## บทที่ 1436: การเปลี่ยนแปลงของครอเกล สถานะระหว่างครอเกลและเหล่าเทพอาจารย์ค่อยๆ พลิกผัน บัดนี้ ครอเกลไม่ได้เป็นเพียงเหยื่อที่เอาแต่หลบหนีอีกต่อไป หากแต่กลายเป็นนักล่าผู้ช่ำชองซึ่งคอยซุ่มสงบกลั้นหายใจ เฝ้ามองเหล่าเทพอาจารย์ที่กำลังควานหาตัวเขาตามทะเลทรายและหุบเขา ก่อนจะย้อนกลับไปซุ่มโจมตีพวกมันเสียเอง แน่นอนว่า การสังหารเหล่าเทพอาจารย์ยังคงเป็นเรื่องยากเสมอ ปัญหาคือ แม้การซุ่มโจมตีจะประสบความสำเร็จ แต่ก็ต้องใช้เวลานานโขเพื่อสร้างความเสียหายให้มากพอจนถึงแก่ ‘ความตาย’ เหล่าเทพอาจารย์คือครึ่งเทพ แต่ละตนล้วนเป็นตัวตนระดับนามกร พวกมันมีพลังชีวิตและค่าสถานะสูงกว่าครอเกลหลายสิบเท่า จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกมันจะถูกสังหารโดยง่าย ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา สถานการณ์เฉียดตายได้เกิดขึ้นหลายครั้ง ทั้งตอนที่เทพอาจารย์หลบหนีไปได้ก่อนที่ครอเกลจะสังหารสำเร็จ หรือตอนที่เทพอาจารย์ถูกช่วยไว้โดยพวกพ้องและครอเกลต้องหนีเอาชีวิตรอดอย่างหวุดหวิด กระนั้น มันก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป วันที่โชคเข้าข้างก็มีอยู่บ่อยครั้ง และวันนี้ก็คือวันแห่งโชค ค่าสถานะสัมผัสเทวะของเขาทำงานได้อย่างเฉียบคมเป็นพิเศษหลังจากที่เพิ่มขึ้นมาสี่หน่วยเป็นรางวัลจากการถูกมีร์สังหารเมื่อหลายวันก่อน เป็นเพราะพวกมันขาดความสามารถในการเรียนรู้จากความยโสของตนเอง หรือเป็นเพราะครอเกลเปิดฉากซุ่มโจมตีหนึ่งในสามเทพอาจารย์ที่กำลังค้นหาในหุบเขาได้ถูกจังหวะกันแน่? การโจมตีจุดอ่อนและคริติคอลได้ระเบิดออกมาราวกับพายุ เดิมทีครอเกลวางแผนจะถอยทัพหลังจากเพิ่มค่าประสบการณ์ให้ดาบพยัคฆ์ขาวพอประมาณ แต่เขาก็เปลี่ยนใจ เขาระดมใช้ทักษะเพื่อเชื่อมต่อคอมโบต่อไป แม้จะเห็นเทพอาจารย์ตนอื่นกำลังวิ่งเข้ามาตามเสียงกรีดร้องก็ตาม การคำนวณของเขาสมบูรณ์แบบ “อึ่ก!” เทพอาจารย์ทุกตนล้วนแข็งแกร่ง ทว่า มีเพียงเจ็ดตนเท่านั้นที่สร้างสมพลังเทพได้สำเร็จ นอกเหนือจากพวกนั้นแล้ว เทพอาจารย์ที่เหลือไม่สามารถรับมือครอเกลแบบหนึ่งต่อหนึ่งได้ หลังจากการฟาดฟันอย่างบ้าคลั่งต่อเนื่อง เทพอาจารย์ที่ถูกโจมตีด้วยดาบอวกาศก็กลายเป็นเถ้าระเหยไปในที่สุด [ครึ่งเทพถูกสังหาร] [ท่านได้สร้างความสำเร็จอันน่าทึ่งอีกครั้ง] [ท่านได้กลายเป็นตัวเอกของตำนาน 'ความอัปยศแห่งคายา'] [ในอนาคต เมื่อต่อสู้กับครึ่งเทพหรือเทพเจ้า ค่าสถานะทั้งหมดจะเพิ่มขึ้น 10% และพลังของเพลงดาบจะเพิ่มขึ้นอีก 20%] [ท่านเข้าใจในแนวคิดของ ‘ตำนาน,’ ‘ภาวะเหนือมนุษย์,’ และ ‘สถานะ’ และท่านได้เข้าสู่สภาวะ 'จิต กาย