# บทที่ 516: บงกชนิรันดร์ “เจ้ายังคงกังวลเรื่องนั้นอยู่อีกหรือ? ทั้งหยวนและข้าต่างไม่มีใครนึกโทษเจ้าเลยแม้แต่น้อย... ไม่เลยแม้เพียงนิดเดียว” เหมยซิ่วเอ่ยปลอบโยนหญิงสาวที่อยู่ปลายสาย “ข้ารู้... แต่มันเป็นความรู้สึกที่สลัดไม่พ้นเสียที อีกอย่าง ข้ายังมีเหตุผลอื่นที่อยากจะออกจากตระกูลหยูด้วย เช่นว่าข้าอยากจะยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองเหมือนอย่างท่านและพี่เทียน ข้าไม่อยากพึ่งพิงตระกูลหยูไปตลอดกาล และข้าสัมผัสได้ว่าหากยังรั้งรออยู่ในตระกูลนานกว่านี้ ข้าอาจจะไม่มีวันได้ก้าวออกไปอีกเลย” หลังจากตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง เหมยซิ่วก็เอ่ยขึ้น “ข้าเข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจะส่งสายให้หยวน เจ้าจะได้คุยกับเขาเอง” เหมยซิ่วเดินไปเคาะประตูห้องของหยวนพลางเอ่ย “หยูหรวติดต่อมาน่ะ” หยวนเปิดประตูออกมาในสภาพที่สวมเพียงกางเกงขายาว ทั่วทั้งร่างโชกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการตรากตรำฝึกฝนร่างกาย “นี่จ้ะ...” เหมยซิ่วส่งโทรศัพท์ให้เขา ใบหน้าของนางซับสีระเรื่อขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นแผงอกกำยำนั้น “อรุณสวัสดิ์ หยูหรว” หยวนวางโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วเปิดลำโพง ก่อนจะเอ่ยทักทายน้องสาวในขณะที่เขายังคงเคลื่อนไหวร่างกายเพื่อฝึกฝนต่อไป “ท่านเริ่มออกกำลังกายแล้วหรือ? อย่าหักโหมจนเกินไปนักล่ะ” หยูหรวเอ่ยเตือน เพราะนางได้ยินเสียงหอบหายใจและจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาลอดผ่านสายมา “ไม่ต้องห่วง พี่รู้ขีดจำกัดของตัวเองดี” หยวนตอบกลับ “ยังไงก็เถอะ ที่ข้าโทรมาก็เพื่อจะบอกว่า ข้าตัดสินใจเลือกสำนักบ่มเพาะได้แล้วนะ ข้าจะเข้าร่วมกับพวกเขาในสัปดาห์หน้า และเนื่องจากสำนักนี้ตั้งู่อยู่ที่เมืองอื่น ข้าจึงต้องย้ายออกไปในเร็วๆ นี้” “เอ๊ะ? รวดเร็วถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” หยวนหยุดชะงักการเคลื่อนไหว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “พี่ไม่คิดว่าเจ้าจะจากไปเร็วขนาดนี้ แถมยังต้องไปต่างเมืองอีก? เจ้าต้องเดินทางไกลแค่ไหนกัน? แล้วสำนักบ่มเพาะที่ว่านั่นคือที่ใด? พวกเขาชื่อว่าอะไร?” หยวนกระหน่ำคำถามใส่ราวกับห่ากระสุน “ห่างออกไปราวๆ 8,000 ไมล์เห็นจะได้ ข้าคงต้องเดินทางไกลทีเดียว” “แปดพันไมล์?! นั่นมันต้องนั่งเครื่องบินตั้ง 16 ชั่วโมงเลยนะ! ทำไมเจ้าถึงต้องไปไกลขนาดนั้น? ทำไมไม่เข้าร่วมสำนักที่อยู่ในเมืองนี้ล่ะ?” หยวนอดกังวลไม่ได้ เพราะยิ่งระยะทางห่างไกลเท่าใด การจะพบหน้ากันย่อมยากเย็นขึ้นเป็นเท่าทวี “คือว่า... สำนักนี้ค่อนข้างพิเศษน่ะ ต่อให้ต้องไปไกลสักหน่อย ข้าก็คิดว่ามันคุ้มค่า” หยูหรวกล่าว หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หยวนจึงถามขึ้น “สำนักนั้นมีชื่อว่าอะไร?” “พวกนางมีนามว่า **‘สำนักบงกชนิรันดร์’** เป็นขุมกำลังนักบ่มเพาะที่มีเพียงสตรีเท่านั้น โดยมีผู้นำคือ **‘ไป๋เหลียน’** ผู้เลื่องชื่อ นางคือนักเล่นระดับแนวหน้าในคัลทิเวชันออนไลน์ ตอนนี้สำนักมีนักบ่มเพาะมากพรสวรรค์กว่าพันคนแล้ว ถือเป็นขุมกำลังที่ทรงอำนาจและเติบโตเร็วที่สุดแห่งหนึ่งของโลกเลยทีเดียว” “ไป๋เหลียน?” หยวนทวนคำพลางนึกย้อนไปว่าเขาเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนมาก่อน “ไป๋เหลียนเป็นผู้เล่นที่มีชื่อเสียงโด่งดังจากตระกูลมรดกติดอันดับท็อป 10 และจากข้อมูลที่ข้าได้รับมา นางเป็นคนที่เชื่อถือได้ ข้าคิดว่าการไปที่นั่นคงไม่มีปัญหาอะไร” “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่ได้ไปเพียงลำพัง