บทที่ 2671 - ภูเขาของเจ้าจะสูงสักเพียงใด ปราณกระบี่กรีดผ่านนภากาศ พลังแห่งค่ายกลกระบี่ระเบิดออก แสงเจิดจรัสสว่างวาบประหนึ่งจะทะลวงผ่านมิติ เข้าปกคลุมพื้นที่กว้างใหญ่รอบประตูเมืองไว้จนสิ้น ตู้เซี่ยนผู้รับแรงปะทะเป็นคนแรกไม่อาจหลบเลี่ยง คลื่นพลังมหาศาลที่ปั่นป่วนดุจคลื่นคลั่งเข้าโถมทับร่างของเขา ในชั่วพริบตา ร่างของตู้เซี่ยนก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ! “ฮ่าๆๆ ช่างไม่เจียมตัว!” ศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่เงาไหลแค่นหัวเราะร่า ในตอนแรกที่เห็นตู้เซี่ยนจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง เขาหลงนึกว่าอีกฝ่ายจะมีไม้เด็ดอะไรซ่อนอยู่ แต่ที่แท้กลับเป็นเพียงเสียงหอนของหมาป่าเฒ่าที่ไร้เขี้ยวเล็บ เพียงการโจมตีระลอกเดียวจากค่ายกลกระบี่ ศัตรูก็ถูกสับจนเละเทะ ชวนให้เขารู้สึกขบขันยิ่งนัก ทว่าในขณะที่เขากำลังหัวเราะเยาะ สัญชาตญาณกลับร้องเตือนถึงความผิดปกติบางอย่าง สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป ดวงตาเบิกกว้างเมื่อจ้องมองไปยังเศษซากร่างของตู้เซี่ยน ราวกับเห็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ “หุ่นเชิด!” ตู้เซี่ยนผู้ห้าวหาญ ไม่ลังเล และบุกตะลุยเข้ามาประหนึ่งพร้อมจะสละชีพผู้นั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่เป็นหุ่นเชิด! หุ่นเชิดตัวนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตงดงามจนแทบจะแยกไม่ออกจากมนุษย์จริงๆ ยิ่งท่ามกลางการต่อสู้ที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองออกในทันที “ระเบิด!” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูราวกับคำเรียกขานจากขุมนรกดังขึ้นข้างหูของทุกคน หุ่นเชิดตู้เซี่ยนที่แหลกเหลวพลันแผ่รังสีเผาไหม้แรงกล้าเจิดจ้า กลิ่นอายอันตรายถึงชีวิตแผ่ซ่านออกมาดุจคลื่นยักษ์สึนามิ ศิษย์สำนักกระบี่เงาไหลหน้าถอดสี แผดคำรามลั่น “หนีเร็ว!” สิ้นคำ เขาก็สะบัดกระบี่คมกริบในมือ ควบแน่นเจตจำนงกระบี่จนกลายเป็นม่านพลังหนาแน่นปกป้องร่างกาย ก่อนจะถีบเท้าพุ่งถอยหลังไปอย่างสุดกำลัง *ตู้ม!* เสียงระเบิดกัมปนาทกึกก้อง ลูกบอลแสงสีขาวโพลนวาบขึ้นที่หน้าประตูเมือง รัศมีทำลายล้างครอบคลุมไปไกลถึงหนึ่งพันเมตร ส่งกระแสลมคลั่งกวาดผ่านเมืองไปอย่างรุนแรง มีเสียงอึดอัดในลำคอดังขึ้นสั้นๆ ก่อนจะเงียบหายไป กลิ่นอายชีวิตภายในรัศมีการระเบิดต่างมอดดับลงทีละดวง สื่อถึงการร่วงหล่นของเหล่านักสู้ ทำเอาผู้คนที่เฝ้ามองอยู่ใกล้เคียงต่างขวัญหนีดีฝ่อ เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง... ที่หน้าประตูเมืองเงาไหล ปรากฏหลุมยักษ์ลึกหลายสิบเมตรกว้างนับพันเมตร สภาพโดยรอบพินาศย่อยยับ กำแพงเมืองส่วนใหญ่พังทลายลงมา บนพื้นเต็มไปด้วยซากศพไหม้เกรียมและเศษซากชิ้นส่วนร่างกายที่กระจัดกระจาย *แกรก...