และทักษะ' ที่กลมกลืน] [ภาวะเหนือมนุษย์ที่เคยถูกกดไว้เนื่องจากขาดโอกาส…กำลังเบ่งบาน] [......!] [......!!] [!!!] “หอบ... หอบ...?” มันคือรางวัลอันน่าอัศจรรย์ที่หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด แม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขัน แต่ครอเกลผู้ตื่นเต้นก็กลับต้องสับสน มันเป็นเพราะหน้าต่างแจ้งเตือนที่เอาแต่แสดงเครื่องหมายอัศเจรีย์ซ้ำไปซ้ำมา หรือว่าระบบจะผิดพลาด? ไม่มีทาง... เพล้ง! ครอเกลสะบัดดาบไปด้านข้าง เจตจำนงไร้รูปลักษณ์ของเทพอาจารย์ปะทะเข้ากับคมดาบและสลายไป เหล่าเทพอาจารย์ที่มาถึงตะโกนลั่น “ครอเกล!” บัดนี้ชื่อของครอเกลได้ถูกสลักลึกลงในความทรงจำของเหล่าเทพอาจารย์แล้ว บุรุษผู้ครอบครองพลังของนักดาบศักดิ์สิทธิ์คนก่อนซึ่งแม้แต่มีร์ยังยอมรับ แต่กลับไม่เคยแสดงเพลงดาบไร้เทียมทานออกมาแม้แต่กระบวนท่าเดียว—เขาเคยเป็นเพียงเหยื่อผู้ต่ำต้อย เป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ทว่าบัดนี้ ตัวตนแห่งพรสวรรค์ผู้ดูราวกับจะต่อกรได้กับศัตรูนับหมื่นได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์โดยไม่ต้องพึ่งพาเพลงดาบไร้เทียมทาน สังหารครึ่งเทพด้วยเพลงดาบของตนเอง เขาอยู่เหนือสามัญสำนึก... พุงซาและอูซาถึงกับเคยชี้ตัวเขาว่า 'อันตราย' เป็นการส่วนตัว วันนี้ สหายอีกคนถูกสังหาร พวกมันไม่ได้ตั้งใจจะไว้อาลัยให้การตายของสหาย แต่พวกมันตระหนักและตื่นตัวต่อความจริงที่ว่าพวกมันเองก็สามารถตายได้ บุรุษผู้นี้ต้องถูกกำจัด แม้เขาจะเป็นตำนานที่ไม่ตายเพราะพลังแห่งเรื่องเล่าขานที่เป็นอมตะ แต่หากถูกสังหารซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเขาก็จะอ่อนแอและเลือนหายไป เหล่าเทพอาจารย์ถาโถมเข้าใส่ครอเกลอย่างดุเดือด พวกมันทิ้งเกียรติยศและความหยิ่งทะนงและร่วมมือกันอย่างสุดความสามารถ ครอเกลเพิ่งสังหารเทพอาจารย์ไปและทักษะส่วนใหญ่ยังอยู่ในช่วงคูลดาวน์ จึงยากที่จะหาโอกาสโต้กลับ เขาเอาชีวิตรอดโดยใช้กลยุทธ์ป้องกันตัวอย่าง 철저 ทั้งการปัดป้อง หลบหลีก และซื้อเวลาด้วยเทคนิคการจับทุ่ม “ผู้ที่ถูกขนานนามว่านักดาบศักดิ์สิทธิ์ กลับใช้ดาบเป็นเพียงเครื่องประดับ!” เทพอาจารย์เยาะเย้ยครอเกลที่เอาแต่วิ่งหนีแทนที่จะยืนหยัดต่อสู้ ใบหน้าของพวกมันแดงก่ำ แต่การยั่วยุนั้นไม่ได้ผล ครอเกลยังคงเงียบขรึมขณะสังเกตความรู้สึกภายในร่างกายของตน 'ต้องการเวลาปรับตัวอีกสักหน่อย' ร่างกายของเขาเปลี่ยนไป หรือจะให้พูดให้ถูกคือ ค่าสถานะของเขาเปลี่ยนไป มันเป็นผลพวงจากการที่ค่าสถานะเพิ่มขึ้นและได้รับทักษะติดตัวใหม่จากการเป็นตัวเอกของตำนานและผู้เหนือมนุษย์ มันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันสำหรับครอเกลผู้เคยเชื่อว่าค่าสถานะสัมผัสเทวะคือแนวคิดที่สูงส่งกว่าประสาทสัมผัสของผู้เหนือมนุษย์ ยิ่งไปกว่านั้น ระบบก็ยังแปลกประหลาด แทนที่จะแสดงรายการความสามารถและทักษะที่ได้รับมาใหม่ มันกลับยังคงแสดงเพียงเครื่องหมายอัศเจรีย์ ครอเกลต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจและปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลง เขาต้องการควบคุมตัวเองอย่างแม่นยำ แทนที่จะปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามพละกำลังและความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างไร้ทิศทาง นี่คือหนทางเดียวที่เขาจะได้รับชัยชนะ “เจ้ามันเหมือนหนูสกปรก!” ใบหน้าของเหล่าเทพอาจารย์ยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก จนน่าสงสัยว่าพวกมันจะตายเพราะเส้นเลือดในสมองแตกหรือไม่ ครอเกลใช้ม่านดาบป้องกันลมอันคมกริบ จากนั้นจึงเอี้ยวคางและใช้ฝักดาบป้องกันดาบของศัตรูก่อนจะใช้ท่าจาจินโมริ เทพอาจารย์ร้องออกมาอย่างแผ่วเบาขณะที่ร่างของมันลอยกระเด็นไปไกล เหตุผลที่สีหน้าของมันบิดเบี้ยวไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะดาบยาวของมัน—เขาถูกชิงดาบไป! แม้เหล่าเทพอาจารย์จะขาดจิตสำนึกของนักรบ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าการถูกปลดอาวุธนั้นน่าอัปยศเพียงใด [‘ฉกชิงดาบ’ สำเร็จ ท่านได้รับ 'ดาบจ้านหม่าเตาของเทพอาจารย์'] ตามการเคลื่อนไหวของฝักดาบที่หมุนวน ดาบที่ลอยขึ้นไปในอากาศก็ตกลงมาอยู่ในมือของครอเกลอย่างแม่นยำ ระยะเวลาของ ‘ฉกชิงดาบ’ คือห้าวินาที มันจะหลุดจากมือเขาหลังจากห้าวินาที นี่ไม่ใช่เวลาที่สั้นเลยเมื่อพิจารณาว่าเขาสามารถขัดขวางศัตรูที่พยายามจะเอาอาวุธคืนได้ ในการต่อสู้ทั่วไป สถานการณ์ทั้งหมดคงพลิกกลับตาลปัตรไปแล้ว อย่างไรก็ตาม คู่ต่อสู้คือเทพอาจารย์ จะมีหรือไม่มีอาวุธก็ไม่ต่างกันมากนัก ไม่ใช่ว่าพวกมันเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ทุกแขนงหรอกหรือ? ไม่เลย กลับกันเสียอีก ความลึกซึ้งในศิลปะการต่อสู้ทุกแขนงของพวกมันนั้นตื้นเขิน เหล่าเทพอาจารย์แข็งแกร่งได้เพียงเพราะความสามารถทางกายภาพโดยกำเนิดและพลังของจตุรเทพ ไม่ใช่เพราะทักษะของพวกมัน แน่นอนว่า มีข้อยกเว้นอย่างเช่นมีร์ “แกรรรร!” เทพอาจารย์ที่ถูกชิงดาบไปพุ่งเข้ามาพร้อมกับออร่าของมังกรคราม สายฟ้าฟาดลงบนผืนทรายจนเกิดเป็นพายุ ขณะเดียวกัน เทพอาจารย์อีกตนก็เคลื่อนไหวอย่างลับๆ มันปรากฏตัวด้านหลังครอเกลอย่างไร้สุ้มเสียงและแทงดาบเข้ามา ครอเกลป้องกันการโจมตีของเทพอาจารย์ตนนั้นและเหวี่ยงดาบพยัคฆ์ขาวในมือขวา ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นและทักษะใหม่—ในที่สุดเขาก็สามารถระบุและปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากสิ่งเหล่านี้ได้อย่างแม่นยำ ดาบของครอเกลเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา การเคลื่อนไหวของเขาน้อยลงกว่าแต่ก่อน แต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา “อั่ก!” เสื้อคลุมโดโปของเทพอาจารย์ที่ถูกปัดป้องการโจมตีและถูกสวนกลับชุ่มโชกไปด้วยเลือด ครอเกลชักดาบกลับและหันหลังกลับ คมดาบของเทพอาจารย์ที่พุ่งเข้ามาพร้อมพลังงานของมังกรครามปะทะเข้ากับคมดาบโปร่งใสของดาบพยัคฆ์ขาว “......?!” ดวงตาของเทพอาจารย์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เดิมทีเขาคิดว่าจะบดขยี้ทั้งดาบและศีรษะของครอเกลได้ แม้จะเป็นดาบที่มีความหนาปานกลาง แต่มันกลับโปร่งใสราวกับแก้ว ทำให้ดูเปราะบาง เทพอาจารย์คิดว่ามันจะแตกหักโดยง่าย แต่ไม่เพียงแต่มันจะหยุดยั้งพลังงานของมังกรครามได้ มันยังสร้างความเสียหายต่อผิวหนัง เนื้อ และกระดูกของเขาได้อีกด้วย...! “ก๊าซซซซซซ!” เทพอาจารย์กรีดร้องเมื่อมือของมันถูกตัดขาด อาจจะแตกต่างออกไปหากเป็นเทพอาจารย์ที่สะสมพลังเทพได้แล้ว แต่การที่ร่างกายได้รับความเสียหายในขณะที่ผนึกหงส์แดงถูกปลดออกนั้นเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด เขากำลังดึงพลังงานหงส์แดงอันน้อยนิดที่เหลืออยู่เพื่อพยายามฟื้นฟูบาดแผล แต่แล้วสหายของเขาก็จับคอเสื้อด้านหลังของเขาไว้ได้ทันท่วงที ด้วยเหตุนี้ ดาบของครอเกลจึงตัดผ่านเพียงอากาศธาตุ เทพอาจารย์ที่ช่วยสหายของตนไว้ได้พูดขึ้นพร้อมกับเพิ่มพลังสายฟ้าของเขา “เกินกว่าที่ข่าวลือว่าไว้มาก” พวกเขารู้ล่วงหน้าว่าดาบของครอเกลมีพลังของพยัคฆ์ขาวอยู่ แต่ไม่เคยได้ยินว่ามันจะทรงพลังถึงเพียงนี้ จะไม่ถูกต้องกว่าหรือหากจะเรียกมันว่าเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์แทนที่จะเป็นดาบธรรมดา? ยิ่งไปกว่านั้น ศักยภาพของครอเกลก็เหนือกว่าที่จินตนาการไว้มาก แน่นอนว่าผลลัพธ์จะไม่เปลี่ยนแปลง ครอเกลมีขีดจำกัด เขาทำได้ดีในช่วงแรก แต่ความเหนื่อยล้าของเขาสูงขึ้นและบาดแผลก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ข้าจะรีบจบเรื่องนี้เอง” เทพอาจารย์ทั้งสองตนเรียกใช้ออร่าของมังกรครามและพยัคฆ์ขาวพร้อมกัน มันเป็นภาระที่หนักหนาพอสมควรสำหรับพวกมันที่ยังไม่สามารถสะสมพลังเทพได้ พวกมันไม่มั่นใจว่าจะควบคุมพลังที่ระเบิดออกมานี้ได้ แต่ก็รู้ดีว่าการยืดเยื้อการต่อสู้จะไม่นำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดี การปะทะกันของดาบและดาบยาวเพิ่มบาดแผลบนร่างกายของครอเกลมากขึ้นเรื่อยๆ กระนั้น การต่อต้านของครอเกลก็ยังคงดุเดือด ทักษะดาบของเขาสิ้นสุดคูลดาวน์แล้วและเขาก็ปลดปล่อยมันออกมาทีละท่า “อึ่ก...!” “อย่าหยุด! ดันเข้าไป!” เทพอาจารย์ที่เสียมือไปนั้นเสียเลือดอย่างหนัก ดาบยาวที่มันเหวี่ยงเริ่มทื่อลงเรื่อยๆ มันรู้สึกหวาดกลัวเมื่อสังเกตเห็นว่าเพลงดาบของครอเกลที่มุ่งเป้ามาที่มันอย่างไม่ลดละนั้นทรงพลังขึ้นอย่างเทียบไม่ติด ความกลัวนี้เปลี่ยนเป็นความโกรธ ข้าเนี่ยนะ... ข้ากำลังกลัวมนุษย์ ทั้งๆ ที่ข้ามีคุณสมบัติที่จะเป็นเทพ? “โอ้วววววว!” แคร๊ง! “......!” การรับมือกับคู่ต่อสู้ที่พร้อมจะตายนั้นเป็นเรื่องยากลำบาก พลังของครอเกลอ่อนลงเมื่อชายที่เสียมือไปเริ่มโจมตีโดยไม่สนใจร่างกายของตนเอง 'คงจะรอดไปได้ยาก' ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมุ่งเป้าไปที่การตายไปพร้อมกัน สิ่งที่ดีที่สุดที่เขาทำได้ในตอนนี้คือการพาใครสักคนลงไปยมโลกด้วยกัน ครอเกลรู้เรื่องนี้ดีและลังเลใจ ความกลัวที่จะทำดาบพยัคฆ์ขาวหล่นหายทำให้เขาสั่นสะท้าน เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะกลัวความตายเพราะไม่อยากสูญเสียไอเทม ครอเกลรู้สึกแปลกใจกับตัวเองและยิ้มอย่างขมขื่น หัวไหล่ของเขาทรุดลงเมื่อดาบเล่มหนึ่งแทงทะลุหน้าอกของเขา เขาบีบคมดาบด้วยมือเปล่าเพื่อไม่ให้ศัตรูดึงมันกลับไปได้ มือของเขาไม่ถูกตัดเนื่องจากร่างกายนี้มี 'ภูมิคุ้มกันดาบ' แต่ความเจ็บปวดนั้นชัดเจนและเลือดยังคงไหลริน เมื่อเขาปล่อยคมดาบและก้มตัวลง ดาบที่ปักอยู่บนไหล่ของเขาก็ทำให้กระดูกไหปลาร้าหัก ทะลุผ่านและลอยขึ้นไปในอากาศ ดาบที่หยุดนิ่งอยู่พลันลอยขึ้นด้านบน ทำให้เทพอาจารย์ที่กำลังสับสนเสียการทรงตัวไปชั่วขณะ ครอเกลเสียบดาบพยัคฆ์ขาวเข้าไปในหัวใจของมัน ดาบยาวอันหนักอึ้งที่แทงเข้าที่ข้างลำตัวของครอเกลทำให้เขามึนงง แต่เขาก็ยังคงฝืนทน “เจ้า...! เจ้าคนเลวทราม!” เทพอาจารย์ถึงกับตะลึงกับภาพของครอเกลที่แทงดาบเข้าหัวใจของสหายของมันในขณะที่แขนข้างหนึ่งถูกดาบฟันและลำไส้ทะลักออกมาเพราะถูกจ้านหม่าเตาฟันเข้าที่เอว ในสายตาของมัน ครอเกลไม่ใช่นักดาบศักดิ์สิทธิ์ แต่เป็นปิศาจดาบ [ตำนานไม่ตายโดยง่าย] หน้าต่างแจ้งเตือนที่เคยแสดงเพียงเครื่องหมายอัศเจรีย์ ในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นประโยค แม้เนื้อหาจะไม่น่ายินดีนัก แต่ครอเกลก็ไม่หวั่นไหว เขายอมรับความตายที่กำลังจะมาถึงอย่างกล้าหาญและปลดปล่อยพลังดาบเฮือกสุดท้ายของเขา เขาได้ยินเสียงโหยหวนหลอนหูจาก 'เพลงดาบไร้เทียมทาน' ที่เก็บไว้ในช่องเก็บของ แต่เขาก็เมินมันและเล็งเพลงดาบของตนไปที่หัวใจของเทพอาจารย์ เทพอาจารย์ไม่ตาย มันรอดมาได้อย่างหวุดหวิด