บทที่ 2110: การฝึกฝนเหยียนฮารา “ในเมื่อเราไม่ต้องกังวลว่าถ้ำผนึกมารจะกลายเป็นศัตรูอีกต่อไป ก็ถึงเวลาที่จะต้องกวาดล้างพวกหนอนบ่อนไส้ให้สิ้นซากเสียที” เหยียนฮารากล่าวพลางหันไปมองหยวน เขาสงบนิ่งพลางพยักหน้าตอบรับ “นำทางฉันไปหาคนพวกนั้นเถอะ ฉันจะถอนคำสาปให้เอง” “ได้แน่นอน” โจวเหยียนเฟยเริ่มนำทางพวกเขาไปยังสถานที่คุมขังเหล่าคนทรยศ ทว่าในถ้ำผนึกมารแห่งนี้ไม่มีใครที่มีพลังกล้าแกร่งพอจะใช้วิชาผนึกมารจัดการกับนักผนึกมารในระดับเดียวกันได้เหมือนกับหยวน พวกเขาจึงต้องใช้วิธีอื่นเพื่อพันธนาการคนเหล่านี้ไว้ ไม่ว่าจะเป็นการใช้สมบัติล้ำค่าหรือค่ายกลอันซับซ้อน เหล่าคนทรยศแต่ละคนถูกจองจำแยกกันอยู่ในห้องขังลึกใต้พิภพที่ให้บรรยากาศราวกับขุมนรก ทางเดินยาวทอดตัวผ่านความสลัวราง แสงไฟริบหรี่สาดเงาทอดยาวพาดผ่านผนังหินที่ชื้นแฉะ ในขณะที่ภายในห้องขังกลับถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดสนิท เหล่านักโทษถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนสีดำทมิฬที่สลักอักขระสะกดพลังวิญญาณเอาไว้ ทำให้พวกเขาสิ้นฤทธิ์และอ่อนแอไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้น ปากของพวกเขายังถูกง้างและตรึงเอาไว้เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่สามารถแม้แต่จะกัดลิ้นตัวเองเพื่อปลิดชีพหนีความผิด เมื่อไร้ซึ่งพละกำลังจะขัดขืนและไร้สิ้นหนทางจะจบชีวิต พวกเขาจึงได้แต่รอรับการพิพากษาตามแต่ใจของผู้ที่คุมขัง “เจ้าจะใช้เวลานานแค่ไหนกับคนพวกนี้ก็ได้ตามใจชอบเลย” โจวเหยียนเฟยเอ่ยขึ้น “ฉันต้องการเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นเพื่อจัดการกับคำสาปของพวกเขา” หยวนก้าวเข้าไปในห้องขังห้องหนึ่งแล้วหยิบ ‘จอกศักดิ์สิทธิ์แห่งการชำระล้าง’ ออกมา ก่อนจะหยดโลหิตของคนทรยศลงไปหนึ่งหยด อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสมบัติชิ้นนี้กำลังทำงานอย่างหนักเพื่อชำระล้างคำสาปในร่างกายของหยวนเองอยู่แล้ว กระบวนการถอนคำสาปให้คนอื่นจึงใช้เวลานานกว่าปกติมาก “ขอโทษที ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะใช้เวลานานกว่าที่ฉันคาดไว้สักหน่อย” เขาเอ่ยสั้นๆ หลังจากตระหนักถึงข้อจำกัดนี้ “ฉันเข้าใจ” กาลเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านไปหลายวัน ในที่สุดหยวนก็สามารถชำระล้างคำสาปที่ปิดปากเหล่าคนทรยศจนพวกเขากลับมาส่งเสียงได้อีกครั้ง “เอาละ คุณสามารถเริ่มการสอบสวนคนนี้ต่อได้เลย ฉันจะไปจัดการกับคนอื่นต่อ” หยวนกล่าวพลางมุ่งหน้าไปยังห้องขังถัดไป ด้วยเหตุนี้ หยวนจึงทำหน้าที่ชำระล้างตราประทับให้กับเหล่าคนทรยศต่อไป ในขณะที่คนของถ้ำผนึกมารก็เริ่มการสอบสวนอย่างเข้มข้น “ขอบใจเจ้ามากสำหรับการช่วยเหลือ การสืบสวนของเราน่าจะเสร็จสิ้นภายในไม่กี่สัปดาห์หลังจากนี้” โจวเหยียนเฟยกล่าวขอบคุณ หยวนจึงตอบกลับไปว่า “ฉันไม่ได้สนใจผลลัพธ์นักหรอก เมื่อพวกคุณจัดการเสร็จแล้ว ก็ฝากแจ้งเรื่องนี้ให้เหยียนฮารารู้ก็พอ” “ท่านจะไปแล้วหรือ?” เหยียนฮาราเอ่ยถาม “เปล่าหรอก ฉันยังพอมีเวลาเหลืออีกสองสามเดือน และฉันตั้งใจจะใช้เวลานั้นช่วยเจ้าขัดเกลา ‘กลิ่นอายผนึกมาร’ ให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น” โจวเหยียนเฟยเลิกคิ้วขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของหยวน เขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าจะมีใครกล้าอาสาสอนสั่งผู้สืบทอดของ ‘มหาเทพผนึกมาร’ ได้เช่นนี้ ‘ชายคนนี้เป็นใครกันแน่? ขนาดเหยียนฮารายังให้ความเคารพยำเกรงถึงเพียงนี้ เบื้องหลังของเขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน’ อย่างไรก็ตาม โจวเหยียนเฟยเลือกที่จะไม่ตั้งคำถามใดๆ “ถ้าเช่นนั้น พวกเจ้าสามารถใช้ลานฝึกส่วนตัวของข้าได้” เขาเอ่ยบอกหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หยวนจึงเริ่มต้นการฝึกฝนกลิ่นอายผนึกมารให้กับเหยียนฮารา รวมถึงการถ่ายทอดเทคนิคของมหาเทพผนึกมารให้แก่เธอด้วย “บอกฉันมาสิ” หยวนเอ่ยขึ้นขณะยืนอยู่ท่ามกลางลานฝึกกว้างขวางร่วมกับเหยียนฮารา “นักผนึกมารต้องทำอย่างไรเพื่อให้กลิ่นอายผนึกมารของตนแข็งแกร่งขึ้น?” “มีสองวิธีหลักเจ้าค่ะ” เหยียนฮาราตอบอย่างฉะฉาน “หนึ่งคือการใช้งานอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ และสองคือการเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ...” “นั่นเป็นหลักการที่ใช้ได้กับเกือบทุกอย่าง” หยวนกล่าวขัดขึ้น “แต่มันยังมีอีกวิธีหนึ่งที่จะช่วยเสริมสร้างกลิ่นอายผนึกมารให้แข็งแกร่งได้อย่างรวดเร็ว... นั่นคือการใช้ ‘อารมณ์’” “อารมณ์... หรือเจ้าคะ?” หยวนพยักหน้าและเสริมต่อว่า “ความโกรธแค้นของเจ้า... หรือถ้าจะพูดให้ชัดเจนกว่านั้น คือความเกลียดชังที่มีต่อพวกมาร นั่นคือต้นกำเนิดที่แท้จริงของกลิ่นอายผนึกมารตั้งแต่เริ่มแรก” เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สายตามองออกไปไกลแสนไกลราวกับกำลังจมดิ่งสู่อดีต “มันคือเหตุผลหลักที่ทำให้นักผนึกมารจากยุคมารครองพิภพแข็งแกร่งกว่าคนในยุคนี้มากนัก เพราะพวกเขาต่างเคยผ่านเหตุการณ์ที่เลวร้ายและเห็นคนที่รักถูกฆ่าหรือถูกพวกมารจับกินสดๆ ความเจ็บปวดรวดร้าวเหล่านั้น... คือเชื้อเพลิงที่หล่อเลี้ยงกลิ่นอายผนึกมารของพวกเขา ทว่าในยุคปัจจุบันที่พวกมารต่างหลบซ่อนตัวและไม่ค่อยปรากฏกายออกมา นักผนึกมารจึงขาดสิ้นซึ่งความเกลียดชังและความโกรธแค้นที่เป็นขุมพลังสำคัญ” เหยียนฮารานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามกลับด้วยความสงสัย “มันง่ายนักที่จะหวาดกลัวพวกมาร... หรือแม้แต่รังเกียจพวกมัน แต่ความเกลียดชังที่แท้จริงล่ะ? มันต่างออกไป แล้วข้าจะเข้าถึงความรู้สึกเกลียดชังพวกมันจากส่วนลึกได้อย่างไร?” หยวนยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “มันง่ายมาก” โดยไม่เอ่ยคำใด หยวนเรียก ‘กระบี่กลืนมาร’ ออกมาไว้ในมือทันที “เจ้าก็แค่ต้องสัมผัสกับความรู้สึกตอนที่ต้องสูญเสียคนที่เจ้ารักไป... ด้วยน้ำมือของพวกมาร” เขากล่าวน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “กระบี่เล่มนั้น...” ดวงตาของเหยียนฮาราเบิกกว้างด้วยความทึ่งเมื่อได้สัมผัสถึงกลิ่นอายที่แผ่ออกมา “นั่นคือกระบี่ผนึกมารไม่ใช่หรือ? สมบัติที่แข็งแกร่งที่สุดของมหาเทพผนึกมาร! ว่ากันว่าพลังของมันมหาศาลเสียจนสมบัติผนึกมารทั้งสามชิ้นยังเทียบไม่ได้!” “ชื่อที่แท้จริงของมันคือ ‘กระบี่กลืนมาร’” หยวนกล่าวแก้ “ท่านไปได้มันมาจากไหนกัน?” เธอถามต่อด้วยความตื่นเต้น “ในเจดีย์ผนึกมาร” “อะไรนะ! สมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นอยู่ใต้จมูกพวกเรามาตลอดงั้นหรือ?!” เหยียนฮาราอุทานด้วยความตกใจ “แต่... ท่านจะทำให้ข้าสัมผัสถึงความสูญเสียได้อย่างไรกัน?” หยวนเผยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะชูกระบี่กลืนมารขึ้น และในชั่วพริบตาถัดมา มารตัวหนึ่งก็ถูกอัญเชิญออกมาเบื้องหน้าของพวกเขา เหยียนฮารากระโดดถอยหลังไปในทันทีราวกับแมวที่ตกใจกลัว สัญชาตญาณในร่างพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอหวาดผวาไม่ใช่เพียงการปรากฏตัวที่กะทันหัน แต่เป็นกลิ่นอายที่กดดันอย่างมหาศาลของมัน พลังนั้นรุนแรงเสียจนทำให้ร่างกายของเธอชาหนึบไปทั่วทั้งร่าง “นั่นมันตัวอะไรกันน่ะ?!” เธอร้องตะโกนออกมา “นี่คือหนึ่งในจักรพรรดิมารที่ฉันเคยต่อสู้และสยบลงได้ในช่วงยุคมารครองพิภพ” หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ชื่อของมันคือ ‘จักรพรรดิมารฝันร้าย’ มันมีความสามารถในการกักขังเหยื่อไว้ในภาพมายาที่สมจริงเสียจนยากจะแยกแยะออกจากความจริงได้” “ข้าหมายถึง... ท่านอัญเชิญไอ้ตัวพรรค์นี้ออกมาได้อย่างไร? มันเป็นของจริงงั้นหรือ?” “ใช่ มันคือของจริง กระบี่กลืนมารมีความสามารถในการอัญเชิญมารที่มันเคยกลืนกินเข้าไปออกมาได้” หยวนพยักหน้ายืนยัน “แล้วท่าน... ควบคุมมันได้สมบูรณ์เลยหรือ?” “แน่นอน มันไม่มีวิญญาณอีกต่อไปแล้ว เป็นเพียงแค่หุ่นเชิดตัวหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่มีทางที่มันจะขัดคำสั่งฉันได้เด็ดขาด” “หากท่านว่าเช่นนั้น...” เหยียนฮารากลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างประหม่า