## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 1205 - มิติที่แข็งแกร่งดุจศิลา** ผู้แปล: ซิลวิน & พิวพิวเลเซอร์กัน บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร: ลีโอแห่งขุนเขาซีออน วันหนึ่ง หยางไค่มาถึงหุบเหวแห่งหนึ่งและหยุดนิ่ง จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว หุบเหวแห่งนี้กว้างเพียงราวแปดถึงเก้าเมตร แต่สองข้างทางสูงตระหง่านดุจขุนเขา ราวกับว่าใครบางคนได้ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์อันเหลือเชื่อผ่าภูเขาออกเป็นสองส่วน หยางไค่ลังเลอยู่เป็นนานขณะยืนนิ่ง ก่อนจะตัดสินใจมุ่งหน้าผ่านหุบเหวแห่งนี้ไป แม้ว่าหุบเหวจะให้ความรู้สึกอันตรายอยู่บ้าง แต่หากเขาต้องการอ้อมไป หยางไค่จะต้องเสียเวลาอย่างน้อยสองสามวัน ด้วยความที่ไม่ต้องการเสียเวลาเดินทางอ้อม เขาจึงเลือกที่จะผ่านมันไป แน่นอนว่าเขามั่นใจในความสามารถของตนเองที่จะรับมือกับอันตรายใดๆ ที่อาจปรากฏขึ้น มิฉะนั้น เขาคงไม่ก้าวเข้ามาในสถานที่เช่นนี้ตั้งแต่แรก ในทุ่งทรายเพลิงไหล ที่ซึ่งการเหาะเหินนั้นเป็นไปไม่ได้ ภูมิประเทศเช่นนี้จึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการซุ่มโจมตี ตราบใดที่สามารถปิดกั้นทางเข้าแห่งใดแห่งหนึ่งของหุบเหวได้ แม้ฝ่ายตรงข้ามจะมีฝีมือสูงส่งเพียงใด ก็ยังคงเสียเปรียบอย่างมหาศาล อย่างไรก็ตาม เหล่าผู้ฝึกตนที่เข้ามาในทุ่งทรายเพลิงไหล ล้วนมาเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ แม้การฆ่าฟันและปล้นชิงจะเกิดขึ้นบ่อยครั้ง แต่ใครเล่าจะยอมทำสิ่งที่ไม่กระตือรือร้นเช่นการวางกับดักในสถานที่เช่นนี้? หยางไค่คาดการณ์ว่าไม่มีผู้ใดนอกจากตัวเขาเองที่เดินทางมาทางนี้ จึงกล้าหาญที่จะย่างกรายเข้าสู่หุบเขา หุบเขาแห่งนี้ยาวมาก เมื่อมองไปยังฝั่งตรงข้าม หยางไค่สามารถบอกได้ว่ามันมีความยาวอย่างน้อยหลายสิบกิโลเมตร นับเป็นภูมิประเทศที่แปลกประหลาดอย่างแท้จริงในทุ่งทรายเพลิงไหล ในช่วงหลายกิโลเมตรแรก ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น แต่หลังจากเดินไปได้สักพัก เปลวเพลิงสว่างไสวจำนวนหนึ่งก็พุ่งออกมาจากรอยแยกใต้ดิน เปลวเพลิงเหล่านี้ปลดปล่อยการสั่นสะเทือนของพลังงานอันน่าทึ่ง และทั้งหมดก็พุ่งเข้าหาหยางไค่ทันทีที่ปรากฏร่าง กลายร่างเป็นอสูรเพลิงรูปร่างต่างๆ ที่เผยเขี้ยวเล็บอันดุร้าย สีหน้าของหยางไค่ยังคงเฉยเมย ขณะที่เขากลั่นอาวุธเป็นกระบี่อัคคีมารในมือ โล่สีม่วงของเขาก็เปล่งประกายรัศมีสีม่วงและลอยอยู่ด้านหลัง ปกป้องอสูรเพลิงที่กำลังพุ่งเข้าหาเขาจากทิศทางนั้น โดยไม่สนใจด้านหลัง หยางไค่พุ่งเข้าหาอสูรเพลิงเบื้องหน้าอย่างมั่นใจและฟันลงไปด้วยกระบี่ของเขา