* หุ่นเชิดงูเหลือมที่ขดตัวแน่นหนาเพื่อปกป้องตู้เซี่ยนและเย่จิ้งหานค่อยๆ ชูคอขึ้น ลิ้นสีแดงเพลิงแลบออกมาอย่างคุกคาม บนลำตัวที่ขดม้วนนั้น เย่จิ้งหานและตู้เซี่ยนยืนตระหง่านอยู่โดยไร้รอยขีดข่วน ท่ามกลางพื้นดินที่เละเทะ ร่างหนึ่งพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น เขาคือศิษย์เอกของสำนักกระบี่เงาไหล ด้วยความเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดและไหวตัวทันต่ออันตราย แม้จะได้รับบาดเจ็บจากการระเบิดทำลายตัวเองของหุ่นเชิด แต่สุดท้ายเขาก็ยังรักษาชีวิตเอาไว้ได้ ทว่าทันทีที่เขายันกายลุกขึ้น แสงสว่างเบื้องหน้ากลับมืดสลัวลง ราวกับมีบางสิ่งมาบดบังไว้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง... กลับเป็นตู้เซี่ยน ในยามที่สายตาปะทะกัน ศิษย์สำนักกระบี่เงาไหลถลึงตาใส่ตู้เซี่ยนพร้อมคำรามด้วยความโกรธแค้น “เจ้าขี้โกง!” ขณะที่เขากำลังจะวาดกระบี่ใส่ตู้เซี่ยน ความเจ็บปวดที่เกินจะทานทนก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ใบหน้าของเขาขาวซีดลงเพราะปราณต้นกำเนิดในร่างกายปั่นป่วนจนไร้การควบคุม การระเบิดทำลายตัวเองของหุ่นเชิดตู้เซี่ยนนั้นทรงพลังยิ่งนัก เทียบเท่าได้กับการระเบิดตัวเองของนักสู้ขอบเขตต้นกำเนิดเต๋าขั้นสูงสุด ศิษย์สำนักกระบี่เงาไหลที่อยู่ใกล้ต่างมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ส่วนตัวหัวหน้าแม้จะรอดมาได้ก็อยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัส ดวงตาของตู้เซี่ยนวาวโรจน์ด้วยสีแดงฉาน เขาขบกรามแน่น “เมื่อเทียบกับสิ่งที่สำนักกระบี่เงาไหลทำไว้กับสำนักพันใบไม้ของข้า นี่มันยังเทียบไม่ได้เลยสักนิด! พวกข้าแค่มาเก็บดอกเบี้ยเล็กๆ น้อยๆ ก่อนจะทวงแค้นทั้งหมดคืน!” ตู้เซี่ยนไม่อาจประนีประนอมกับผู้ที่กวาดล้างสำนักของเขาได้ ไม่ว่าสำนักกระบี่เงาไหลจะถูกใครชักใยอยู่เบื้องหลังหรือไม่ แต่พวกมันทั้งหมดคือฆาตกร ตู้เซี่ยนจะไม่มีวันแสดงความเมตตาเด็ดขาด! สิ้นคำ ตู้เซี่ยนก็เงื้อมือขึ้น หมายจะฟาดลงบนศีรษะของศิษย์สำนักกระบี่เงาไหลเพื่อปลิดชีพให้สิ้นซาก “เจ้าหนูโอหัง! นี่คือเมืองเงาไหล เจ้ากล้าฆ่าแกงกันที่นี่เชียวหรือ!” เสียงคำรามทรงอำนาจดังก้อง ร่างของชายชราพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าหาตู้เซี่ยนพร้อมกับยื่นมือออกมาหมายจะคว้าตัว แรงกดดันระดับจักรพรรดิแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทำให้ร่างของตู้เซี่ยนแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ ไม่ว่าจะพยายามดิ้นรนเพียงใดก็ไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย “ขอบเขตจักรพรรดิ!” สีหน้าของตู้เซี่ยนเปลี่ยนไป เขารู้ดีว่าความวุ่นวายที่พวกตนก่อขึ้นได้บีบให้ยอดฝีมือตัวจริงปรากฏกาย