**บทที่ 1076: แผนลอบสังหารยามวิกาล** ล่วงเข้าสู่ยามราตรี หลังจากร่วมโต๊ะอาหารกับสมาชิกตระกูลเถียน หยวนได้ปลีกตัวกลับมายังห้องพักของตนเพียงลำพัง ภายใต้ความเงียบสงัด หยวนเริ่มร่ายอาคมฝึกฝน ‘ค่ายกลบำรุงวิญญาณ’ ตามที่หวงเฉินได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้ อักขระค่ายกลสีทองอร่ามพุ่งทะยานวนเวียนอยู่ทั่วห้อง ส่งกลิ่นอายอันลึกลับออกมา หยวนสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณของตนที่ค่อยๆ กลั่นตัวและแข็งแกร่งขึ้นทีละน้อยอย่างช้าๆ เวลาล่วงเลยไปจนข้ามผ่านเที่ยงคืน ทันใดนั้น น้ำเสียงของเฟิ่งอวี้เซียงก็ดังขึ้นในจิตใจด้วยความระแวดระวัง “นายน้อย มีผู้เชี่ยวชาญลอบเร้นอยู่ใกล้ๆ และเขากำลังจับตาดูเราอยู่เจ้าค่ะ” หยวนยังคงจดจ่ออยู่กับการควบคุมอักขระค่ายกลตรงหน้า เขาตอบกลับด้วยท่าทีราบเรียบ “ข้ารู้แล้ว... ปล่อยไปก่อน ดูซิว่าเขามีแผนจะทำอะไร พวกเจ้าอย่าเพิ่งออกมาล่ะ ข้าไม่อยากให้เขากระโตกกระตากจนหนีไปเสียก่อน” “รับทราบเจ้าค่ะ” โดยที่ ‘นักฆ่าเหมา’ ไม่รู้ตัวเลยว่า ร่องรอยของเขานั้นถูกเป้าหมายจับจ้องอยู่ก่อนแล้ว ‘ก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่ง ข้าจะปิดบัญชีมันภายในนาทีเดียวแล้วไสหัวไปเสีย’ นักฆ่าเหมาแค่นเสียงในใจ ก่อนจะกลืนโอสถเม็ดหนึ่งลงคอ ทันใดนั้น รูปร่างหน้าตาของเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นภาพลักษณ์ของ ‘เถียนเหยียนอวี่’ อย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณห้องพักของหยวน เขาจึงเยื้องกรายเข้าไปเคาะประตูเบาๆ หยวนหยุดมือจากสิ่งที่ทำอยู่แล้วเดินไปเปิดประตู เมื่อพบว่าผู้ที่ยืนอยู่คือเถียนเหยียนอวี่ เขาก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ขณะที่นักฆ่าเหมาในคราบหญิงงามเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มยั่วยวนที่ประดับอยู่บนใบหน้า “คุณหนูเหยียนอวี่? มีอะไรหรือเปล่าครับ? หรือว่าคุณยังกังวลเรื่องตระกูลหลินอยู่? ผมบอกแล้วไงว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย” หยวนเอ่ยกับเธอด้วยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน นักฆ่าเหมาหัวเราะเยาะอยู่ในใจ เขารู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องที่แผนการดำเนินไปอย่างราบรื่นเกินคาด เขาขยับเข้าไปวางมือลงบนบ่าของหยวน ก่อนจะนำทางชายหนุ่มไปที่เตียงนอนอย่างแผ่วเบา “โอ้? คุณจะทำอะไรน่ะ?” หยวนถามพลางล้มตัวลงนอนบนเตียง แสร้งทำสีหน้าประหม่าเล็กน้อย นักฆ่าเหมาในร่างจำแลงยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก พร้อมกับส่งเสียงจุ๊ปากเบาๆ ราวกับจะบอกให้เขาเงียบเสีย “ชู่ว...” “อา... ผมเข้าใจแล้ว...” รอยยิ้มประหม่าของหยวนแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น ก่อนที่เขาจะหลับตาลง “เชิญเลยครับ... จะทำอะไรก็ตามใจคุณเลย” ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง นักฆ่าเหมาพลันเรียกมีดสั้นออกมาจากแหวนมิติ แล้วจ้วงแทงเข้าที่กลางอกของหยวน ตรงตำแหน่งหัวใจอย่างสุดแรง! “ตายซะ!” นักฆ่าเหมาแผดคำรามลั่นเมื่อปลายใบมีดสัมผัสเข้ากับหน้าอกของเป้าหมาย ทว่า... ราวกับแทงเข้าที่กำแพงเหล็กกล้า ปลายมีดกลับหยุดชะงักลงบนอาภรณ์ของหยวนโดยไม่อาจระคายผิวแม้เพียงนิด! หยวนค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของเขาสงบนิ่งและราบเรียบอย่างน่าขนลุก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก “นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดไว้เลยนะ คุณหนูเหยียนอวี่” ‘บัดซบ!’ นักฆ่าเหมาตื่นตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่อาจทำความเข้าใจได้เลยว่า เหตุใดสมบัติวิญญาณระดับนภาของเขาถึงไม่สามารถทลวงผิวหนังของเด็กหนุ่มตรงหน้าได้ ทว่าเขาก็รู้ดีว่าเป้าหมายยังคงมีลมหายใจอยู่ นักฆ่าเหมาปลดปล่อยพลังตบะออกมาอย่างเต็มที่ กลิ่นอายอันกดดันของ ‘ราชันวิญญาณระดับที่ 5’ แผ่ซ่านไปทั่วห้อง เขาเงื้อมีดสั้นขึ้นสูงและจ้วงแทงลงไปเป็นครั้งที่สองด้วยพลังทั้งหมดที่มี! แต่ผลลัพธ์กลับเหมือนเดิม... มีดสั้นนั้นถูกหยุดเอาไว้ด้วยผิวหนังของหยวน ราวกับปะทะเข้ากับปราการที่ไม่อาจสั่นคลอน “ผมไม่คิดว่านี่คือวิธีที่จะคว้าหัวใจของผู้ชายนะ คุณหนูเหยียนอวี่” หยวนประชดประชันด้วยน้ำเสียงหยัน “ปะ...เป็นไปได้ยังไงกัน?!” นักฆ่าเหมาอุทานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาพยายามออกแรงกดมีดสั้นลงไปอย่างสุดความสามารถ แต่มันกลับเปล่าประโยชน์ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังมุ่งตรงมายังห้องพักของพวกเขา “หยวน! เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?! พลังวิญญาณเมื่อครู่มันคืออะไรกัน?!” เสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของเถียนเหยียนอวี่ตัวจริงดังขึ้นจากด้านนอก “ชิบหายแล้ว!” เมื่อตระหนักได้ว่าภารกิจล้มเหลว นักฆ่าเหมาจึงรีบหันหลังกลับมุ่งตรงไปยังประตูเพื่อหาทางหลบหนี ทว่า ทันทีที่เขาเข้าใกล้ประตู มือข้างหนึ่งก็พุ่งเข้าคว้าลำคอของเขาจากด้านหลัง แล้วกระชากเขากลับเข้ามากลางห้องอย่างรุนแรง! “อึก!” นักฆ่าเหมาพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก แต่ก็ไม่สำเร็จ เถียนเหยียนอวี่และผู้ติดตามของเธอพรวดพราดเข้ามาในห้องในอึดใจต่อมา ก่อนจะพบกับภาพที่น่าอัศจรรย์... หยวนกำลังบีบคอใครคนหนึ่งที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเถียนเหยียนอวี่ทุกประการ! “นะ...นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?!” เถียนเหยียนอวี่ร้องอุทานด้วยความสับสนกับภาพเบื้องหน้า “อ้อ คุณหนูเหยียนอวี่... พอดีมีหนูสกปรกตัวหนึ่งปลอมตัวเป็นคุณ แล้วพยายามจะลอบสังหารผมน่ะครับ” หยวนอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ว่าไงนะ?!” “ปล่อยข้านะ ไอ้สารเลว!” นักฆ่าเหมาแผดเสียงตะโกนออกมาเป็นเสียงดั้งเดิมของเขา ทำเอาเถียนเหยียนอวี่ถึงกับสะดุ้ง “แกครู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?! ถ้าแกไม่ปล่อยข้า พี่น้องของข้าจาก ‘หน่วยฉีกกระชากไร้สำเนียง’ (Silent Rippers) จะตามล่าแกจนกว่าชีวิตจะหาไม่!” “หน่วยฉีกกระชากไร้สำเนียง?!” เถียนเหยียนอวี่หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวเมื่อได้ยินชื่อนั้น ทว่าหยวนกลับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “หน่วยฉีกกระชากไร้สำเนียง? ไม่เคยได้ยินชื่อเลยแฮะ พวกแกเป็นพวกทหารรับจ้างหรือว่าพวกโจรล่ะ?” “หยวน! พวกเขาไม่ใช่ทั้งสองอย่าง!” เถียนเหยียนอวี่รีบเอ่ยเตือนด้วยเสียงสั่นเครือ “พวกเขาคือกลุ่มนักฆ่าเลื่องชื่อที่สร้างความหวาดกลัวไปทั่วสวรรค์ชั้นที่สามมานานนับร้อยปีแล้ว!” “หืม? นักฆ่าอย่างนั้นเหรอ? แสดงว่าต้องมีใครบางคนจ้างวานให้มาเก็บผม ใครล่ะ? ตระกูลหลินงั้นเหรอ?” “คิดว่าข้าจะบอกแกงั้นรึ! รีบปล่อยมือสระบัดซบนี่ซะ! ถ้าพี่น้องของข้าไม่ได้รับข่าวจากข้าภายในพรุ่งนี้ พวกเขาจะแห่กันมาที่นี่เพื่อเด็ดหัวแกแน่!” นักฆ่าเหมาขู่ตะคอก “ในเมื่อข้าถูกตามล่าอยู่แล้ว มันก็คงไม่ต่างกันหรอกมั้งว่าข้าจะฆ่าแกทิ้งตอนนี้หรือไม่ เพราะยังไงข้าก็ต้องโดนตามล่าอยู่ดี” หยวนแย้มยิ้มเยือกเย็น “เดี๋ยว! วะ...เหวอ! เราตกลงกันได้นะ!” นักฆ่าเหมาละล่ำละลักด้วยความหวาดหวั่น “ข้าให้เวลาแกหนึ่งนาทีเพื่อเปลี่ยนใจข้า” “เราจะยกเลิกภารกิจสังหารแก แล้วจะหันไปจัดการไอ้พวกที่สั่งฆ่าแกแทน! ข้อเสนอนี้เป็นไงล่ะ?!” นักฆ่าเหมาเสนอทางรอด “อย่าไปฟังมันนะหยวน!” เถียนเหยียนอวี่โพล่งขึ้นทันควัน “พวกหน่วยฉีกกระชากไร้สำเนียงไม่เคยทิ้งงาน! และในเมื่อตระกูลหลินเข้ามาเกี่ยวข้อง พวกมันจะไม่มีวันเลิกตามล่าคุณจนกว่าตระกูลหลินจะยกเลิกคำสั่งเอง!” หยวนยิ้มกว้างขึ้น “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะฟังมันอยู่แล้วล่ะ แค่อยากรู้ว่ามันจะยกข้ออ้างแบบไหนมาใช้มากกว่า” “ดะ...เดี๋ยว! ข้าสาบาน! ข้าไม่ได้โกหก! ถ้าแกฆ่าข้า พี่น้องของข้าจะฆ่าแกแน่นอน!” “ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ไม่ควรเสียเวลา และเริ่มเตรียมตัวต้อนรับเพื่อนๆ ของแกดีกว่า” หยวนกล่าวจบ โดยปราศจากความลังเลแม้เพียงนิด เขาออกแรงบีบจนกระดูกคอของนักฆ่าแหลกละเอียด ปลิดชีพอีกฝ่ายทิ้งในชั่วพริบตา เมื่อร่างของนักฆ่าเหมาสิ้นฤทธิ์และอ่อนปวกเปียก หยวนก็เหวี่ยงศพนั้นออกไปที่ลานกลางบ้านอย่างไม่ใยดี ก่อนจะปัดมือทำความสะอาดเบาๆ “...” เถียนเหยียนอวี่จ้องมองศพของนักฆ่าด้วยความตกตะลึงจนพูไม่ออก ‘เขาฆ่านักฆ่าจากหน่วยฉีกกระชากไร้สำเนียงทิ้งง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? ฝีมือของชายคนนี้... แท้จริงแล้วมันสูงส่งขนาดไหนกันแน่?’ เธอรำพึงอยู่ในใจด้วยความยำเกรง