หยางไค่คาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้แล้ว ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาลังเลว่าจะเข้าสู่หุบเขาแห่งนี้ก่อนหรือไม่ เขาไม่คาดคิดว่าจะมีใครซุ่มโจมตีอยู่ที่นี่ แต่การมีอยู่ของอสูรเพลิงนั้นรับประกันได้ หยางไค่ไม่สามารถออกจากหุบเขาแห่งนี้ได้หากไม่สังหารอสูรเพลิงเหล่านี้ทั้งหมด เสียงดังตุบๆ และเสียงก้องกังวานดังขึ้นจากโล่สีม่วงด้านหลังหยางไค่ขณะที่มันสกัดกั้นการเคลื่อนไหวและการโจมตีของเหล่าอสูรเพลิง ขณะเดียวกัน กระบี่อัคคีมารในมือของหยางไค่ก็ได้แทงทะลุตาของอสูรเพลิงคล้ายสิงโต ปลดปล่อยอัคคีมารที่พวยพุ่งเข้าสู่ร่างของอสูรเพลิงตนนั้นอย่างรุนแรง ทำให้มันตายกลายเป็นสีดำสนิททันที สีดำนี้แผ่กระจายไปทั่วร่างของมันอย่างรวดเร็ว ราวกับจะกลืนกินสีแดงไปทั้งหมด เป็นภาพที่แปลกตาอย่างยิ่ง หยางไค่สามารถสังหารอสูรเพลิงระดับเจ็ดได้อย่างฉับพลันด้วยการโจมตีเต็มกำลังเพียงครั้งเดียว แต่เมื่อเห็นว่ามีอสูรเพลิงจำนวนมากอยู่ที่นี่ เขาจึงไม่อยากใช้พลังเต็มที่ทุกครั้งที่ฟันไป แต่กลับใช้คุณสมบัติของอัคคีมารของเขาเผาผลาญสิ่งมีชีวิตมายาเหล่านี้ทีละน้อย หยางไค่ชักกระบี่อัคคีมารออกจากศีรษะของสิงโต จากนั้นก็ไม่สนใจอีกต่อไปว่ามันจะตายหรือไม่ ฟันเข้าหาอสูรเพลิงอีกตนที่อยู่ใกล้ๆ โดยไม่หยุดแม้แต่น้อย อัคคีมารได้ปนเปื้อนอสูรเพลิงตนใหม่นี้อย่างรวดเร็ว แผ่กระจายออกไปไม่เพียงแต่ทั่วร่างของมันเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอสูรเพลิงใกล้เคียงอื่นๆ ด้วย ภูมิประเทศที่นี่จำกัดความสามารถที่หยางไค่จะใช้ได้ แต่ก็ไม่ได้เป็นประโยชน์ต่อเหล่าอสูรเพลิงด้วยเช่นกัน เนื่องจากมันกว้างเพียงแปดถึงเก้าเมตร หุบเขาแห่งนี้จึงจำกัดจำนวนอสูรเพลิงที่สามารถโจมตีหยางไค่ได้พร้อมกันสูงสุดเพียงห้าหรือหกตน ขณะที่อสูรตนอื่นๆ ถูกสกัดกั้นโดยสหายของตนเอง พละกำลังอันแปลกประหลาดที่ทั้งร้อนและเย็นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่อสูรเพลิงระดับเจ็ดหรือแม้แต่ระดับแปดจะต้านทานได้ อสูรเพลิงที่สกัดกั้นเส้นทางของหยางไค่ให้พุ่งไปข้างหน้าได้เลือนหายไปพร้อมเสียงร้องคร่ำครวญ ทิ้งไว้เพียงศิลาผลึกเพลิงขนาดต่างๆ ขณะที่หยางไค่สังหารอสูรเพลิงเหล่านี้ เขายังมีกำลังเหลือเฟือที่จะเก็บศิลาผลึกเพลิงอันมีค่าเหล่านี้ ทำให้ได้กำไรมหาศาลในคราวเดียว มีอสูรเพลิงจำนวนมากในหุบเขานี้ อย่างน้อยก็หลายร้อยตน แต่ก็ไม่ได้ป้องกันไม่ให้พวกมันล้มลงทีละตน อสูรเพลิงเหล่านี้ก็ไม่เหมือนกับที่เคยพบในหุบเขาอันแปลกประหลาด แต่ละตนมีศิลาผลึกเพลิงอยู่ในร่าง