แต่คนผู้นี้ดูเหมือนไม่ใช่เจ้าสำนักกระบี่เงาไหล เจตนาและความเกี่ยวข้องของเขากับสำนักนี้ยังคงคลุมเครือ “อายุยังน้อยแต่กลับกระหายเลือดถึงเพียงนี้ หากเติบโตขึ้นไปจะเป็นเช่นไร? วันนี้ผู้เฒ่าคนนี้จะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึก เพื่อล้างไอชั่วร้ายในใจของเจ้าเสีย!” ชายชรากล่าวราวกับจะสร้างความชอบธรรมให้แก่การกระทำของตน มือใหญ่ของเขาพุ่งตรงไปยังศีรษะของตู้เซี่ยน ในขณะเดียวกัน ร่างอีกหลายสายก็พุ่งวาบเข้าหาเย่จิ้งหานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก่อนหน้านี้ สำนักพันใบไม้เป็นเพียงสำนักเล็กๆ ที่ไร้คนสนใจ มีเพียงข่าวคราวการกวาดล้างโดยสำนักกระบี่เงาไหลเท่านั้นที่ทำให้ชื่อของพวกเขาเริ่มเป็นที่รู้จัก วิชาหุ่นเชิดถูกมองว่าเป็นเพียงศาสตร์แขนงเสริม แม้จะมีประโยชน์แต่ก็ไม่เคยดึงดูดความสนใจจากยอดฝีมือระดับสูง แต่ในวันนี้ หลังจากได้ประจักษ์ในวิชาหุ่นเชิดที่ตู้เซี่ยนและเย่จิ้งหานใช้ เหล่ายอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิที่ซุ่มซ่อนอยู่ต่างไม่กล้าสบประมาทอีกต่อไป ผู้รอดชีวิตจากสำนักพันใบไม้เพียงสองคน อาศัยหุ่นเชิดไม่กี่ตัวกลับสังหารศิษย์สำนักกระบี่เงาไหลไปนับสิบภายในเมืองเงาไหล หากพวกเขาสามารถครอบครองความสามารถอันล้ำค่านี้ได้ พลังอำนาจของสำนักตนย่อมพุ่งทะยานอย่างแน่นอน ในชั่วพริบตา เย่จิ้งหานและตู้เซี่ยนจึงกลายเป็น ‘อาหารมื้อโอชะ’ ที่ใครหลายคนหมายมั่นจะแย่งชิงเพื่อขุดเอาความลับในการสร้างหุ่นเชิดออกมา “ไอ้แก่หนังเหนียวนี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้วางอำนาจบาตรใหญ่เช่นนี้?” เสียงแค่นหัวเราะเย็นเยียบดังขึ้น ปราณจักรพรรดิที่คมกริบพุ่งทะยานเข้าหาชายชราผู้นั้นประหนึ่งมังกรวารีที่ผุดขึ้นจากทะเลลึก หัวใจของชายชราสั่นสะท้าน เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาจนต้องจำใจปล่อยมือจากตู้เซี่ยน เขาเค้นพลังเจ็ดถึงแปดส่วนออกมาเพื่อปะทะกับการจู่โจมนี้ *ตูม!* เสียงปะทะดังอื้ออึง ชายชราเซถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าซีดเผือดลงชั่วขณะ ลมปราณในอกปั่นป่วนจนแทบกระอักเลือด เขาจ้องมองไปยังทิศทางของที่มาแห่งพลังด้วยความตื่นตะหนก พลางแผดเสียงต่ำ “เจ้าเป็นใครกัน!” หยางไค่แสยะยิ้มโดยไม่ตอบคำถาม เขาเพียงสะบัดมือส่งฝ่ามือออกไปหลายระลอกเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวเย่จิ้งหาน *ปึก! ปึก!* เงาร่างที่แอบแฝงเข้ามาหมายจะชิงตัวเย่จิ้งหานถูกกระแทกจนต้องปรากฏตัวออกมาด้วยสีหน้าปั้นยาก เมื่อไร้ซึ่งแรงกดดันจากชายชรา ปราณต้นกำเนิดในร่างของตู้เซี่ยนก็เดือดพล่านอีกครั้ง เขาฟาดฝ่ามือลงบนร่างของศิษย์สำนักกระบี่เงาไหลจนแหลกเป็นผงคลี ความอัดอั้นที่ได้รับความเพาะบ่มมานานถูกปลดปล่อยออกมาจนเขาส่งเสียงคำรามก้องฟ้า หยางไค่กวาดสายตามองไปยังเหล่ายอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิแต่ละคนที่เพิ่งลงมือเมื่อครู่ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “ในหมู่พวกเจ้า ใครคือเจ้าสำนักกระบี่เงาไหล?” บรรยากาศเงียบกริบ ไร้ซึ่งคำขานรับ เย่จิ้งหานเดินเข้ามาใกล้พลางกระซิบเบาๆ “คนผู้นั้นไม่อยู่ที่นี่” ในวันที่สำนักกระบี่เงาไหลบุกสำนักพันใบไม้ เย่จิ้งหานเคยเห็นหลี่ชิงยวิ๋นจากระยะไกล นางย่อมจำเขาได้หากเขาปรากฏตัว หยางไค่แค่นเสียงอย่างเย็นชา “มันเป็นคนขี้ขลาดงั้นหรือ?” เขารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แม้ศิษย์จะถูกสังหารไปมากมายเพียงนี้ ทำไมเจ้าสำนักกลับยังไม่ออกมาพบหน้า? สถานการณ์ช่างต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ จนทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย “เจ้าหนู เจ้าเป็นใครกันแน่!” ชายชราตะคอกถามซ้ำ เขาได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของหยางไค่ และยิ่งอารมณ์เสียเมื่อถูกเมินเฉย หยางไค่ที่กำลังขุ่นมัวอยู่แล้วตวัดสายตาเย็นเยียบไปมอง “เจ้าควรจะกลับไปนอนบนเตียงเสียดีกว่านะตาเฒ่า จะได้ไม่เจ็บตัวจากการวิ่งรนหาที่เช่นนี้” “สามหาว!” ชายชราโกรธจัด เขาเป็นถึงเจ้าสำนัก ย่อมไม่อาจทนให้คนรุ่นเยาว์นิรนามมาหยามหมิ่นได้ หากไม่ใช่เพราะเห็นถึงความแข็งแกร่งของหยางไค่ เขาคงพุ่งเข้าไปสั่งสอนให้รู้รสชาติของ ‘ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด’ ไปนานแล้ว “เจ้าเป็นศิษย์สำนักใด เหตุใดถึงได้โอหังเพียงนี้? อาจารย์ของเจ้าไม่ได้สอนเรื่องการให้เกียรติผู้หลักผู้ใหญ่บ้างหรือ?” ชายร่างกำยำวัยกลางคนคนหนึ่งขมวดคิ้ว กล่าวตำหนิท่าทีท้าทายของหยางไค่ หยางไค่แสยะยิ้มกว้างก่อนจะย้อนถาม “เจ้าอยากจะเป็นคนสอนเรื่องการให้เกียรติข้าเองงั้นหรือ?” ชายผู้นั้นส่งเสียงฮึดฮัด “ไอ้หนุ่ม ความโอหังไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป เจ้าย่อมรู้ดีว่าเหนือภูเขายังมีภูเขา!” หยางไค่ชักกระบี่หมื่นทัพออกมาพาดบ่าพลางแค่นเสียง “หากไม่พอใจก็เข้ามาสู้ ให้ข้าเห็นทีว่าภูเขาของเจ้านั้นจะสูงเทียมฟ้าสักเพียงใด!” ชายวัยกลางคนขบกรามแน่น “ไอ้คนบ้า” เหล่ายอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิคนอื่นๆ ต่างพากันส่ายหน้า พวกเขาคิดว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นเพียงสุนัขบ้าที่พร้อมจะขย้ำทุกคนที่ไม่เข้าตา สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ เจตนาของหยางไค่ในวันนี้คือการก่อเรื่องให้ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเกรงเสียด้วยซ้ำว่าจะสร้างความวุ่นวายไม่มากพอ แต่ในเมื่อมีเหยื่อมาติดกับ เขาก็ไม่มีความคิดที่จะหยุด ทว่าเจ้าสำนักที่เขาต้องการพบกลับยังไม่โผล่หัวมา