พลังโจมตีขาดไปนิดเดียว เขาต้องการจะพาไปสักคน แต่ก็ล้มเหลว กระนั้น ครอเกลก็ไม่เสียใจ ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บ ทำให้แรงที่ปลายนิ้วลดลง เหตุผลที่ฆ่าเทพอาจารย์ไม่ได้ไม่ใช่เพราะเพลงดาบของเขาอ่อนแอเกินไป ดูสิ ระบบยังยอมรับเลย [ไม่พบร่องรอยของเพลงดาบไร้เทียมทานในความสำเร็จใดๆ ของท่านเลยนับตั้งแต่กลายเป็นนักดาบศักดิ์สิทธิ์] [กระนั้น ท่านก็ได้สังหารครึ่งเทพไปถึงหกตนและกลายเป็นตัวเอกของตำนาน] [ระบบได้ตัดสินว่าทักษะที่ท่านใช้และเพลงดาบที่ท่านสร้างขึ้นมีศักยภาพที่จะก้าวข้ามเพลงดาบไร้เทียมทาน ระดับของทักษะทั้งหมดที่ท่านมีจะถูกเพิ่มเป็นระดับตำนาน (เหนือมนุษย์)] “ฮะฮะ...” ครอเกลผู้โชกเลือดหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา “เจ้าบ้า!” เหล่าเทพอาจารย์เกลียดชังมัน หนึ่งตนเสียมือ อีกตนหัวใจเสียหาย พวกมันรู้สึกขนลุกที่ชายผู้กำลังจะตายในไม่ช้าเพื่อแลกกับการทำให้พวกมันดูเป็นเช่นนี้กลับกำลังหัวเราะ ร่างของครอเกลรับการโจมตีของเหล่าเทพอาจารย์และลอยกระเด็นไปไกล หน้าต่างแจ้งเตือนสุดท้ายปรากฏขึ้นในสายตาของเขาขณะที่นอนอ่อนแรงอยู่บนผืนทราย [ระยะเวลาของความเป็นอมตะสิ้นสุดลงแล้ว] 'คงได้แค่นี้สินะ' ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้คือหวังว่าดาบพยัคฆ์ขาวจะไม่เป็นอะไร เขากำลังยอมรับความตายอย่างเงียบๆ เมื่อเสียงที่คุ้นเคยดังเข้ามาในหูของเขา "ค-ครอเกล?” สะดุ้ง! ร่างของครอเกลสั่นสะท้าน เขามองขึ้นไปช้าๆ เห็นใบหน้าของกริด แล้วหันหน้าหนี “...ท่านจำคนผิดแล้ว” ช่วงเวลาแห่งความพ่ายแพ้ของเขาถูกกริดเห็น ไม่ใช่ใครอื่น สำหรับครอเกลแล้ว มันเจ็บปวดยิ่งกว่าความตายเสียอีก “แกเป็นใคร?!” เหล่าเทพอาจารย์คำรามใส่กริด พวกมันเสียสติไปครึ่งหนึ่งหลังจากต้องเผชิญกับความอัปยศทุกรูปแบบและได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกมันไม่มีปัญญาจะอ่านพลังของกริดได้ จึงไม่ทันสังเกตตัวตนของกริด แต่ถึงจะจำกริดได้ ท่าทีของพวกมันก็คงไม่เปลี่ยนไป เพราะสหายใหม่ๆ เริ่มทยอยมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว กริดเผชิญหน้ากับเทพอาจารย์ห้าตนขณะที่โยนยาให้กับครอเกล มันเป็นยาที่แพงมากซึ่งผลิตโดยโรงแปรธาตุของเรย์ดัน “คนเดียวคงจะหนักไปหน่อยมั้ง?” “ข้าจะช่วยเจ้าเอง” “นั่นมันคอนเซปต์แบบไหนกัน...” “......” “อ๊าก! เจ้ามนุษย์...! พวกแกกำลังเมินพวกข้ารึ?!” เจ้าพวกนี้ไม่เคยเปลี่ยนบทพูดเลย กริดเดาะลิ้น ดึงดาบไร้ลักษณ์ออกมาแล้วเหวี่ยงมัน ดาบยืดออกราวกับแส้และพันรอบร่างของเทพอาจารย์ที่บาดเจ็บ มันรัดแน่นและเฉือนเข้าที่ร่างของเทพอาจารย์ตนนั้น