Chapter 739 นิมิตแห่งอนาคต "เด็กสาวคนนั้นพูดถูก" เอเจนท์หมายเลขห้ากล่าว "ในเวลาแบบนี้ เราควรปฏิบัติต่อคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเราด้วยความเคารพ ไม่ใช่ใช้อำนาจและความรุนแรงข่มเหงพวกเขาเหมือนที่พวกเจ้าทำ" รอนนี่เปลี่ยนท่าทีในทันที เขาก้มหน้าลงเพราะไม่กล้าสบตาผู้นำกลุ่มเพียว ก่อนจะตัดสินใจเดินเลี่ยงออกจากสถานการณ์ตรงนั้นไป 'นังนั่น... ใครๆ ก็เคารพคนที่มีลำดับสูงกว่าทั้งนั้น เพราะพวกเขารู้ดีว่าสมาชิกเหล่านั้นเสียสละเพื่อเป้าหมายของเรามากแค่ไหน' รอนนี่คิดในใจ 'พวกเราที่มีลำดับสูงกว่าต่างทุ่มเทให้มากกว่า แล้วทำไมเราถึงไม่ควรได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่าคนอื่นล่ะ? แล้วเลย์ล่า เอเจนท์หมายเลขหนึ่งร้อยนั่น ถ้าจะพูดเรื่องสิทธิพิเศษจากการเป็นคนในหรือสายเลือดเนี่ย เธอคือตัวแย่ที่สุดเลย' 'ก็แค่เพราะเธอมีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับผู้นำเท่านั้นแหละ' เป็นที่รู้กันดีทั่วฐานทัพว่าเอเจนท์หมายเลขห้าคือแม่ของเลย์ล่า รอนนี่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน แต่ดูเหมือนเหตุการณ์บางอย่างในอดีตได้ทำให้ทุกคนรับรู้ความจริงข้อนี้ และข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วฐานอย่างแน่นอน เอเจนท์หมายเลขห้า ซึ่งมีชื่อจริงว่าลูซี่ ไม่เพียงแต่จะเป็นผู้มีลำดับสูงเท่านั้น แต่เธอยังเป็นที่เคารพอย่างมากในกลุ่มเพียว เพราะเธอคือหนึ่งในผู้ก่อตั้งกลุ่ม แม้ว่าลำดับของเธอจะต่ำกว่าสมาชิกคนอื่นๆ ในเพียวบางคน แต่เธอก็ยังได้รับความเคารพแม้กระทั่งจากคนเหล่านั้น และเธอพร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดผู้ใช้พลังพิเศษไปจากโลกใบนี้ "ขอบคุณค่ะ" เลย์ล่ากล่าวพร้อมกับก้มหัวให้เล็กน้อยขณะรู้สึกถึงกระแสลมจากเสื้อโค้ทของแม่ที่เดินผ่านเธอไป "นั่นแม่ของเธอจริงๆ เหรอ?" เซียถาม "เธอทำเหมือนไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ เราจะไปโน้มน้าวให้คนแบบนั้นออกจากกลุ่มเพียวได้ยังไง?" "ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเราจะทำได้ไหม" เลย์ล่าตอบกลับขณะมองดูแม่ของเธอที่เดินห่างออกไป ต่อมาในวันเดียวกัน มีการเรียกประชุมสมาชิกกลุ่มเพียวทั้งหมดมารวมตัวกันที่ด้านหน้าอาคารหลักซึ่งยังคงอยู่ภายในเชลเตอร์โดม นอกจากนี้ สมาชิกจากกลุ่มอำนาจต่างๆ ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเชลเตอร์ก่อนการปรับปรุงใหม่ก็ได้รับเชิญมาด้วย ลูซี่ได้รับพันธมิตรที่แข็งแกร่งมาร่วมแคมเปญนี้ เมื่อตอนที่สงครามกลางเมืองปะทุขึ้น กลุ่มอำนาจขนาดใหญ่หลายกลุ่มได้รวมตัวกันเป็นพันธมิตร และผู้คนต่างคิดว่าพวกเขาจะกลายเป็นมหาอำนาจใหม่ในไม่ช้า แต่พวกเขากลับพ่ายแพ้เมื่อไปเหยียบตาปลาของกลุ่มเพียวเข้า ผู้คนที่อยู่ในเชลเตอร์วันนี้คือส่วนหนึ่งของกลุ่มที่เคยเข้าโจมตี และผู้นำหลักทั้งสามของพันธมิตรเก่าก็มาอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน "ได้เวลาสุนทรพจน์ประจำวันอีกแล้ว รู้สึกเหมือนพวกเขากำลังพยายามล้างสมองทุกคนอยู่เลย" เซียกล่าวขณะยืนอยู่กลางฝูงชนกับเลย์ล่า คนที่กำลังกล่าวสุนทรพจน์ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากเอเจนท์หมายเลขห้า ลูซี่ เธอยืนอยู่ที่นั่นด้วยผมสีน้ำตาลยาวและใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย ร่างกายของเธอยังคงฟิตเปรี๊ยะ แต่ใบหน้ากลับเล่าเรื่องราวที่แตกต่างออกไปผ่านริ้วรอยลึกเหล่านั้น "โลกกำลังตกอยู่ในความโกลาหลและเลวร้ายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ และเพราะอะไร? เหตุผลง่ายมาก ก็เพราะพลังพิเศษนั่นไง" ลูซี่เริ่มอธิบาย "ผู้ใช้พลังพิเศษที่ทรงอำนาจปฏิเสธที่จะแบ่งปันพลังให้ผู้อื่น พวกเขารังแกและกดขี่โลกใบนี้ ทำไมถึงต้องมีคำว่า 'สี่ผู้ยิ่งใหญ่' หรือกองทัพมาก่อนหน้านี้ล่ะ ก็เพราะอำนาจถูกแบ่งแยกโดยคนที่ปกครองคนเหล่านั้นไง" "ลองนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในชีวิตของพวกเธอซิ เคยมีสักครั้งไหมที่กลุ่มอำนาจใหญ่เหล่านี้ทำผิดแล้วถูกลงโทษ? หรือพวกเขาได้รับข้อยกเว้นเสมอมา โดยที่การกระทำของพวกเขาถูกปัดตกไปโดยอ้างว่าคนเหล่านี้เป็นที่ต้องการของโลกมากกว่าพวกเรา" "เรากำลังต่อสู้เพื่อความดีงามของโลก หากกลุ่มเพียวเป็นผู้ดูแล จะไม่มีการต่อสู้เกิดขึ้นอีกเลยงั้นหรือ? แน่นอนว่าไม่ใช่ สงครามในโลกจะหยุดลงไหม? ก็ไม่ แต่ทุกอย่างจะเป็นไปตามความเท่าเทียม มันจะยุติธรรมกว่าสิ่งที่พวกเธอเผชิญอยู่ในทุกวันนี้" นับตั้งแต่วันแรก ลูซี่กล่าวสุนทรพจน์ทำนองนี้ให้ผู้คนฟังในเวลาเดิมเสมอ นอกจากนี้เธอยังให้สมาชิกกลุ่มเพียวขึ้นมาบนเวทีเพื่อเล่าประสบการณ์ส่วนตัว เกี่ยวกับการถูกผู้ใช้พลังระดับสูงปฏิบัติอย่างรุนแรง และตอบคำถามที่ผู้ใช้พลังคนอื่นๆ ต้องการจะถาม การได้ยินเรื่องราวทั้งหมดนี้ทำให้เซียเริ่มสงสัย "แม่ของเธอผ่านอะไรมาถึงได้เกลียดผู้ใช้พลังพิเศษขนาดนี้?" "อันที่จริง... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เลย์ล่าตอบ เธอเริ่มตระหนักว่าเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแม่ของตัวเองเลย และนั่นทำให้เธอรู้สึกแย่ลงทุกวัน ทุกครั้งที่ทั้งคู่สนทนากัน มันมักจะเป็นเรื่องของกลุ่มเพียวเสมอ "เธอจำเป็นต้องช่วยแม่จริงๆ เหรอ มันเสี่ยงมากนะที่เราจะอยู่ที่นี่ในสภาพแบบนี้" เซียอธิบาย "ฉันรู้ แต่ฉันก็มีความทรงจำดีๆ อยู่บ้างนะ" ภาพฉากตอนที่เลย์ล่ายังเด็กมากแล่นเข้ามาในหัว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้สวยหรูนัก ทว่าเธอยังจำได้ว่าเคยเห็นแม่ยิ้ม มันทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นเมื่อนึกถึงสิ่งนี้ และมันเป็นสิ่งที่เธอไม่ได้เห็นแม่ทำอีกเลยตั้งแต่วันที่เธอยังเด็ก "เธอคือแม่ของฉัน คนที่เลี้ยงดูฉันมา ฉันแค่ทิ้งเธอไปแบบนี้ไม่ได้ อย่างน้อยฉันก็ต้องบอกลาเธอให้เหมาะสม" "นั่นหมายความว่าเธอจะบอกความจริงกับแม่หรือว่าเธอเป็นอะไร?" เซียถาม "ถ้าเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาล่ะ?" เลย์ล่าไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้น ว่าแม่ของเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไรถ้าได้รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นอะไรไปแล้ว