**บทที่ 2097: เยือนถ้ำสยบมาร (2)** “ถ้ำสยบมารจะสนับสนุนข้าอย่างนั้นหรือ?” หยาน ฮาร่าเลิกคิ้วขึ้นสูง แววตาไหวระริกด้วยความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด “นับว่าเป็นข้อเสนอที่เหนือความคาดหมายยิ่งนัก ทว่าข้าขอกระซิบถามสักครา... หากข้ามิได้คิดจะชิงตำแหน่งจากเฉียน ฉู่เล่า? หากข้าเพียงต้องการเสริมสร้างอำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนเท่านั้นล่ะ?” โจว เหยียนเฟยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยสายตาที่มั่นคงและแน่วแน่ “ยากจะเชื่อได้ลง แม้ข้าจะมิได้ล่วงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้า แต่ข้าก็พอจะรู้ซึ้งว่าเจ้ามิใช่คนประเภทที่จะกระทำการใดเพื่อความเห็นแก่ตัวเพียงอย่างเดียว และบรรดาผู้คนที่เจ้ารวบรวมมานั้น... ล้วนแต่เป็นผู้ที่มิได้อยู่ภายใต้อิทธิพลของเฉียน ฉู่ทั้งสิ้น” เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่เปี่ยมไปด้วยพลัง “หากเจ้ามิได้เล็งเป้าไปที่การท้าชิงอำนาจจากเฉียน ฉู่ เช่นนั้นสิ่งที่เจ้ากำลังวางแผนอยู่ย่อมต้องเป็นเรื่องใหญ่โตที่สั่นสะเทือนไปถึงรากฐานของตระกูลสยบมารเป็นแน่” “ท่านดูจะมั่นใจในคำกล่าวนั้นเหลือเกินนะ” “นั่นคือความรู้สึกที่ข้าสัมผัสได้จากตัวเจ้า” “ก็น่าเสียดาย... ที่ข้ามิได้มีความคิดจะท้าทายเฉียน ฉู่แม้แต่น้อย” หยาน ฮาร่าเอ่ยคำลวงออกไปโดยไร้ซึ่งความลังเล นางมิอาจมอบความไว้วางใจให้โจว เหยียนเฟยได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น—โดยเฉพาะในยามที่มิอาจล่วงรู้ได้เลยว่าคำกล่าวนั้นมาจากใจจริง หรือมีสายลับที่ภักดีต่อเฉียน ฉู่แฝงกายอยู่ในห้องโถงแห่งนี้หรือไม่ โจว เหยียนเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่เขาก็มิได้ซักไซ้ไล่เลียงในประเด็นนั้นต่อ “เช่นนั้นเรามาคุยเรื่องอื่นกันเถอะ ในระหว่างการคัดเลือกผู้สยบมารสูงสุด... เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” “เหตุใดท่านถึงถามข้าเรื่องนั้นอีก? เรื่องนั้นข้าเคยเล่าให้ท่านฟังไปหมดสิ้นแล้วมิใช่หรือ?” หยาน ฮาร่าเลิกคิ้วด้วยความฉงน “ความจำของข้าช่วงนี้ช่างเลือนรางนัก เหตุใดเจ้าไม่ลองช่วยรื้อฟื้นให้ข้าฟังอีกสักคราเล่า?” หยาน ฮาร่าลูบดวงตาเบาๆ พร้อมกับลอบระบายลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา “อย่างที่ข้าเคยบอกไว้ ในระหว่างที่ข้ากำลังขับเคี่ยวอยู่ในศึกกับจักรพรรดิมาร จู่ๆ ข้าก็ถูกคว้าตัวไว้ด้วยธงสยบมาร ในตอนนั้นข้ามิเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ภายหลังจึงได้รู้ว่าเฉียน ฉู่คือผู้ที่ช่วยชีวิตข้าไว้” นางเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเสริมว่า “นั่นคือเหตุผลที่ข้าไม่มีความคิดจะท้าทายเขา ข้ามิอาจหันคมดาบเข้าใส่ผู้ที่เคยชุบชีวิตข้าขึ้นมาได้” แน่นอนว่าในยามนี้นางตระหนักดีแล้วว่าเป็น ‘หยวน’ ที่ช่วยนางไว้ในวันนั้น แต่ในตอนแรกนางเชื่อโดยบริสุทธิ์ใจว่าผู้ที่ยื่นมือมาช่วยคือเฉียน ฉู่ “อา... ใช่แล้ว ข้านึกออกแล้ว” น้ำเสียงของโจว เหยียนเฟยแฝงไปด้วยความใคร่รู้ “ทว่าข้ากลับรู้สึกว่ามันช่างแปลกประหลาดนัก เหตุใดเฉียน ฉู่ถึงเลือกช่วยชีวิตเจ้าเพียงคนเดียว แต่กลับปล่อยให้คนอื่นต้องมอดม้วย? หรือว่าพวกเจ้าทั้งสอง... จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งในเชิงนั้น?” ใบหน้าของหยาน ฮาร่าพลันเย็นเยียบลงทันตา นางเอ่ยด้วยความโกรธาที่แฝงอยู่ในความเงียบงัน “ต่อให้ท่านจะเป็นผู้นำแห่งถ้ำสยบมาร แต่ข้าก็มิอาจยอมให้ท่านกล่าววาจาหมิ่นเกียรติกันเช่นนี้ได้” โจว เหยียนเฟยรีบผงกศีรษะขออภัยอย่างสุภาพ “ข้าต้องขออภัยหากการคาดเดาของข้าทำให้เจ้าขุ่นเคือง แต่นั่นยิ่งทำให้ปริศนานี้ลึกล้ำยิ่งขึ้น—เหตุใดเขาถึงช่วยเจ้า? เท่าที่ข้ารู้มา เฉียน ฉู่มิเคยยื่นมือเข้าแทรกแซงเรื่องของใครด้วยตัวเองมาก่อน” “ท่านคงต้องไปถามเฉียน ฉู่เอาเอง เพราะข้าก็มิอาจล่วงรู้ถึงสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ได้” โจว เหยียนเฟยทอดถอนใจออกมาอย่างหนักหน่วง “ในวันนั้น ผู้สยบมารที่เปี่ยมพรสวรรค์ที่สุดของพวกเราถึงสามคนต้องสังเวยชีวิต ในขณะที่ตระกูลสยบมารกลับมิสูญเสียใครเลยแม้แต่คนเดียว พวกเราจะไม่มีวันหยุดนิ่งจนกว่าความจริงจะปรากฏ และผู้ที่ต้องรับผิดชอบจะต้องชดใช้อย่างสาสม” “...” หยาน ฮาร่านิ่งเงียบไป นางมิอาจหาคำใดมาแก้ต่างให้เหตุการณ์ในครั้งนั้นได้ เพราะนางเข้าใจดีว่าตระกูลสยบมารดูน่าสงสัยเพียงใด นางอยู่ในเหตุการณ์ แต่กลับมิอาจควบคุมสิ่งใดได้เลย และต่อให้เฉียน ฉู่จะวางแผนฆาตกรรมพวกเขาโดยจัดฉากให้เป็นอุบัติเหตุจริงๆ พวกนางก็ไร้ซึ่งหลักฐานที่จะเอาผิด “ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น?” โจว เหยียนเฟยถามย้ำอีกครั้งในชั่วอึดใจต่อมา “ไม่” หยาน ฮาร่าตอบกลับทันทีด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยวเด็ดเดี่ยว “ถ้าเช่นนั้น ก็ไม่มีสิ่งใดต้องสนทนากันอีก หากเจ้าเปลี่ยนใจอยากจะท้าชิงกับเฉียน ฉู่หรือต้องการย้ายข้าง ก็จงติดต่อพวกเรามาใหม่ และก่อนที่เจ้าจะจากไป ข้าอยากฝากข้อความหนึ่งไปถึงคนอื่นๆ ในตระกูลสยบมารด้วย” โจว เหยียนเฟยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา แววตาแผ่ซ่านด้วยรังสีฆ่าฟันที่รุนแรง “พวกเรา ถ้ำสยบมาร ขอประกาศสงครามกับตระกูลสยบมารอย่างเป็นทางการ! นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป สมาชิกตระกูลคนใดที่หาญกล้าเข้าใกล้พวกเรา