บทที่ 1436 Chapter 1435 “เอาล่ะ กินซะ ข้าผสมน้ำผึ้งกับเครื่องเทศกระเทียม” “อร่อย” “......” พยัคฆ์สาวกำลังเพลิดเพลินกับสลัดแครอทฝีมือกระต่าย เกริดไม่ได้คิดจะตั้งแง่กับข้อเท็จจริงที่ว่ากระต่ายกำลังทำอาหาร โทซุนมีความพิเศษในหมู่ประชากรของเทพยุคเก่า สิบสองนักษัตร—พวกเขาคือข้ารับใช้ส่วนตัวของทวยเทพโบราณ โทซุนมีสติปัญญา เดินสองขา และรู้จักวิธีใช้เครื่องมือ รูปร่างกายภาพก็คล้ายคลึงกับมนุษย์ การทำอาหารจะมีอะไรแปลก? เขายังถูกโน้มน้าวด้วยภาพของเสือที่กินแครอท นั่นก็เพราะพยัคฆ์ครามคือบุตรีของพยัคฆ์ขาว ใช่แล้ว กึ่งเทพ เธอยิ่งใหญ่กว่าเสือธรรมดาสองเท่า แต่เธอก็ไม่ได้ยืนกรานที่จะกินแต่เนื้อ อย่างไรก็ตาม เกริดก็ยังสับสน เขาไม่อาจยอมรับภาพของโทซุนและพยัคฆ์ครามที่กำลังแสดงความรักต่อกันอย่างเปิดเผยได้โดยง่าย ต่อให้โทซุนไม่ใช่กระต่ายธรรมดาและพยัคฆ์ครามไม่ใช่เสือสามัญ พวกเธอก็ยังเป็นกระต่ายกับเสือมิใช่หรือ? ไม่สิ พวกเธอมาไกลเกินกว่าจะถกเถียงเรื่องสายพันธุ์แล้ว พยัคฆ์ครามเป็นถึงกึ่งเทพ ปัญหาเรื่องเผ่าพันธุ์ไม่อาจแก้ไขได้แม้พยัคฆ์ครามจะคบหากับเสือด้วยกัน ไม่ใช่กระต่าย มันมีปัญหาที่เรียบง่ายกว่านั้น “อย่างน้อยก็ช่วยเลือกเพศให้มันถูกหน่อยไม่ได้รึไง? เจ้าแปลงเป็นบุรุษไม่ได้หรือ?” เกริดกัดสลัดแครอทที่โทซุนเสิร์ฟให้พลางเอ่ยชี้ปัญหาในที่สุด พยัคฆ์ครามได้กลายร่างเป็นมนุษย์เพื่อมานั่งร่วมโต๊ะและสนทนากับเกริดแบบเผชิญหน้า และเธอก็เป็นโฉมงามร่างอรชร ทว่าโทซุนก็เป็นสตรีเช่นกัน... พยัคฆ์ครามอธิบายด้วยรอยยิ้มขมขื่น “การเกิดเป็นบุตรของเทพไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป พวกเราโดดเดี่ยวและตกอยู่ในอันตรายได้ง่าย... ข้าไม่อาจมีทายาทได้” เกริดมีความทรงจำของแพ็กม่าและนึกถึงตอนที่พยัคฆ์ครามถูกหยางบันปฏิบัติต่อราวกับสุนัข เขาจึงพอจะเข้าใจความรู้สึกของพยัคฆ์ครามได้เลาๆ “รักบริสุทธิ์สินะ...” “จูบ” “...ไม่” เพียงเพราะมีเพศเดียวกันไม่ได้หมายความว่าพวกเธอจะมีความสัมพันธ์ทางกายไม่ได้ เกริดคล้ายจะได้ยินเสียงของกลุ่มคนส่วนน้อยที่กำลังร้องขอให้เขาเคารพความหลากหลายเมื่อเห็นโทซุนและพยัคฆ์ครามจุมพิตกัน จากนั้นเขาก็หยิบแครอทขึ้นมาอีกชิ้น ‘จะเป็นอะไรไป ขอแค่พวกเธอมีความสุขก็พอแล้ว’ เกริดยิ้มและมองไปรอบๆ อย่างเงียบงัน ป่าที่เคยกลายเป็นซากปรักหักพังด้วยน้ำมือของหยางบันการัม ดินแดนของเทพยุคเก่าที่เคยทำให้เขานึกถึงคำว่า ‘หายนะ’ ได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ โทซุนและพยัคฆ์ครามร่วมมือกันฟื้นฟูดินแดน และความรู้สึกที่พวกเธอมีต่อกันก็พัฒนาขึ้นในระหว่างช่วงเวลาแห่งความยากลำบาก ขณะที่เกริดกำลังครุ่นคิด พยัคฆ์ครามก็ใช้นิ้วจิ้มที่ปลายแขนของเขาซึ่งกำลังจิบชาเย็น “มันเคยแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า แต่ตอนนี้มันยืดหยุ่นกว่าเดิม” “เหมือนกล้ามเนื้อของเสือรึ?” “อะฮึ่ม” ร่างกายของเกริดที่สั่งสมพลังแห่งความเหนือชั้นและภาวะเทวะได้พัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด กล้ามเนื้อที่ได้รับความยืดหยุ่นและความทนทานช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับโครงกระดูกที่วิวัฒนาการไปอีกขั้น เขาสามารถระเบิดพลังอันมหาศาลออกมาได้ในทันทีและช่วงการเคลื่อนไหวของร่างกายก็เพิ่มขึ้น เทียบได้กับสัตว์นักล่าเลยทีเดียว ‘น่าทึ่งเมื่อคิดว่ากล้ามเนื้อพวกนี้เคยเละเทะมาก่อน’ เกริดนึกถึงผลข้างเคียงของการสร้างดาบไร้ลักษณ์เมื่อพยัคฆ์ครามเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม “ท่านมาจากทิศตะวันตกเพียงเพื่อมาพบพวกเราหรือ?” “ใช่ ทำไมรึ?” “หึ หึ เหะ” “อะไร? เจ้าหัวเราะทำไม?” “หุหุหุ ท่านหมายความว่าท่านคิดถึงพวกเรา ข้ายินดีนัก สมแล้วที่เป็นเทพแห่งคุณธรรม ช่างอ่อนโยนยิ่งนัก” “ตอนนี้ข้าไม่ใช่เทพแห่งคุณธรรมแล้ว...” อันที่จริง เขาไม่เคยเป็นเทพแห่งคุณธรรมมาตั้งแต่แรก มีเพียงโทซุนเท่านั้นที่เรียกเขาเช่นนั้น เขาถูกเรียกว่าเทพแห่งคุณธรรมเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ทำให้ชื่อโอเวอร์เกียร์ก็อดที่เขาชื่นชอบรู้สึกวิเศษยิ่งขึ้นไปอีก “ผู้มีพระคุณ! ท่านมาแล้ว อ๊ง!” “เทพแห่งคุณธรรม อม!” “มออออออ!!” เคียงจา บังกุลี กระทิงดำ และอื่นๆ สิบสองนักษัตรที่สูญเสียเทพของตนและกลายเป็นวิญญาณแห่งดินแดนที่ถูกลืมเลือน พวกเขาได้รับการช่วยเหลือจากเกริดและรีบวิ่งมาเมื่อได้ข่าวการมาเยือนของเขา “ข้าคิดถึงท่าน!” “ข้าดีใจมากที่ท่านมาอีกครั้ง!” “มออออออ!!” “ด-เดี๋ยว! ใจเย็นๆ!” เกริดกรีดร้องขณะถูกผลักลงกับพื้นจากการจู่โจมอย่างกะทันหันของเหล่าสิบสองนักษัตร เขายิ้มด้วยความยินดีเมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าและชุดเกราะของสิบสองนักษัตรเปรอะเปื้อนไปด้วยดินและเหงื่อ เขาได้เห็นภาพว่าพวกเขาต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพียงใด ถึงกระนั้น กลิ่นนี้มันช่าง... เกริดแทบจะหนีไม่พ้นจากสิบสองนักษัตรที่เอาแต่ถูไถร่างกายของพวกเขากับเขาอย่างไม่ลดละ และพับแขนเสื้อขึ้น “ข้าจะทำเสื้อผ้าใหม่ให้พวกเจ้าในขณะที่ข้าอยู่ที่นี่” “พวกเราจะช่วยท่าน!” “ข้าจะเตรียมสุราและอาหาร” “มออออออ!!” ท่ามกลางเสียงจอแจของเหล่าสมาชิกสิบสองนักษัตร เกริดตระหนักรู้ถึงบางสิ่ง รอยยิ้มของพวกเขาและความจริงที่ว่าพวกเขาได้ค้นพบชีวิตของตนเองอีกครั้ง เขารู้สึกยอดเยี่ยม *** *เสียงกรน...