## บทที่ 1123: ศึกชิงสมบัติ (5) "โจ... โจมตี! โจมตีเดี๋ยวนี้!" เหล่าผู้อาวุโสพลันได้สติก่อนจะแผดเสียงคำรามลั่น พร้อมกับพุ่งทะยานเข้าหาหยวนอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเหล่าศิษย์เห็นผู้อาวุโสของตนเริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องติดตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ พริบตานั้น ทุกคนจากสำนักเจ็ดกระบี่ล้ำลึกต่างประโคมการโจมตีเข้าใส่หยวน ทว่าชายหนุ่มเพียงแค่ส่ายหน้าอย่างเงียบงัน **[วิชาดาราเทพสงคราม]** เงาร่างยักษ์มหึมาที่ถือครองดาบเล่มยักษ์ปรากฏขึ้นเบื้องหลังของหยวน แม้มันจะมีขนาดใหญ่โตกว่าครั้งก่อน ทว่าพลังที่ปลดปล่อยออกมากลับยังไม่ถึงครึ่งของความแข็งแกร่งที่แท้จริงเสียด้วยซ้ำ "นั่น... นั่นมันวิชาบ้าอะไรกัน!" บรรดาศิษย์ต่างกรีดร้องด้วยความสยดสยองและพยายามหยุดชะงักการเคลื่อนไหวของตนอย่างลนลาน อย่างไรก็ตาม พวกเขาถลำลึกเข้ามาในระยะโจมตีเสียแล้ว สิ่งเดียวที่หยวนต้องทำก็คือการวาดดาบออกไป "อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!" หยวนตะโก���ก้องพร้อมกับตวัดดาบในมือ คลื่นพลังมหาศาลที่ดูรุนแรงพอจะทลายขุนเขาให้ราบพณาสูรเข้าปะทะกับกลุ่มศิษย์ และโดยปราศจากการต่อต้านใดๆ ร่างของเหล่าศิษย์สำนักเจ็ดกระบี่ล้ำลึกต่างปลิวว่อนกระเด็นออกไปประดุจแมลงวันที่ถูกปัดเป่า เพียงการโจมตีครั้งเดียว ศิษย์มากกว่าครึ่งก็หายวับไปจากสายตา ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าสั่นสะท้านถึงขั้วหัวใจของผู้ที่เฝ้ามองอยู่โดยรอบ หยวนหันไปมองภาพมายาเทพสงครามของตนแล้วพึมพำเบาๆ "ขนาดใช้แค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ มันยังรุนแรงเกินไปหน่อยแฮะ..." พลังวิญญาณของเขาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาสั้นๆ จนแม้แต่เจ้าตัวยังเริ่มประสบปัญหาในการควบคุมมัน หลังจากบดขยี้สำนักเจ็ดกระบี่ล้ำลึกจนยับเยิน หยวนก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "หากพวกเจ้ายังอยากจะไปต่อ ก็ดาหน้าเข้ามา แต่ข้ารับรองได้เลยว่า... ในดาบต่อไป จะไม่มีใครรอดชีวิตไปได้แม้แต่คนเดียว" ศิษย์ที่เหลือรอดต่างสั่นสะท้านอยู่กับที่ แรงจูงใจที่เดิมทีก็ริบหรี่อยู่แล้วพลันมลายหายไปจนสิ้น ผู้อาวุโสจากตระกูลหลี่และตระกูลกู่ต่างลอบสบตากัน หลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ พวกเขาก็เดินเข้าหาหยวนพร้อมกับค้อมกายลงอย่างพินอบพิเทา "นายน้อย... ท่านคือคนที่มาจาก 'บนนั้น' ใช่หรือไม่?" ผู้อาวุโสตระกูลหลี่เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่มีแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด หยวนลอบยิ้มอยู่ในใจเมื่อตระหนักได้ว่าคนพวกนี้กำลังเข้าใจผิด คิดว่าเขาเป็นคนจากสรวงสวรรค์เบื้องบนที่ลงมาตามคำบัญชาของจักรพรรดิเทพ ทว่าก็มิอาจโทษพวกเขาได้ที่ทึกทักไปเช่นนั้น เพราะคงมีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้นที่คนหนุ่มเยาว์วัยเช่นหยวนจะสามารถบดขยี้สำนักเจ็ดกระบี่ล้ำลึกได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ "แล้วถ้าข้ามาจาก 'บนนั้น' จริงๆ พวกเจ้าจะทำอย่างไรล่ะ?" หยวนย้อนถามกลับไปโดยที่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย "โปรดให้อภัยที่พวกเราตาหามีแววไม่ที่มิอาจล่วงรู้ฐานะของนายน้อยได้เร็วกว่านี้ ตระกูลกู่จะขอถอนตัวจากเหตุการณ์นี้ทันที และหากท่านต้องการ พวกเรายินดีที่จะช่วยท่านชิงสมบัตินี้มาให้ได้" ผู้อาวุโสตระกูลกู่ค้อมศีรษะลงอีกครั้ง "เจ้าคิดว่านายน้อยต้องการความช่วยเหลือจากเจ้างั้นรึ? ช่างเป็นข้อเสนอที่ไร้สาระสิ้นดี ท่านสามารถคว้าสมบัติมาได้ด้วยตัวท่านเองอยู่แล้ว" ผู้อาวุโสตระกูลหลี่เค้นเสียงเยาะหยัน ผู้อาวุโสตระกูลกู่ถึงกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเมื่อได้ยินเช่นนั้น เดิมทีตระกูลทั้งสองก็มิได้ลงรอยกันอยู่แล้ว การลับฝีปากเช่นนี้จึงเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ในขณะเดียวกัน ผู้คนรอบข้างต่างพากันตกตะลึงที่เห็นตระกูลมรดกทั้งสองเปลี่ยนท่าทีได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ "ตัวตนของเขาคือใครกันแน่? ถึงขนาดทำให้เจ็ดตระกูลมรดกต้องอ่อนน้อมถ่อมตนเพียงนี้" "คำว่า 'บนนั้น' หมายถึงเขมาจากสรวงสวรรค์เบื้องบนงั้นหรือ? แล้วทำไมคนระดับนั้นถึงลงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?" "แม้ช่วงนี้จะไม่ค่อยมีให้เห็นบ่อยนัก แต่ในอดีต คนจากสรวงสวรรค์เบื้องบนมักจะลงมาที่นี่เป็นประจำเพื่อสำรวจสุสานจักรพรรดินามไร้" "ดูชุดคลุมนั่นสิ นั่นมันชุดสำหรับแขกผู้ทรงเกียรติของตำหนักกระบี่หยกไม่ใช่หรือ?" เทียนเหยียนอวี่และเทียนซูหยินต่างยืนนิ่งงันจนพูดไม่ออกหลังจากได้ยินการสนทนาเหล่านั้น แม้พวกนางจะเคยสงสัยในพรสวรรค์และพลังที่ยากจะหยั่งถึงของหยวนว่าเขาอาจมาจากเบื้องบน แต่เรื่องนี้กลับยิ่งทำให้พวกนางสับสนหนักกว่าเดิม เหตุใดคนจากสรวงสวรรค์เบื้องบนถึงยอมช่วยเหลือพวกนางถึงขนาดนี้? บรรพบุรุษของเขาติดค้างหนี้บุญคุณบรรพบุรุษของพวกนางจริงๆ หรือเขามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงกันแน่? 'ไม่ว่าเหตุผลของเขาจะเป็นอย่างไร ข้าก็ดีใจที่เขาอยู่ฝ่ายเรา...' เทียนเหยียนอวี่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะนางมิอาจจินตนาการได้เลยว่าหากต้องมีคนอย่างหยวนเป็นศัตรู สภาพของนางจะเป็นเช่นไร เมื่อตระกูลหลี่และตระกูลกู่ถอยห่างออกไป ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หยวนอีกเลย