เธอสงสัยว่าแม่จะคิดเพียงแค่ว่าร่างนี้จะนำประโยชน์อะไรมาให้กลุ่มเพียวได้บ้าง เซียถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเสนอทางเลือก "ทำไมฉันไม่ลองดูล่ะ? ฉันเห็นแล้วว่าเธอยืนกรานแบบนั้น ดังนั้นฉันน่าจะเห็นอะไรบ้างใช่ไหม ตราบใดที่ฉันได้สัมผัสตัวแม่ของเธอ" ช่วงหลังๆ เซียเริ่มใช้พลังในฐานะแบนชีได้ดีขึ้น ผ่านการสัมผัสตัวใครสักคน เธอสามารถมองเห็นอนาคตที่เป็นไปได้ ปัญหาเดียวคือพลังประเภทนี้ใช้ได้เพียงครั้งเดียว และสิ่งที่มันจะแสดงออกมา หรือไกลแค่ไหนในอนาคตนั้น เธอเองก็ไม่รู้ เป็นไปได้ว่าเธออาจจะเห็นนิมิตเกี่ยวกับคนๆ นี้อีกในภายหลัง หรืออาจจะไม่เห็นอะไรที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาเลย สิ่งเดียวที่แน่นอนคือตอนที่เธอสัมผัสใครสักคนเป็นครั้งแรกเท่านั้น เลย์ล่ายังไม่แน่ใจว่าเธอต้องการรู้ถึงอนาคตที่แม่ของเธอตัดขาดจากเธอจริงๆ หรือไม่ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้คิดอะไร เซียก็ยกมือขึ้นและได้รับเลือกให้ขึ้นไปบนเวที "อ้าว เซีย เธอจำเรื่องอดีตของตัวเองได้แล้วเหรอ?" ลูซี่ถาม เซียยืนอยู่ตรงนั้น มองดูทุกคนและเริ่มตัวสั่น ไม่กี่อึดใจต่อมา ขาของเธอก็หมดแรงจนล้มลงไปนั่งกับพื้นพร้อมสะอื้นไห้ "ฉันทำไม่ได้... เพราะพวกมัน พวกมันลบความจำฉันไป ฉันจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเองด้วยซ้ำ!" เธอตะโกนและร้องไห้ออกมา ในจังหวะนั้น ลูซี่เดินเข้ามาหา ยื่นมือออกไปเพื่อพยุงเธอขึ้นจากพื้น "ไม่ต้องกังวลไปนะเด็กน้อย เราจะช่วยให้เธอได้ความทรงจำกลับคืนมา และกลุ่มเพียวจะทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่บ้านอย่างแน่นอน" เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน ลูซี่สามารถเอาชนะใจผู้คนได้อย่างง่ายดาย แม้กระทั่งคนที่ไม่ได้เป็นสมาชิกกลุ่มเพียวมาก่อน ความคิดที่ว่ากลุ่มเพียวเป็นกลุ่มก่อการร้ายที่โหดเหี้ยมได้จางหายไปจากหัวของพวกเขาเนิ่นนานแล้ว หลังจากฉากละครเล็กๆ ของเซีย แม้ว่าจะมีความรู้สึกจริงๆ ของเธอปะปนอยู่บ้าง เธอก็กลับมาหาเลย์ล่า "แล้วเธอเห็นอะไร?" เลย์ล่าถาม เธออยากรู้มากจนอดใจไว้ไม่ไหว "ไว้ค่อยคุยกันหลังจบการประชุมนี้นะ" เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง เด็กสาวทั้งสองก็กลับมาที่ห้องของตน และเลย์ล่าก็กังวลว่าเซียจะให้คำตอบแบบไหน "เธอพอจะรู้อะไรบ้างไหม ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันบอกแม่ว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นตัวอะไร?" เซียส่ายหัว ไม่ว่าสิ่งที่เธอเห็นจะเป็นอะไร แต่มันดูเหมือนจะไม่ใช่ข่าวดีเลย "ฉันเห็นควินน์" ในที่สุดเซียก็พูดออกมา "แม่ของเธอกับเขากำลังสู้กัน ฉันไม่รู้ว่าสู้กันเรื่องอะไร แต่มันดูเหมือนมีคนจำนวนมากคอยดูอยู่" "นั่นไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ แล้วสรุปควินน์แพ้เหรอ? ทำไมเธอถึงกังวลขนาดนั้นล่ะ?" "ไม่ เขาไม่ได้แพ้ แต่ถ้าเราไม่เข้าไปยุ่ง ฉันเกรงว่าควินน์จะฆ่าแม่ของเธอในการต่อสู้ครั้งนั้น"