ครืดคราด* กลางดึกสงัด เหล่าสิบสองนักษัตรและผู้คนของเทพยุคเก่าต่างเมามายและหลับสนิท บางทีเขาอาจไม่อยากรบกวนพวกเขา จึงใช้แสงนวลตาเพื่อส่องสว่างให้เห็นทัศนวิสัย แสงที่ส่องประกายนั้น... คือแสงที่เปล่งออกมาจากธาตุแสงซึ่งตัดสินใจและลงมือด้วยตัวเองเพื่อช่วยเหลือเกริด หัตถ์เทวะทั้งสิบกุมค้อนมยอลเนียร์และดาบไว้ขณะที่พวกมันทุบหินและกิ่งไม้บนเส้นทาง ตัดและช่วยให้เกริดเคลื่อนย้ายพวกมันได้อย่างง่ายดาย “......” ภายในป่า เกริดยืนอยู่หน้าริมทะเลสาบที่ส่องประกายด้วยแสงจันทร์และดื่มด่ำกับคำว่า ‘สันติสุข’ อาณาจักรฮวาน เทพผู้ถูกขับไล่ นรกและมหาอสูร และทวยเทพจากแอสการ์ด—ยิ่งเขาดื่มด่ำกับคุณค่าของสันติสุขมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงศัตรูที่ถาโถมเข้ามาคุกคามสันติสุขนั้นมากขึ้นเท่านั้น เมื่อคิดซ้ำไปซ้ำมา การได้เห็นจุดจบอย่างรวดเร็วก็นับเป็นเรื่องดี การมีอยู่ของมีร์ปรากฏขึ้นในใจของเกริดผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจ มีร์ เจ้าของง้าวมังกรคราม—เขาคือตัวตนที่ฮานึลออกแบบมาเพื่อต่อกรกับเหล่าอัครเทวทูต เขาเป็นชายที่แข็งแกร่งและมีพลังทัดเทียมกับมหาอสูร เกริดรู้สึกว่าจำเป็นต้องต่อสู้กับเขา เขาสามารถฝ่าสายฟ้าที่เขาไม่สามารถตอบสนองได้อย่างถูกต้องเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเพื่อไปให้ถึงตัวมีร์และทำร้ายเขาได้หรือไม่? ยิ่งไปกว่านั้น เขาสามารถทำได้โดยปราศจากความช่วยเหลือของครอเกลหรือไม่? ‘ไม่จำเป็นต้องฆ่าเขา แต่ต้องสร้างภัยคุกคามให้ได้’ มีร์คือบุคคลที่สำคัญที่สุดในปัจจุบัน การเอาชนะมีร์เท่านั้นที่จะทำให้พยัคฆ์ขาวและมังกรครามเป็นอิสระ และตำนานที่ถูกลืมเลือนของทวีปตะวันออกจะได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ เขาทรงพลังอย่างยิ่งและเหมาะสมที่จะใช้เป็น ‘มาตรฐาน’ เช่นเดียวกับการัมที่เคยเป็นมาตรวัดความแข็งแกร่งของเขามาก่อน ‘ข้าสามารถทะลวงนรกขุมที่ 20 ได้เมื่อไปถึงระดับที่สามารถคุกคามมีร์ได้’ การมีอยู่ของอัศวินดำที่เฝ้าปากสุนัขนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด? เกริดไม่ได้สังเกตเห็นเมื่อเผชิญหน้ากันโดยตรง เพียงเมื่อเขาก้าวถอยออกมาและมองย้อนกลับไปอย่างเป็นกลางเท่านั้นที่เขาสัมผัสได้ถึงขนาดของอัศวินดำอย่างแท้จริง แม้ว่าเหล่าศาสนทูตจะบุกโจมตีนรกของเฮลเกาและกำจัดบทลงโทษในนรกได้ เขาก็ไม่อาจคาดหวังให้พวกเขาเอาชนะอัศวินดำได้ ความช่วยเหลือจากเซอร์เบอรัสระดับตำนานก็ไม่อาจประเมินต่ำไปได้และมันมีบทบาทสำคัญ เมื่อพวกเขาต่อสู้กัน ซาริเอลจะคลุ้มคลั่งอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงต้องตัดซาริเอลออกจากกำลังรบ ‘บทบาทของข้านั้นสำคัญ’ เขาจำเป็นต้องต่อสู้กับมีร์และตรวจสอบทักษะของตนเอง มันต้องเป็นมีร์ เกริดกำลังตัดสินใจเช่นนั้นและถามคนที่เดินเข้ามาจากด้านหลัง “มีวิธีทำลายสะพานสี่กาไหม?” อาณาจักรคายะและอาณาจักรพาเชื่อมต่อกันด้วยสะพานสี่กา ทั้งสองอยู่ภายใต้อิทธิพลของมีร์ การทำลายสะพานสี่กาเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ต้นตอที่สุดสำหรับสถานการณ์ในทวีปตะวันออก “สะพานสี่กา... มันเป็นสะพานที่สร้างขึ้นจากการเสียสละของอีกาและนกกางเขนนับหมื่นตัว แนวคิดในการทำลายปรากฏการณ์ที่เกิดจากดวงวิญญาณที่หลอมรวมกันนั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดา” ผู้ที่กำลังเดินเข้ามาคือพยัคฆ์คราม หนึ่งก้าว สองก้าว ขณะที่เธอเข้าใกล้ เธอก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากร่างมนุษย์เป็นเสือ “ท่านยังไม่ยอมแพ้เรื่องการปลดปล่อยเทพพยัคฆ์ขาวและเทพมังกรครามอีกหรือ? อะฮึ่ม... ข้าคิดว่ายอมแพ้เสียจะดีกว่า เป็นเรื่องยากที่จะพูดเช่นนี้... อาณาจักรคายะถูกสาปโดยเทพมังกรครามและปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง ผู้คนจำนวนมากตายและหายสาบสูญ ในขณะเดียวกัน อาณาจักรพาก็เป็นเพียงอาณาจักรเล็กๆ มาโดยตลอด มีคนเพียงไม่กี่คนที่จะรอดแม้ว่าท่านจะปลดปล่อยเทพทั้งสองได้” “......” “เกริด ทวีปนี้แทบจะสงบสุขแล้ว ต้องขอบคุณที่ท่านฟื้นคืนชีพเทพฟีนิกซ์แดงและเทพเต่าดำ นี่คือสิ่งที่ข้าคิด... อะฮึ่ม...” “จะเรียกว่าสันติสุขได้อย่างไรในเมื่อพวกเจ้าต้องติดอยู่ในความหวาดกลัวไปตลอดชีวิต?” ผู้คนของอาณาจักรโชและอาณาจักรซิงไม่สามารถก้าวออกจากอาณาจักรของตนได้ ทันทีที่พวกเขาออกจากการคุ้มครองของฟีนิกซ์แดงและเต่าดำ พวกเขาจะถูกอาณาจักรฮวานจับตัวไปที่คายะหรือพา พวกเขาจะลืมเลือนเทพยุคเก่าที่ได้กลับคืนมาอีกครั้งและกลายเป็นหุ่นเชิดที่สรรเสริญตำนานจอมปลอมของหยางบัน “นอกจากนี้ เจ้าก็อยากเจอพ่อของเจ้าไม่ใช่รึ” “เกริด...” ดวงตาคู่ใหญ่ของพยัคฆ์ครามคลอไปด้วยน้ำตา เกริดแตะหน้าผากของเธอซึ่งมีอักษร ‘ราชา’ สลักอยู่ “ข้าก็แค่ต้องการทำในสิ่งที่ข้าทำได้ จากนั้นในอนาคต เจ้าก็สามารถทำในสิ่งที่เจ้าต้องการได้เช่นกัน แค่นั้นก็พอแล้ว” มันเป็นความเย่อหยิ่งที่น่าสะพรึงกลัวหากจะเชื่อว่าพลังส่วนบุคคลจะไม่มีวันถูกทำลายได้ ตราบใดที่ซาทิสฟายยังไม่มีจุดจบ ย่อมต้องมี ‘ยุคที่ไม่มีเกริด’ อย่างแน่นอน เกริดไม่ได้กังวลหรือพยายามเตรียมตัวสำหรับช่วงเวลานั้นอย่างถี่ถ้วน แต่เขามีความปรารถนาว่าการกระทำของเขาในวันนี้จะส่งผลดีต่ออนาคต ใครจะรู้? ไม่ช้าก็เร็ว สมาชิกโอเวอร์เกียร์ก็จะแต่งงานในชีวิตจริง มีลูก และลูกๆ ของพวกเขาก็จะเข้ามาสัมผัสกับซาทิสฟาย ตัวตนอย่างพยัคฆ์ครามจะกลายเป็นผู้สนับสนุนที่มั่นคงของพวกเขา แน่นอนว่าเขาไม่ได้ต้องการรางวัลตอบแทนจากการช่วยเหลือผู้คนเสมอไป เขาตั้งเป้าให้การกระทำของเขานำไปสู่วงจรแห่งคุณธรรม เกริดเอ่ยปาก “ข้าอยากจะฝากสิ่งนี้ไว้กับเจ้าชั่วคราว” “นี่คือ...?” “มันคือหัวใจราชินีน้ำแข็ง ข้ามีที่ที่ต้องไป มันคงน่าอายถ้าข้าทำมันหายที่นั่น โปรดปกป้องมันไว้สักสองสามชั่วโมง” มีความเป็นไปได้สูงที่จะตายหากเขาต่อสู้กับมีร์ มันบ้ามากที่จะพกหัวใจราชินีน้ำแข็งไปพบมีร์ พยัคฆ์ครามและสิบสองนักษัตรมีพลังพอที่จะปกป้องหัวใจราชินีน้ำแข็งได้ พวกเขาได้พลังแห่งตำนานกลับคืนมาบางส่วนและแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ที่นี่เป็นสถานที่ที่อยู่พ้นจากอิทธิพลของอาณาจักรฮวานอีกด้วย “อะฮึ่ม... นี่มันช่าง... คล้ายกับคำสาปของเทพมังกรคราม” “ใช่ แต่ไม่มีความเชื่อมโยงกัน ราชินีน้ำแข็งคือผู้ปกครองดินแดนอันโดดเดี่ยวในทวีปตะวันตก คงไม่มีการติดต่อกับทวีปตะวันออกหรอก” “เจ้าค่ะ...” “ถ้าเช่นนั้นข้าไปล่ะ” เกริดออกจากป่า ทันทีที่เขาออกจากการคุ้มครองของเทพยุคเก่า เขาสัมผัสได้ถึงสายตาที่เหนียวหนืด แต่ก็เพียงชั่วครู่ ‘สระน้ำ’ ของอาณาจักรฮวานที่คอยสอดส่องพื้นดินไม่สามารถติดตามการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและซ่อนเร้นของเกริดได้ เว้นแต่จะมีเทพจับตาดูอยู่ แน่นอนว่างานจิปาถะเช่นการสอดแนมนั้นเป็นหน้าที่ของหยางบัน เกริดสามารถเข้าไปในคายะได้อย่างปลอดภัยโดยไม่มีการขัดขวางใดๆ และในตอนนั้นเอง— [ดาบอันทรงพลังของนักบุญดาบได้แยกโลกออกจากกัน!!!] “......!” ทัศนวิสัยของเกริดเอียงกระเท่เร่ ทะเลทรายที่เขายืนอยู่พังทลายลงและเม็ดทรายก็ร่วงหล่นราวกับน้ำตกสู่ใต้พิภพอันมืดมิด [เทพปฐพีการิออนได้สำแดงพลังของเขา ทุกสิ่งที่ถูกแยกออกจากกันได้รับการฟื้นฟู] “......” ภาพที่เขาเห็นเมื่อครู่เป็นดั่งความฝัน ทะเลทรายที่สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งและพังทลายลงกลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง เกริดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นข้อความโลกที่ตามมา [นักบุญดาบ ‘ครอเกล’ ได้สังหารกึ่งเทพ] ‘เขายังทำแบบนี้อยู่ที่นี่อีกเหรอ?’ หากครอเกลยังคงอยู่และต่อสู้ในคายะตั้งแต่ตอนนั้น... นอกจากระดับแล้ว มีความเป็นไปได้สูงที่ดาบพยัคฆ์ขาวจะเติบโตจนเกือบถึงระดับตำนาน เขาอาจจะสั่งสมภาวะเทวะหลังจากสังหารกึ่งเทพไปหลายครั้ง ความตึงเครียดของเกริดที่เคยขึงตึงทุกครั้งที่คิดถึงศัตรูที่แข็งแกร่งที่เขาจะต้องเผชิญในอนาคตก็ผ่อนคลายลง เขารู้สึกโล่งใจด้วยซ้ำ ใช่แล้ว ครอเกลเป็นหนึ่งในคนที่เกริดไว้วางใจและพึ่งพามากที่สุด ความปรารถนาที่เขามีต่อฟากฟ้าเหนือฟากฟ้าที่ไม่เคยจางหาย... *ตึง ตึง ตึง!* “......?” เกริดที่กำลังจมอยู่ในความทรงจำเกี่ยวกับครอเกลในอดีตพลันมีสีหน้าแข็งทื่อ นั่นเป็นเพราะชายคนหนึ่งที่อาบเลือดไปทั้งตัวลอยมาจากที่ไหนสักแห่งและกลิ้งไปหลายครั้งก่อนจะหยุดลงที่เท้าของเกริด มันคือครอเกล... “ค-ครอเกล?” “...เจ้าจำคนผิดแล้ว”