ส่วนหวงหลีที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิดก็ได้แต่อาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนีไปพร้อมกับเหล่าศิษย์ของตน ในระหว่างที่รอคอยให้สมบัติคลายผนึก หยวนก็นั่งลงบนลานประลองแล้วหลับตาลง "เขากล้าบ่มเพาะพลังในที่โล่งแจ้งแบบนี้เลยรึ? นี่เขาใจกล้าหรือบ้ากันแน่? ต่อให้เก่งกาจเพียงใด แต่การไร้การป้องกันต่อหน้าคนหมู่มากเช่นนี้... ช่างเป็นชายที่บ้าคลั่งจริงๆ" "ไอ้สารเลวอวดดี..." แม้หยวนจะบ่มเพาะพลังท่ามกลางสายตาผู้คน ทว่ากลับไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับเข้าไปโจมตีเขา ราวสองชั่วโมงต่อมา ข่าวการปรากฏของสมบัติอีกชิ้นในบริเวณใกล้เคียงก็เริ่มแพร่กระจายออกไป ผู้คนในที่แห่งนั้นต่างพากันกุลีกุจอไปยังสถานที่ใหม่ทันทีด้วยเหตุผลที่เข้าใจได้ง่าย หลังจากข่าวแพร่มาถึง ทุกคนรวมถึงคนจากตำหนักกระบี่หยกต่างก็ละทิ้งสถานที่แห่งนี้ไป ทิ้งให้หยวนอยู่กับสมบัติเพียงลำพัง ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งภายในสุสานจักรพรรดินามไร้ "ทำไมเจ้าถึงไม่ไปพร้อมกับสำนักของเจ้าล่ะ?" หยวนหยุดการบ่มเพาะแล้วเอ่ยถามเทียนเหยียนอวี่ที่ยังคงยืนอยู่ข้างกาย แม้ว่าคนอื่นๆ ในสำนักจะจากไปเพื่อชิงสมบัติชิ้นใหม่แล้วก็ตาม "ข้าแค่... ไม่อยากทิ้งท่านไว้เพียงลำพัง" นางเอ่ยตอบอย่างเรียบง่าย "แล้วท่านล่ะ?" หยวนหันไปมองเทียนซูหยินที่ยังคงรั้งอยู่ด้วยเหตุผลบางประการ "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยลูกสาวไว้กับคนน่าสงสัยอย่างเจ้างั้นรึ?" นางเค้นเสียงประชดประชัน หยวนเพียงแค่ยิ้มตอบรับคำพูดนั้น "เอ่อ... ข้าขอถามอะไรท่านสักอย่างได้ไหม?" เทียนเหยียนอวี่เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน "ได้สิ" "ท่าน... มาจาก 'บนนั้น' จริงๆ หรือเปล่า?" นางถามด้วยสีหน้าที่มีแววกังวล "หมายถึงสรวงสวรรค์เบื้องบนน่ะเหรอ? เปล่าหรอก" "อะไรนะ?! แต่ท่าน..." "ข้ารู้... ข้าโกหกน่ะ" เขาไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เทียนเหยียนอวี่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "ข้าดีใจนะที่พวกเขาไม่ซักไซ้ท่านต่อ..." ทันใดนั้นเอง สมบัติที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เริ่มสั่นสะเทือนพร้อมกับปลดปล่อยคลื่นพลังที่รุนแรงออกมา "นั่นหมายความว่ามันกำลังจะคลายผนึกแล้วใช่ไหม?" หยวนถาม "ใช่แล้ว" ในวินาทีถัดมา ม่านพลังที่ปกป้องกระบี่เล่มนั้นก็แตกสลายลง ตัวกระบี่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน อย่างไรก็ตาม หยวนกลับยังคงนิ่งเฉยแม้ว่ากระบี่เล่มนั้นจะวางอยู่บนพื้นแล้วก็ตาม "เจ้ามัวรออะไรอยู่?" เทียนซูหยินเลิกคิ้วถามด้วยความฉงน "ข้าไม่มีความจำเป็นต้องใช้มัน... พวกท่านเอาไปเถอะ" เขาเอ่ยออกมาอย่างสงบ ทำเอาดวงตาของพวกนางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด