Chapter 780 ทำพลาดซ้ำเดิม ลึกลงไปในดาวเคราะห์ชั้นใน ที่ซึ่งท้องฟ้าถูกสร้างขึ้นจากผลึกแก้วคอยให้แสงสว่างสีฟ้าจางๆ แก่สถานที่แห่งนี้ ชายผมแดงได้พาควินน์มาไว้ในถ้ำเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ติดกับน้ำตกได้อย่างปลอดภัย ควินน์ถูกวางให้นอนอยู่บนกองใบไม้ขนาดใหญ่ เขายังคงหมดสติอยู่ ส่วนชายผมแดงนั้นกำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี สภาพภายในถ้ำค่อนข้างโล่งว่างเปล่า แต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่แล้วที่จะทำให้ที่นี่ดูน่าอยู่ที่สุด ปัญหาคือเขานั้นตรงข้ามกับคำว่าคนเก่งงานช่างโดยสิ้นเชิง ภายในถ้ำมีเพียงพรมและโต๊ะที่ทำจากหนังและกระดูกของสัตว์ร้าย ไม่มีร่องรอยของเทคโนโลยีสมัยใหม่หลงเหลืออยู่เลย และตัวเขาเองก็ไม่มีความรู้วิธีสร้างสิ่งเหล่านั้นขึ้นมาด้วยซ้ำ เนื่องจากพึ่งพาเทคโนโลยีที่คนอื่นสร้างมานานเกินไป โชคดีที่เขายังรู้วิธีทำอาหารอยู่บ้าง “เอาล่ะ สงสัยฉันคงต้องรอให้เขาตื่นขึ้นมาเอง” ชายคนนั้นกล่าวพลางมองดูควินน์ เขาเริ่มทำกิจวัตรประจำวันของตนต่อ ตั้งแต่ติดอยู่ที่นี่โดยไม่มีทางกลับขึ้นสู่พื้นผิวโลกได้ เขาก็ทำแบบเดิมทุกวัน เขาถอดอาวุธที่สะพายไว้ด้านหลังวางลงกับพื้น แล้วหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เมื่อมองดูใกล้ๆ มีดเล่มนั้นก็เป็นเพียงฟันของสัตว์ร้ายเท่านั้น แต่เขาก็ขีดเส้นเพิ่มลงไปบนโต๊ะเป็นขีดที่เจ็ด “วันที่เจ็ดแล้วสินะ... ดูจากสภาพและสิ่งที่ฉันทำ คนอื่นคงคิดว่าฉันติดอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้วแน่ๆ” เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอแล้วพูดกับตัวเอง ความเหงาเริ่มกัดกินใจเขา การได้พูดออกมาดังๆ มักจะทำให้เขารู้สึกเหงาน้อยลง ที่มุมลึกสุดของถ้ำมีก้อนหินหนาทึบขนาดใหญ่ซึ่งทำจากวัสดุผลึกชนิดเดียวกับพื้นผิวของดาวเคราะห์วางอยู่ ชายคนนั้นเดินเข้าไปกอดมันไว้แน่นแล้วใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อยกมันขึ้น หลังจากวางมันไว้บนบ่า เขาก็เริ่มทำท่าสควอท “ครั้งนี้ขอสักสามสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ละกัน บางทีสักวันหนึ่งฉันอาจจะทำแบบนี้ได้โดยไม่ต้องใช้ตัวช่วยเลย” เขาทำท่าสควอทต่อไปโดยมีหยาดเหงื่อไหลพรากลงมาบนใบหน้าหยดลงสู่พื้น เขามีเป้าหมายที่ชัดเจนอยู่ในหัว และเมื่อทำได้สำเร็จ ก้อนหินนั้นก็ดูเหมือนไร้น้ำหนักไปในพริบตา เขายกมันขึ้นอย่างง่ายดายแล้ววางลงบนพื้น ‘เจ้าหนูนี่ยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย สงสัยคงต้องฝึกเพิ่มอีกหน่อยแล้ว’ จากนั้นเขาก็โยนก้อนหินขึ้นไปในอากาศเบาๆ แล้วรีบทิ้งตัวลงในท่าเตรียมวิดพื้น ก้อนหินตกลงมาวางอยู่บนหลังของเขา แต่มันไม่ได้ทำให้เขาสะดุ้งหรือส่งผลกระทบอะไรต่อตัวเขาเลยแม้แต่น้อย ‘สามสิบเปอร์เซ็นต์เหมือนเดิมก็น่าจะพอ’ ไม่นานเขาก็เริ่มการวิดพื้นอย่างต่อเนื่อง และเช่นเดิม