ดังนั้นความพยายามที่หยางไค่ลงทุนไปจึงไม่ไร้ผลตอบแทน เมื่อเวลาผ่านไป อสูรเพลิงซึ่งมีจำนวนมากจนมองไม่เห็นได้ค่อยๆ ลดน้อยลง ทำให้หยางไค่สามารถผลักดันไปข้างหน้าได้เกือบหนึ่งกิโลเมตร อสูรเพลิงอีกตนล้มลงภายใต้กระบี่ของเขา และหยางไค่ก็ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง โบกแขนปัดป้องการโจมตีของอสูรเพลิงอีกตน พร้อมเอื้อมมือไปเก็บศิลาผลึกเพลิงที่เพิ่งผลิตได้ หยางไค่ได้กระทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และแน่นอนว่าเขาคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดีในตอนนี้ แต่ใครจะคาดคิดว่าทันทีที่เขาก้าวไปข้างหน้า เขากลับพบกับสิ่งที่น่าตกตะลึง! แรงกดดันอันอธิบายไม่ได้ก็พุ่งเข้าใส่เขาจากทุกทิศทาง ทำให้หยางไครู้สึกราวกับว่ามิติรอบกายของเขากลายเป็นของแข็ง สิ่งนี้ทำให้มือที่เขากำลังเอื้อมไปหาศิลาผลึกเพลิงนั้นหยุดนิ่งกลางอากาศ ไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อีกแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แม้แต่กระบี่อัคคีมารที่เขาเหวี่ยงก็ถูกแช่แข็งอยู่ในห้วงมิติ หยางไค่ซีดเผือดและจ้องมองด้วยความตกตะลึง อสูรเพลิงที่กำลังคืบคลานเข้ามาได้กัดเข้าที่คอของเขา เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้น พร้อมกับรัศมีเพลิงและพิษไฟอันหนาทึบที่พวยพุ่งออกจากปากของมัน ความเจ็บปวดแผ่ซ่านจากลำคอของหยางไค่ขณะที่เขี้ยวฝังลึกลงในเนื้อของเขา และพิษไฟที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายทำให้เขารู้สึกราวกับลำคอของเขากำลังลุกไหม้ ทำให้สติสัมปชัญญะพร่าเลือนไปในทันที เพียงขณะที่เขากำลังดิ้นรนเพื่อเรียกสติ อสูรเพลิงอีกตนหนึ่งที่อยู่เบื้องหน้าก็เข้าโจมตี อ้าปากกว้างและยิงการโจมตีคล้ายลูกบอลเพลิงใส่หยางไค่ด้วยความเร็วสูง ใบหน้าของหยางไค่ซีดเผือด แม้เขาจะไม่รู้ว่าตนเองเผชิญหน้ากับสิ่งใด แต่ก็สายเกินไปที่จะล่าถอยในเวลานี้ เขาจึงรีบเร่งส่งปราณเซียนออกไปเพื่อบังคับร่างกายของตนออกจากมิติที่แข็งแกร่งนี้ ทำให้เกิดอัคคีมารปะทุออกมาจากร่างของเขา เปลี่ยนให้เขากลายเป็นบุรุษเพลิง *โครม! โครม! โครม...* เสียงดังกึกก้องหลายครั้ง และหลังจากการระเบิดของเปลวเพลิงสีดำ เหล่าอสูรเพลิงที่อยู่ใกล้ร่างของหยางไค่ก็ส่งเสียงร้องโหยหวนอันน่าเวทนา และถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป เผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านขณะที่พวกมันลอยออกไป หลังจากเปลวเพลิงจางหายไป ร่างอันบอบช้ำอย่างยิ่งของหยางไค่ก็ปรากฏขึ้น ขณะนี้ ใบหน้าของเขาดูอัปลักษณ์อย่างยิ่ง เสื้อผ้าขาดวิ่น และลำคอ ใบหน้า แขน และลำตัวของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและรอยกัดจากอสูรเพลิง ในบรรดารอยแผลเป็นเหล่านั้น ยังคงมีเศษเปลวเพลิงสีดำและหยดพิษไฟหลงเหลืออยู่ หลังจากถูกบังคับให้ออกจากร่างกายโดยปราณเซียนของหยางไค่ พิษไฟทั้งหมดนี้ก็ถูกขับออกมาจากบาดแผลอย่างรวดเร็ว และพลังฟื้นฟูอันทรงพลังของโลหิตทองคำของเขาก็เริ่มปิดบาดแผล หยางไค่จ้องมองเข้าไปในพื้นที่เบื้องหน้า ดวงตาของเขาดูเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ เพียงแค่ก้าวเข้าสู่มิตินี้ เกือบจะทำให้เขาเสียชีวิต หากเขาไม่สามารถปลดปล่อยตนเองได้อย่างรวดเร็ว หยางไค่ประเมินว่าเขาจะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างน้อยก็แน่นอน แต่หลังจากถอยกลับไปหนึ่งก้าว ทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับสู่สภาพปกติ เขาไม่มีเวลาคิดถึงเหตุผลที่มิติเบื้องหน้าแปลกประหลาดเช่นนี้ เพราะเขาต้องมุ่งเน้นไปที่การรับมือกับเหล่าอสูรเพลิงที่ยังคงล้อมกรอบและโจมตีเขาอยู่ เมื่อเรื่องนี้ครอบงำจิตใจเขา การโจมตีของหยางไค่ก็ยิ่งดุร้ายมากขึ้น หนึ่งวันต่อมา อสูรเพลิงที่เคยเต็มหุบเหวได้ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นโดยเขา ทำให้หยางไค่เก็บเกี่ยวศิลาผลึกเพลิงได้ทั้งหมดสี่ถึงห้าร้อยก้อน จำนวนนี้เป็นสิ่งที่น่าทึ่ง และน่าจะเป็นจำนวนที่มากกว่าที่กองกำลังหลักส่วนใหญ่ที่ปักหลักอยู่ในชั้นแรกเพื่อล่าอสูรเพลิงได้รวบรวมมา ท้ายที่สุดแล้ว ในชั้นแรกของเขตเพลิง มีอสูรเพลิงไม่มากนัก และพวกมันก็ไม่ได้มีลำดับขั้นสูงนัก คุณค่าของศิลาผลึกเพลิงของพวกมันจึงไม่มากนัก ยืนพักอยู่ครู่หนึ่ง หยางไค่ปลดปล่อยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์เพื่อสำรวจสภาพแวดล้อม และหลังจากยืนยันว่าไม่มีอันตรายแอบแฝง เขาจึงก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง ประสบการณ์เช่นเดียวกับเมื่อวานก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลังจากก้าวไปข้างหน้า หยางไค่ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจขณะที่ท่าทางของเขาลดลง มันราวกับว่าภูเขาใหญ่ลูกหนึ่งกำลังกดทับเขา ซึ่งเขาไม่อาจแบกรับไว้ได้ ไม่เพียงแค่นั้น พื้นที่รอบตัวเขาก็มีความหนืดอย่างเหลือเชื่อ จนแทบจะกลายเป็นของแข็ง แตกต่างจากพื้นที่ที่เขาเคยยืนอยู่โดยสิ้นเชิง หยางไค่ฝึกฝนวิถีแห่งมิติ แต่ในขณะที่เขากำลังเผชิญหน้ากับฝูงอสูรเพลิง เขาไม่มีเวลาตรวจสอบปรากฏการณ์นี้อย่างละเอียด แต่เมื่อเขาทำเช่นนั้นในตอนนี้ เขาก็เข้าใจทันทีว่ามีบางสิ่งผิดปกติเกี่ยวกับมิติเองที่นี่ หยางไค่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต่เขาสามารถบอกได้ในขณะนี้ว่าในหุบเขาแห่งนี้ มิติที่อยู่เบื้องหน้าเขา เป็นระยะทางหลายสิบเมตร ได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงอันแปลกประหลาดบางประเภทไปแล้ว ก่อนหน้านี้ มันราวกับว่าเขากำลังว่ายน้ำผ่านน้ำ แต่หลังจากเข้าสู่ภูมิภาคอันแปลกประหลาดนี้ มันก็ราวกับว่าหยางไค่กำลังพยายามว่ายผ่านน้ำแข็ง มิติที่นี่แข็งแกร่งจนสามารถพันธนาการใครก็ตามให้อยู่กับที่ ทำให้พวกเขาไม่อาจเคลื่อนไหวได้ หากหยางไค่ไม่มีความชำนาญในวิถีแห่งมิติ เขาคงไม่สามารถค้นพบสิ่งนี้ได้เลย นี่ไม่ใช่สิ่งกีดขวางหรืออาร์เรย์วิญญาณใดๆ แต่เป็นการสำแดงออกของพลังมิติโดยตรง หยางไค่พบว่าแม้แต่การหายใจก็เป็นเรื่องยากที่นี่ อากาศเองก็แข็งตัวไปหมด ต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพียงเพื่อสูดอากาศเข้าสู่ปอด แต่เหตุใดเหล่าอสูรเพลิงจึงไม่ถูกกดทับโดยมิติที่แข็งแกร่งอันแปลกประหลาดนี้ และกลับสามารถเคลื่อนที่ไปมาได้อย่างอิสระ? หยางไค่ไม่เข้าใจ แรงกดดันอันบดขยี้เป็นสิ่งที่ทนทานอย่างยิ่ง และหน้าผากของหยางไค่ก็เริ่มมีเหงื่อไหลซึม ร่างกายอันแข็งแกร่งของเขากำลังกระตุกภายใต้ความตึงเครียด แม้หยางไค่จะใช้พละกำลังทั้งหมด เขาก็ยังไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อีก เหงื่อที่ไหลออกจากหน้าผากของหยางไค่ไม่หยดลงพื้น แต่กลับถูกบดขยี้จนสลายไปโดยมิติอันแปลกประหลาดนี้ หยางไค่เร่งปราณเซียนของเขาให้แรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อค้นพบว่าไม่ว่าจะพยายามอย่างไร อัคคีมารที่ควรจะปะทุออกมาจากร่างของเขาก็ถูกกดทับอยู่ในเส้นลมปราณโดยสิ้นเชิง ไม่สามารถเล็ดลอดออกมานอกผิวหนังได้เลยแม้แต่น้อย เพียงแค่อาศัยปราณเซียนของเขา การเดินที่นี่ก็เป็นไปไม่ได้ ดวงตาของหยางไค่ฉายประกายวูบวาบ เขาถอนปราณเซียนออก และแทนที่ด้วยพลังมิติของเขา แรงกดดันมหาศาลที่บีบคั้นร่างของเขาก็เบาลงทันที และแม้ว่าหยางไค่จะไม่สามารถฟื้นฟูการเคลื่อนไหวได้อย่างสมบูรณ์ แต่การขยับร่างกายอย่างช้าๆ ก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป แน่นอนว่า ปัญหาเฉพาะทางต้องได้รับการแก้ไขด้วยวิธีเฉพาะทาง เมื่อปรากฏการณ์นี้เกี่ยวข้องกับพลังมิติ มีเพียงพลังมิติเท่านั้นที่จะจัดการกับมันได้ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผลักดันพลังมิติของเขา หยางไค่ก็ค้นพบโดยทันทีว่ามิติอันแปลกประหลาดนี้ได้สร้างการสั่นพ้องอันลึกซึ้งกับเขา ความรู้สึกอันน่าอัศจรรย์แห่งการตื่นรู้ได้ท่วมท้นเขา ทำให้ความเข้าใจในวิถีแห่งมิติของหยางไค่ก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง