## บทที่ 1120: การต่อสู้แย่งชิงสมบัติ (2) "สงบใจลงก่อน เหยียนเอ๋อร์" เถียนซูอินเอ่ยพลางตบหลังบุตรสาวเบาๆ เพื่อเรียกสติ "จะให้ข้าสงบใจได้อย่างไรกันท่านแม่! หากข้าไม่อยากเป็นภาระของสำนัก ข้าก็ต้องเข้าประมือกับระดับราชันวิญญาณเชียวนะ!" เถียนเหยียนยวี่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความวิตกกังวล "หากเจ้าไม่อยากลงแข่งก็ย่อมได้ ข้าจะไม่บังคับให้เจ้าต้องออกไปเสี่ยง และมันก็ดูจะไม่สมเหตุสมผลเกินไปที่จะให้เจ้าไปสู้กับระดับราชันวิญญาณ เป็นพวกเราเองที่โชคร้าย" ยวี่เจี้ยนปรากฏกายขึ้นพร้อมเอ่ยสมทบ "อีกอย่าง ด้วยจำนวนยอดฝีมือที่มาชุมนุมกันมากมายขนาดนี้ ข้าเองก็ไม่ได้ตั้งความหวังว่าจะได้ครอบครองสมบัติตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" "พวกเขากล่าวถูกแล้ว เจ้าจะสละสิทธิ์จากการประลองครั้งนี้ก็ได้" หยวนเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เมื่อเถียนเหยียนยวี่เริ่มสงบสติอารมณ์ได้บ้าง นางก็ขบกรามแน่นก่อนจะกล่าวออกมาว่า "หากคู่ต่อสู้ไม่ได้อยู่ในระดับที่ข้าข้ามผ่านไม่ได้ ข้าก็จะสู้ แม้ข้าจะรู้ตัวว่าไม่มีคุณสมบัติพอจะเข้าร่วมงานนี้ แต่ข้าก็จะไม่ยอมทำตัวเป็นคนขลาดเขลาเช่นกัน" ยวี่เจี้ยนคลี่ยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำกล่าวของนาง "ดีมาก ถึงแม้โอกาสชนะของพวกเราแทบจะเป็นศูนย์ แต่ข้าก็ไม่คิดจะยอมจำนนโดยไม่สู้รบตบมือ การประลองนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของสมบัติอีกต่อไป แต่มันคือการรักษาเกียรติและชื่อเสียงของสำนักเราเอาไว้ เราจะสู้กับผู้ที่เราพอจะรับมือได้ และจะถอยออกมาหากมันเสี่ยงเกินไป" เมื่อถึงคราวของหวงลี้และสำนักเจ็ดกระบี่ล้ำลึกในการคัดเลือก บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัดลงถนัดตา ทุกสายตาต่างจดจ้องไปยังผลลัพธ์ด้วยความระทึกใจ ครู่ต่อมา ยอดฝีมือทั้งสามที่ถูกเลือกก็ปรากฏรายชื่อ "อะไรกัน?! นักสู้ทั้งสามคนของพวกเขากลับเป็นระดับราชันวิญญาณทั้งหมดเลยงั้นหรือ! แถมยังมีระดับราชันวิญญาณขั้นสูงสุดถึงสองคน!" "บัดซบ! ข้าพนันได้เลยว่าพวกมันต้องโกงแน่ๆ!" "จะโกงได้อย่างไรกัน? เครื่องรางนั่นผ่านการตรวจสอบจากเหล่าผู้อาวุโสทุกคนที่นี่มาแล้วนะ" ผู้คนจำนวนมากเริ่มสงสัยว่าหวงลี้ใช้อุบายสกปรก แต่หากไร้ซึ่งหลักฐาน ก็ไม่มีใครกล้าส่งเสียงโวยวายออกมาด้วยเกรงกลัวต่อการล้างแค้น สำนักชั้นนำและตระกูลที่ทรงอำนาจทั้งหลายต่างได้รับการคัดเลือกเป็นลำดับสุดท้าย และสิ่งที่น่าตกตะลึงคือ ทุกกลุ่มต่างมีดวงดีอย่างเหลือเชื่อ โดยมีระดับราชันวิญญาณอยู่ในทีมอย่างน้อยสองคนเสมอ มันชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดสำหรับสำนักและตระกูลเล็กๆ ว่า ขั้วอำนาจใหญ่เหล่านี้ได้ร่วมมือกันบิดเบือนผลลัพธ์เพื่อสร้างความได้เปรียบอย่างมหาศาลให้กับตนเอง "พวกตาเฒ่าไร้ยางอายพวกนั้นไม่คิดจะให้โอกาสพวกเราเลยแม้แต่นิดเดียว...!" ยวี่เจี้ยนขบกรามแน่นด้วยความโกรธแค้นเมื่อเห็นผลการคัดเลือก "สรุปคือเราไม่มีโอกาสชนะตั้งแต่ต้นแล้วสินะ? ทำไมข้าถึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยกัน" เถียนเหยียนยวี่ถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนแรง แทบทุกคนที่ไม่ได้อยู่ใน 'กลุ่มผู้โชคดี' ต่างสาปแช่งหวงลี้และพรรคพวกอยู่ภายในใจต่อการกระทำอันไร้ซึ่งศักดิ์ศรีนี้ ทว่าพวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะหลักฐานการโกงที่มีก็เป็นเพียงแค่เหตุการณ์แวดล้อมเท่านั้น และต่อให้มีหลักฐานมัดตัวหวงลี้ได้จริง จะมีใครกันที่ขวัญกล้าเทียมฟ้าพอจะป่าวประกาศออกมา? ใครจะกล้าส่งเสียงคัดค้านต่อต้านสำนักชั้นนำและเจ็ดตระกูลสืบทอด? ไม่มีใครโง่พอจะโยนชีวิตทิ้งในสถานการณ์ที่ไม่มีทางชนะเช่นนี้ พวกเขาจึงทำได้เพียงกัดฟันอดทนรับความอยุติธรรมนี้ไปก่อน "ช่างน่ารังเกียจนัก..." เถียนเหยียนยวี่พึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุงขยับปีก "ข้าเองก็พอจะเดาได้อยู่แล้วล่ะ" หยวนเป็นเพียงคนเดียวในที่นั้นที่ยังคงประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้า "ข้าพอจะคาดการณ์ได้หากเป็นสำนักอื่นที่ใช้วิธีเช่นนี้ แต่ไม่คิดเลยว่าสำนักเจ็ดกระบี่ล้ำลึกและเจ็ดตระกูลสืบทอดจะตกต่ำถึงเพียงนี้... ข้าพูดไม่ออกจริงๆ" เถียนซูอินถอนใจยาว "ดูเหมือนพวกเขาจะอยากได้กระบี่เล่มนั้นมากจริงๆ" หยวนยังคงยิ้มกริ่ม การคัดเลือกสิ้นสุดลงในที่สุด หวงลี้แสร้งทำเป็นผู้บริสุทธิ์และเริ่มเปิดการประลองทันที "สำนักหรือตระกูลที่จะต้องเข้าห้ำหั่นกันจะถูกสุ่มเลือกเช่นกัน เครื่องรางจะเลือกคู่ประลองจากกลุ่มนับสิบที่อยู่ที่นี่" หวงลี้เอ่ยพลางถ่ายเทพลังวิญญาณลงในเครื่องราง ส่งผลให้ลำแสงสองสายพุ่งทะยานออกไปสุ่มเลือกคู่ต่อสู้จากกลุ่มคนมากมาย "เมื่อก้าวเข้าสู่ลานประลองแล้ว พวกเจ้าจะไม่สามารถสละสิทธิ์ได้อีก เช่นเดียวกับการต่อสู้ตัดสินเป็นตายจริงๆ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และจะไม่มีความเมตตาใดๆ มอบให้ หากพวกเจ้ายังรักชีวิต ก็จงสละสิทธิ์เสียแต่ตอนนี้" หวงลี้กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "..." ทั้งสองฝ่ายที่ถูกเลือกต่างจ้องหน้ากันอยู่นาน "ข้าขอสละสิทธิ์" "ข้าด้วย" ทั้งสองฝ่ายต่างยอมแพ้ในการประลองทั้งสามรอบ "จะมีประโยชน์อะไรที่จะเอาชีวิตไปเสี่ยง ในเมื่อเราไม่มีโอกาสจะได้ครอบครองสมบัติเลยแม้แต่นิดเดียว? ใครจะโง่ทำเรื่องแบบนั้นกัน" ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจของผู้คนจำนวนมาก เนื่องจากหวงลี้และขั้วอำนาจใหญ่บิดเบือนทุกอย่างจนเบ็ดเสร็จ พวกเขาจึงไม่มีแรงจูงใจเหลือพอจะเข้าร่วมการประลองเพื่อแย่งชิงสมบัติอีกต่อไป การประลองหลายรอบถัดมาจึงลงเอยด้วยการสละสิทธิ์จากทั้งสองฝ่าย "ช่างน่าเบื่อหน่ายสิ้นดี" หวงลี้เย้ยหยันพร้อมสีหน้าจองหอง เมื่อสำนักที่ไม่มีระดับราชันวิญญาณอย่างน้อยสองคนในทีมต่างพากันสละสิทธิ์ การประลองจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็วแทบไม่มีการหยุดพัก ในที่สุด ก็ถึงคราวของตำหนักกระบี่หยกที่ต้องก้าวเข้าสู่ลานประลอง "คู่ต่อสู้ของพวกเรามีระดับจ้าววิญญาณสองคน และราชันวิญญาณหนึ่งคน พวกเจ้าทั้งสองยังอยากจะสู้ต่อหรือไม่ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเป็นการต่อสู้ที่สูญเปล่า?" ยวี่เจี้ยนเอ่ยถามเถียนเหยียนยวี่และว่านอิ่ง "ข้าอยากสู้..." ว่านอิ่งตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่นหนักแน่น "แม้ว่าเจ้าอาจจะต้องจับคู่เจอกับระดับราชันวิญญาณและต้องตายงั้นหรือ? แม้ว่าความพยายามของเจ้าจะไม่มีสิ่งตอบแทนใดๆ เลยก็ตามน่ะนะ?" ยวี่เจี้ยนถามย้ำ ว่านอิ่งพยักหน้าอย่างไม่ลังเล "แล้วเจ้าล่ะ ศิษย์เถียน?" ยวี่เจี้ยนเบนสายตามายังนาง "ต่อให้เจ้าไม่ได้เจอระดับราชันวิญญาณ แต่มันก็จะเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากสำหรับเจ้าอยู่ดี หากเจ้าจะสละสิทธิ์ ก็คงไม่มีใครตำหนิเจ้าได้" "..." เถียนเหยียนยวี่นิ่งเงียบไป นางปรารถนาจะทดสอบวิชากระบี่ใหม่ของนาง แต่นางก็ยังไม่พร้อมจะเอาชีวิตมาทิ้งกับเรื่องเช่นนี้ ทว่าในขณะเดียวกันนางก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะไม่อยากรู้สึกว่าตนเองเป็นคนขลาด "หากเจ้าอยากสู้ ก็จงสู้เถิด" หยวนเอ่ยกับนางขึ้นมาทันควัน "เอ๊ะ?" เถียนเหยียนยวี่มองเขาด้วยสีหน้าฉงนสงสัย "จ-เจ้า! นี่เจ้ากำลังสั่งให้ลูกสาวข้าไปตายงั้นหรือ?!" เถียนซูอินเริ่มเดือดดาลขึ้นมาทันที "ใจเย็นก่อน ตราบเท่าที่ข้ายังอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครพรากชีวิตนางไปได้" หยวนยิ้มปลอบ เขาหันไปสบตากับเถียนเหยียนยวี่ก่อนจะกล่าวต่อ "เจ้าไม่อยากเห็นอานุภาพของวิชากระบี่ใหม่ของเจ้าหน่อยหรือ ว่ามันทรงพลังเพียงใด?" "ข้าอยากเห็น..." นางพยักหน้าอย่างเหม่อลอย "ถ้าเช่นนั้นก็จงทำมันเสีย ข้าสัญญาว่าจะปกป้องเจ้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" หลังจากผ่านประสบการณ์ต่างๆ ร่วมกับหยวนมาไม่นาน เถียนเหยียนยวี่ก็เกิดความเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างมืดบอด นางไม่ได้ตั้งคำถามเลยว่าเขาจะปกป้องนางต่อหน้ายอดฝีมือมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร "ตกลง ข้าจะสู้" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นในวินาทีถัดมา "เจ้าเอาจริงหรือ?! เจ้าเชื่อเขาได้ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!" เถียนซูอินยังคงเคลือบแคลงใจ "เพราะเขาให้สัญญาแล้ว" เถียนเหยียนยวี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ใสซื่อ ทิ้งให้มารดาของนางต้องอึ้งจนพูดไม่ออก และก่อนที่เถียนซูอินจะได้ทันเอ่ยสิ่งใดต่อ เถียนเหยียนยวี่ก็ก้าวเท้าเดินไปยังลานประลองเสียแล้ว "ข้าขอโทษ..." ยวี่เจี้ยนเอ่ยกับเถียนซูอินสั้นๆ ก่อนจะเดินตามเถียนเหยียนยวี่ไป "หากลูกสาวข้าต้องตายที่นี่เพราะเจ้า ข้าสาบานว่าจะสังหารเจ้าด้วยน้ำมือของข้าเอง..." เถียนซูอินถลึงตาจ้องหยวนอย่างกินเลือดกินเนื้อ "และข้าก็จะไม่ขัดขืนเลย หากเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นจริง" หยวนตอบด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ "..." "ท่านกะจะชิงกระบี่เล่มนั้นมาให้นางหรือเจ้าคะ นายน้อย?" เฟิงยวี่เสียงเอ่ยถามขึ้นด้วยความขัดใจและสงสัย "มันช่างคู่ควรกับวิชากระบี่ใหม่ของนางยิ่งนัก เจ้าไม่คิดอย่างนั้นหรือ?" หยวนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ท่านตามใจนางเกินไปแล้ว... ข้าล่ะเริ่มจะอิจฉานางขึ้นมานิดๆ แล้วสิ" เฟิงยวี่เสียงได้แต่ส่ายหน้าอยู่ภายในใจด้วยความระอาผสมปนเปไปกับความเอ็นดู