เมื่อวานข้าได้คุยกับเซี่ยจิงอี้แล้ว และนางก็ตกลงที่จะร่วมเดินทางไปกับข้าด้วย” เมื่อรู้ว่าหยูหรวไม่ได้เดินทางไปคนเดียว หยวนก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ความกังวลก็ยังคงไม่จางหายไปทั้งหมด อย่างไรเสีย หยูหรวก็เพิ่งจะมีอายุเพียง 16 ปีเท่านั้น “พี่ชาย ข้ารู้ว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่ แม้ข้าจะยังเยาว์วัย แต่ข้าก็ดูแลตัวเองได้” “พี่รู้ว่าเจ้าทำได้... เพราะที่ผ่านมาเจ้าก็เป็นฝ่ายดูแลพี่มาตลอดหลายปี แต่ทว่า มันเป็นหน้าที่ของพี่ชายที่จะต้องเป็นห่วงน้องสาวไม่ใช่หรือ?” หยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ประดับบนใบหน้า “แล้วเจ้าได้บอกเรื่องนี้กับท่านพ่อท่านแม่หรือยัง?” เขาถามต่อ “ไม่... ข้ายังไม่ได้บอก และไม่คิดจะบอกด้วย เพราะพวกเขาย่อมไม่มีวันยอมปล่อยให้ข้าไปแน่” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าคิดจะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน? ในสำนักบงกชนิรันดร์น่ะ” “ข้าก็ไม่แน่ใจ... แต่อย่างน้อยก็น่าจะสักสองสามปี” “ส่งที่อยู่มาให้พี่ด้วยนะ ในอนาคตหากมีเวลา พี่จะไปหาเจ้า” “ได้แน่นอน แต่ข้าคิดว่าพวกนางคงไม่อนุญาตให้ผู้ชายเข้าไปข้างในหรอกนะ ดังนั้นเราคงต้องนัดเจอกันที่อื่นแทน” “เรื่องนั้นไม่มีปัญหา” หยวนและหยูหรวพูดคุยกันต่ออีกครู่ใหญ่ จนกระทั่งถึงเวลาที่หยูหรวต้องไปทำธุระ “เดี๋ยวข้าโทรหาใหม่นะพี่ชาย” “ตกลง” หลังจากวางสาย หยวนก็หันไปถามเหมยซิ่ว “เจ้าคิดว่าเราจะจัดแสดงดนตรีสักครั้งก่อนที่หยูหรวจะจากไปในสัปดาห์หน้าได้ไหม? จะเป็นการแสดงแบบไหนก็ได้ แม้แต่การแข่งขันพี่ก็ไม่เกี่ยง ขอแค่ให้พี่ได้บรรเลงเครื่องดนตรีก็พอ” “ท่านอยากจะแสดงต่อหน้าสาธารณชนในตอนนี้หรือ? มันไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือคะ?” “พี่ว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร พี่อยากจะเติมเต็มความฝันของหยูหรวให้เป็นจริงสักเล็กน้อย ก่อนที่นางจะต้องจากไป” “ตกลงค่ะ... ข้าจะลองหาทางจัดการดู” “ขอบใจเจ้ามาก เหมยซิ่ว” หยวนกลับไปฝึกฝนต่อในทันที ส่วนเหมยซิ่วก็เริ่มเสาะหาสถานที่ที่เขาจะสามารถขึ้นแสดงได้ สองวันต่อมา เหมยซิ่วก็กลับมาพร้อมข่าวดี “จะมีการแข่งขันเปียโนเล็กๆ ในอีกห้าวันข้างหน้าค่ะ เป็นรายการที่เร็วที่สุดเท่าที่ข้าจะหาได้แล้ว” “อีกห้าวัน... ตรงกับวันที่หยูหรวจะเดินทางพอดีเลยสินะ เอาเถอะ ลุยกันเลย” “ข้าลงชื่อสมัครให้เราเรียบร้อยแล้วค่ะ การแข่งขันจะเริ่มตอนแปดโมงเช้า แต่คิวแสดงของเราน่าจะประมาณสิบโมง” “เยี่ยมไปเลย ตอนนี้เราแค่ต้องบอกให้หยูหรวรู้เท่านั้น” เหมยซิ่วจึงต่อสายหาหยูหรวในทันที “หยูหรว ข้ามีเซอร์ไพรส์ให้เจ้า เจ้าช่วยมาตามพิกัดนี้ก่อนสิบโมงเช้าได้ไหม?” “สิบโมงหรือ? ทำไมล่ะ? จะมีอะไรเกิดขึ้นที่นั่นหรือเปล่า? เที่ยวบินของเราคือตอนบ่ายโมงนะ” หยูหรวถามด้วยความสงสัย “ไม่เป็นไรหรอก จากที่นั่นเจ้าสามารถเดินทางไปสนามบินได้ทันแน่นอน ส่วนเหตุผลน่ะหรือ... มันเป็นความลับจ้ะ ไม่ต้องห่วงนะ ใช้เวลาไม่นานเลย อย่างมากก็แค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น” “ตกลง... ข้าจะไป” หยูหรวรับคำ “เจ้าจะไม่เสียใจแน่นอน! ข้ารับรอง!” หลังจากวางสาย หยวนและเหมยซิ่วก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันเล็กๆ ที่กำลังจะมาถึง ในขณะเดียวกัน หยูหรวก็โทรหาเซี่ยจิงอี้เพื่อบอกว่าพวกนางจะต้องออกเดินทางเร็วกว่าที่กำหนดไว้เล็กน้อย เพื่อแวะทำธุระบางอย่างก่อนจะไปขึ้นเครื่อง และแล้ว เพียงชั่วพริบตาเดียว วันเวลาห้าวันก็ได้ล่วงเลยผ่านพ้นไป...