ทำให้หยางไค่รู้สึกหดหู่ใจยิ่งนัก เขาหัวเราะในลำคอพลางเก็บกระบี่หมื่นทัพแล้วประกาศก้อง “ดูเหมือนพวกเจ้าจะมีดีแต่ปาก หากเป็นเช่นนั้นก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเสีย อย่ามาทำตัวเกะกะขวางเวลาของข้า!” จากนั้นหยางไค่ก็ส่งสัญญาณให้เย่จิ้งหานและตู้เซี่ยน ก่อนจะแผ่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไป ล็อกเป้าหมายไปยังทิศทางของจวนเจ้าเมือง พร้อมแผดเสียงดังกัมปนาท “ในเมื่อเจ้าสำนักหลี่ปฏิเสธที่จะออกมาพบ ข้าผู้นี้ก็จะเป็นฝ่ายไปเยี่ยมเยียนเจ้าถึงที่เอง!” กล่าวจบ เขาก็ยืดอกเดินนำเย่จิ้งหานและตู้เซี่ยนมุ่งหน้าตรงไปยังจวนเจ้าเมืองอย่างไม่เกรงกลัว เหล่ายอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิต่างหันมองหน้ากัน แม้จะพอเดาเจตนาของหยางไค่ได้ แต่พวกเขาก็ยิ่งฉงนใจ ผู้รอดชีวิตจากสำนักพันใบไม้ไปหาคนหนุนหลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาจากไหน? และเหตุใดถึงกล้าเดินเข้าถ้ำมังกรเพียงลำพัง? ดูท่าสำนักกระบี่เงาไหลจะเจอศึกหนักเสียแล้ว และพวกเขาก็เริ่มสงสัยว่าการประมูลจะยังจัดขึ้นตามกำหนดการได้หรือไม่ หลังจากเห็นพลานุภาพของศาสตร์หุ่นเชิดจากตู้เซี่ยนและเย่จิ้งหาน บรรดาจักรพรรดิเหล่านี้ต่างก็เริ่มสนใจ ‘หุ่นเชิดระดับสวรรค์’ ที่กำลังจะถูกนำมาประมูลขึ้นมาอย่างจริงจัง จนรู้สึกว่ามันคุ้มค่าที่จะหาซื้อมาครอบครองสักตัวสองตัว การจะทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดินั้นแสนยากลำบาก หากสามารถซื้อหุ่นเชิดระดับจักรพรรดิที่พร้อมใช้งานได้ด้วยผลึกต้นกำเนิด ย่อมเป็นเรื่องที่วิเศษยิ่ง ชั่วขณะหนึ่ง จิตใจของเหล่ายอดฝีมือต่างเต็มไปด้วยการคำนวณถึงผลได้ผลเสียของตนเอง และความกังวลว่าการประมูลจะถูกหยางไค่ทำลายลงหรือไม่ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของพวกเขา และไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่ง สิ่งที่พวกเขาจะทำก็คือการยืนดูเรื่องสนุกอยู่ห่างๆ เท่านั้น ที่หน้าจวนเจ้าเมือง กลุ่มศิษย์สำนักกระบี่เงาไหลยืนตัวสั่นพะเยิบพะยาบ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เพราะรู้ดีว่าพวกตนกำลังจะเผชิญหน้ากับมัจจุราชที่น่าสะพรึงกลัว ศิษย์ร่วมสำนักนับสิบเพิ่งจะตกตายไปในการต่อสู้ที่หน้าประตูเมือง และในยามที่พวกเขาหวังให้เจ้าสำนักออกมาสั่งสอนคนจากสำนักพันใบไม้ให้รู้สำนึก สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงัน เหล่าศิษย์เฝ้ามองกลุ่มของหยางไค่ที่ก้าวเดินเข้ามาหาทีละก้าวด้วยความหวาดวิตก เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายเต็มฝ่ามือ สายลมที่พัดผ่านร่างไปประหนึ่งแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นที่ชวนให้หนาวสั่นไปถึงกระดูก...