ่ายค่าเช่าห้องพักที่ดีที่สุดให้แก่หลี่จินซี “หยวน... ฉันเองก็อยากจะแยกตัวไปฝึกฝนสักพักเหมือนกันค่ะ” เม่ยซิ่วเอ่ยขึ้นกะทันหัน “พักหลังมานี้ฉันละเลยการบ่มเพาะในโลกนี้ไปมาก ฉันไม่อยากถูกทิ้งไว้ข้างหลังจนกลายเป็นตัวถ่วงของทุกคน” เมื่อได้ยินถ้อยคำของเม่ยซิ่ว ฉู่หลิวเซียงก็ตัดสินใจที่จะรั้งอยู่ด้วยเช่นกัน “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะอยู่ฝึกด้วยค่ะ” “ผมไม่ขัดข้องหรอก พวกคุณอยากจะใช้เวลาฝึกฝนนานเท่าไหร่ล่ะ?” หยวนถาม “สักสองสัปดาห์เป็นอย่างไรคะ?” หลี่จินซีเสนอ “ตกลง ถ้าอย่างนั้นอีกสองสัปดาห์ผมจะมารับพวกคุณนะ” หยวนพยักหน้ารับคำ ในที่สุด เขาก็เช่าห้องพักระดับสูงสุดสามห้องในสรวงสวรรค์ผู้บำเพ็ญเป็นเวลาสองสัปดาห์ “แล้วเจอกันในอีกสองสัปดาห์นะหยวน” เหล่าสาวๆ เอ่ยคำลาก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่ห้องพักส่วนตัวเพื่อเข้าสู่ห้วงแห่งการบ่มเพาะ “แล้วเจอกันครับ” หยวนก้าวเดินออกจากสรวงสวรรค์ผู้บำเพ็ญในเวลาต่อมา “เอาละ... ถึงเวลาไปเยี่ยมบ้านหลังเก่าของข้าเสียที” รอยยิ้มเปี่ยมความหมายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยวน ขณะที่เขเริ่มย่างก้าวเข้าสู่เขตแดนอันเป็นที่ตั้งของคฤหาสน์เก่าของเทียนเฉินอวี่ด้วยหัวใจที่เต้นระทึก