จะถูกสังหารทิ้งอย่างไร้ความเมตตา!” ดวงตาของหยาน ฮาร่าเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “เกิดอะไรขึ้นกับคำกล่าวที่ว่าจะไม่หันเข่นฆ่ากันเองเพราะภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามาเล่า?! ท่านเพิ่งจะบอกว่ามันเป็นเรื่องโง่เขลาเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง!” โจว เหยียนเฟยตอบกลับด้วยรอยยิ้มหยันที่เย็นเยือก “ข้าหมายถึงเจ้า หยาน ฮาร่า... มันคงเป็นเรื่องโง่เขลาที่จะกำจัดผู้สยบมารระดับเจ้าทิ้งไป แต่สำหรับสมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลสยบมารน่ะหรือ?” เขาพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน “พวกนั้นมันก็แค่เศษสอย—เป็นเพียงเหยื่อสังเวยในไฟสงครามกับพวกมาร การกวาดล้างพวกนั้นทิ้งเสียยังนับว่าเป็นการเมตตา มิใช่ความสูญเสียอันใดเลย” “ทะ...นั่นมัน...!” “เหตุใดเจ้าถึงดูตกใจนักเล่า?” โจว เหยียนเฟยกล่าว “เจ้าควรจะเป็นคนที่เห็นเรื่องนี้มาแต่ไกลด้วยซ้ำ ขั้วอำนาจของเราขัดแย้งกันมานานหลายทศวรรษ มันเป็นเรื่องของเวลาก่อนที่จะระเบิดออกมาเท่านั้น สงครามครั้งนี้มิได้เริ่มที่พวกเรา ตระกูลสยบมารของเจ้าต่างหากที่เป็นคนจุดไฟขึ้นมา พวกเราเพียงต้องการขัดเกลาปราณสยบมารและออกล่ามารเท่านั้น แต่คนของพวกเจ้ากลับบีบคั้นจนพวกเราไม่มีทางเลือก” แม้หยาน ฮาร่าจะมิอาจปฏิเสธคำพูดของโจว เหยียนเฟยได้ แต่นางก็ยังพยายามหาหนทางสู่การปรองดอง สงครามระหว่างพวกเขาในยามนี้ที่มีภัยร้ายจากพวกมารคอยจ้องตะครุบอยู่ ย่อมนำไปสู่หายนะอย่างไม่ต้องสงสัย ในขณะที่หยาน ฮาร่ากำลังพยายามเค้นหาทางออก หยวนที่นิ่งเงียบมาตลอดก็ได้ทำลายความเงียบสงัดลงด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น “หากท่านไม่รังเกียจ ข้ามีบางสิ่งอยากจะขอกล่าวสักเล็กน้อย” “หือ?” สายตาของโจว เหยียนเฟยตวัดมาที่หยวนทันควัน แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม “บทสนทนานี้อยู่สูงเกินกว่าฐานะของเจ้า เจ้าหนู ทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อตัวเองและนายของเจ้าเสียเถิด จงหุบปากและเดินออกไปก่อนที่เจ้าจะทำให้เรื่องมันเลวร้ายไปมากกว่านี้” ทว่าหยวนกลับมิได้สะทกสะท้านต่อคำข่มขู่ ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งขณะที่เอ่ยออกมา “ข้าเข้าใจถึงความโกรธาของท่านต่อการสูญเสียผู้สยบมารเหล่านั้น ทว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น—และหากต้องระบุตัวผู้ผิด เฉียน ฉู่คือผู้ที่แบกรับภาระนั้นไว้มากที่สุด การจะตัดสินโทษแก่ตระกูลสยบมารทั้งตระกูลเพียงเพราะการกระทำของชายคนเดียวนั้น ช่างเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลและเขลาเบาปัญญาเหลือเกิน”