เมื่อทำเสร็จก้อนหินหนักอึ้งกลับดูเบาราวกับปุยนุ่นตอนที่เขาหยิบมันออกจากหลัง เขาเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าแล้วมองไปที่ควินน์อีกครั้ง “เฮ้!” เขาตะโกน “นี่นายจะไม่ตื่นจริงๆ เหรอ!” ความสิ้นหวังเริ่มครอบงำเขา ตอนที่เขาตกลงมาที่นี่ เขาไม่รู้เลยว่าอุปกรณ์สื่อสารจะใช้งานไม่ได้ เขาคิดว่าถ้าบนพื้นผิวดาวมีสัตว์ร้ายอยู่ ก็น่าจะมีทางกลับขึ้นไปได้ แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่เขาไม่เคยพบเจอ เขาเคยพยายามจับสัตว์ปีกตัวหนึ่งเพื่อบังคับให้มันบินขึ้นไปทางรอยแยกด้านบน แต่ปรากฏว่ามันยากกว่าที่คิด เพราะพวกมันดื้อรั้นและไม่ว่าจะทำอย่างไรพวกมันก็ไม่ยอมฟัง สุดท้ายแล้วเขาก็ทำได้เพียงปรับตัวให้อยู่กับสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ สักวันหนึ่งต้องมีคนมาหาเขาใช่ไหมล่ะ? สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือมนุษย์จะโหยหาการติดต่อสื่อสารมากและรวดเร็วเพียงใด มีหลายครั้งที่เขาต้องอยู่โดยไม่เจอใครนานเป็นสัปดาห์ แต่นั่นคือตอนที่เขายังมีรายการโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ตให้สื่อสารกับผู้คน ในเมื่อไม่มีอะไรทำนอกจากล่าสัตว์ เขาเริ่มจะเสียสติแล้ว เขาไม่ใช่พระนักบวช อย่างไรก็ตาม เขายังคงมีวินัยและรักษาตารางการฝึกฝนทุกวันโดยหวังว่าจะพัฒนาขีดความสามารถของร่างกาย ด้วยความหงุดหงิดที่คนเพียงคนเดียวที่เขาพบในรอบสัปดาห์เอาแต่นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาควินน์เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ร่างกายของเด็กหนุ่มไม่มีบาดแผลภายนอกเลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งมันน่าเหลือเชื่อมาก แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มี ทั้งที่ตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้น แล้วทำไมเขาถึงไม่ยอมตื่นขึ้นมาเสียที? ‘หรือว่าปัญหาจะไม่ได้อยู่ที่ร่างกาย?’ เขาคิด ขณะที่เขายื่นมือไปสัมผัสตัวควินน์ ภาพของสิ่งมีชีวิตประหลาดที่เคยปกป้องควินน์ก็แวบเข้ามาในหัว เขาจึงตัดสินใจหยิบดาบคู่จากผนังขึ้นมาสะพายไว้บนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของตัวเอง อาวุธนั้นมีความหนาค่อนข้างมากสำหรับดาบคู่ โดยหนาประมาณแปดนิ้ว แต่ละส่วนมีลักษณะเป็นข้อต่อและมีฟันเล็กๆ ที่ทำหน้าที่เป็นใบมีดคมกริบ ส่วนเหล่านี้เรียงต่อกันไปจนถึงปลายยอดที่เป็นขอบเรียบ เมื่อสัมผัสโดนตัวควินน์ ไม่มีความผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น ตอนนี้เขารู้สึกปลอดภัยแล้วจึงเริ่มหลับตาลง ‘ไม่นึกเลยว่าจะขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่หมดสติไป พลังชี่ของเจ้าหนูนี่หมดเกลี้ยงเลย เขาคงฝืนขีดจำกัดตัวเองมากเกินไป ถ้ายังขืนสู้ต่อแล้วใช้พลังแบบนั้นมันอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต มันคงเริ่มกัดกินพลังชีวิตจริงๆ ของเขาไปแล้ว’ ‘แต่มันแปลกตรงที่ คนทั่วไปจะใช้พลังชี่จนหมดเกลี้ยงแบบนี้ได้ยังไงถ้าไม่รู้วิธีใช้?’ ชายคนนั้นจ้องมองใบหน้าของควินน์ เขาดูเด็กมาก เด็กเกินไปจริงๆ ‘ประหลาดใจจังที่เจอคนอายุขนาดนี้ที่รู้วิธีใช้พลังชี่ ฉันไม่คุ้นหน้าเขาเลยแฮะ? ฉันแก่จนจำคนที่เคยพบเจอไม่ได้แล้วหรือไงกัน...’ ถึงอย่างนั้น เขาก็รู้ดีว่าในสภาพปัจจุบันของควินน์ หากไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็ต้องใช้เวลานานกว่าพลังชี่ตามธรรมชาติของเขาจะฟื้นตัวกลับมา ‘เอาเถอะ แบ่งให้หน่อยก็แล้วกัน’ ขณะส่งพลังชี่ของตนเข้าไปในร่างควินน์ เขาสัมผัสได้ว่ามันไหลผ่านร่างกายของอีกฝ่ายไปได้ง่ายดายมาก ชายคนนี้ไม่ได้ใช้พลังชีวิตของตนเอง เขาเพียงใช้พลังที่ร่างกายผลิตออกมาตามธรรมชาติ แม้เขาจะอยากคุยกับคนอื่นมากแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้สิ้นหวังถึงขนาดที่จะยอมสละชีวิตของตัวเองเพื่อคนแปลกหน้า เขายังคงถ่ายทอดพลังชี่ให้ต่อไป และตอนนี้เริ่มมีหยดเหงื่อซึมออกมาบนใบหน้าของเขา ‘เจ้าหนูนี่ต้องใช้พลังชี่เยอะขนาดไหนกัน ฉันไม่ใช่ท่อประปานะ’ สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ พลังชี่ในร่างของควินน์ยังไม่มีทีท่าว่าจะถึงขีดจำกัด แล้วทันใดนั้น เปลือกตาของควินน์ก็ค่อยๆ ขยับลืมตาขึ้น เขามองเห็นถ้ำรอบตัวและสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นน่าพอใจภายในร่าง พลังงานของเขาเริ่มฟื้นคืน เมื่อมองเห็นมือที่วางอยู่บนหน้าอก เขาก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือพลังชี่ที่ชายคนนี้ถ่ายทอดมาให้ คนที่ทำเช่นนี้ย่อมไม่มีเจตนาร้ายกับเขาแน่ “ขอบคุณ...ครับ” ควินน์กล่าวออกมาเบาๆ คำพูดเรียบง่ายเหล่านั้นเกือบทำให้ชายคนนั้นน้ำตาซึม “ไม่เป็นไรเจ้าหนู ฉันชื่อคริส ดูท่าฉันกับนายคงต้องติดอยู่ที่นี่กันอีกนาน ทำความรู้จักกันไว้ก็ดีเหมือนกันนะ” ในขณะนั้นควินน์ไม่ได้ใส่ใจหรอกว่าทำไมชายคนนี้ถึงรู้จักวิธีใช้พลังชี่ หรือเขาเป็นใคร หากชายคนนี้ต้องการจะฆ่าเขา ก็คงทำไปตั้งนานแล้วตอนที่เขาหมดสติ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ความทรงจำหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเขา ในอดีตเคยมีอีกคนที่พยายามถ่ายทอดพลังชี่ให้ควินน์ และผลลัพธ์นั้นมันเลวร้ายอย่างที่สุด ในวินาทีนั้นเอง คริสเริ่มสัมผัสได้ถึงพลังอีกสายหนึ่งภายในตัวควินน์ที่ไม่ใช่พลังชี่ มันเป็นพลังงานสีแดงประหลาดที่กำลังหมุนวนและพุ่งตรงเข้ามาหาเขา มันมาถึงแขนของเขาและกำลังเริ่มแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา คริสรีบดึงแขนออกห่างจากควินน์ทันที เขารู้สึกได้ว่าพลังงานแปลกปลอมนั้นกำลังพยายามเข้ายึดครองร่างของเขา “ไม่!” ควินน์ตะโกนขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่าเขาอาจทำพลาดกับผู้มีพระคุณเป็นครั้งที่สอง ‘เขา... เขาจะกลายเป็นแบบนั้นไปหรือเปล่า เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับลีโอ?’